goed gezond

Bloeddruk is de kracht die het bloed uitoefent als het door de slagaders stroomt. Bloeddruk is noodzakelijk om het bloed naar zijn bestemming te voeren. De bloeddruk is nooit de hele dag hetzelfde. Zo stijgt de bloeddruk tijdens lichamelijke inspanningen, tijdens de slaap daalt hij. Maar een permanente hoge bloeddruk (hypertensie) is zeer schadelijk voor de gezondheid.

Herhaaldelijke periodes met hoge bloeddruk kunnen de slagaders schade toebrengen, waardoor ze verdikken en minder elastisch worden. Daardoor wordt de bloedtoevoer beperkt, wat op zijn beurt leidt tot permanente hoge bloeddruk.
Er zijn bijna geen symptomen van hoge bloeddruk. De persoon met hoge bloeddruk kan jarenlang niets voelen tot zijn hart, nieren of andere organen zo beschadigd zijn dat hij er wel iets van moet merken.

Oorzaken

In de meeste gevallen is er geen echte onderliggende oorzaak. Meestal zijn er een aantal factoren die een grote rol spelen. De patiënt drinkt teveel alcohol, is zwaarlijvig, heeft te weinig lichaamsbeweging of eet teveel zout. Vaak hebben meerdere personen binnen een familie er last van. In een klein aantal gevallen, is er één bepaalde oorzaak, bijvoorbeeld nierziekte. Bepaalde medicijnen veroorzaken een verhoging van de bloeddruk.

Behandeling

Er bestaan verschillende medicijnen die hoge bloeddruk helpen verlagen, maar in de eerste plaats zal de patiënt zijn levensstijl moeten aanpassen.

• Een gezond dieet volgen
• Meer lichaamsbeweging
• Minder zout consumeren
• Minder alcohol drinken
• Stoppen met roken (roken heeft geen directe invloed op de bloeddruk, maar vergoot wel het risico op hartaandoeningen)
• ga na wat je zelf nog kunt doen om je bloeddruk te verlagen

Medicijnen die voorgeschreven worden tegen hoge bloeddruk zijn ACE-remmers, bètablokkers, calciumantagonisten en diuretica (plastabletten). De meeste volwassenen zouden minstens een keer op vijf jaar hun bloeddruk moeten laten controleren, zeker wanneer ze iets ouder worden. De bloeddruk wordt gemeten met een bloeddrukmeter. Die geeft twee resultaten: de systolische druk of de diastolische druk. De systolische druk geeft de kracht van het bloed weer als het hart zich samenspant om het bloed in het lichaam te pompen. De diastolische druk geeft de kracht van het bloed weer als het hart zich ontspant. Debloeddruk wordt aangeduid in millimeters kwik (mm Hg). Een normale bloeddruk is alles wat onder 140/90 ligt. Bij 160/95 heb je een hoge bloeddruk. Een optimale bloeddruk voor volwassenen is 120/80.

Strenge winters eisen jaarlijks overal ter wereld duizenden slachtoffers. Velen onder hen overlijden aan onderkoeling of hypothermie. Als onderkoeling niet snel herkend en behandeld wordt, gaat het lichaam snel bergaf en kan het niet meer normaal functioneren.

Onderkoeling komt voor als de kerntemperatuur van het lichaam tot onder 35°C zakt door blootstelling aan koude. Het menselijk lichaam beschermt zich op een natuurlijke manier tegen de koude door de bloedtoevoer naar de huid te beperken om zo warmteverlies tegen te gaan. Het lichaam bibbert en laat hormonen vrij om zich tegen de koude omgeving te beschermen.

Symptomen

De symptomen kunnen we opdelen in drie fases:

Milde onderkoeling:

• Rillen, klappertanden
• Sufheid en slaperigheid
• Koude, bleke huid
• Pijnlijke handen en voeten
• Stijging van de bloeddruk
• Trage ademhaling

Gematigde onderkoeling:

• Zwaar rillen, bibberaanvallen die plots stoppen
• Niet meer in staat zijn te denken en verslapping van de aandacht
• Trage, oppervlakkige ademhaling
• Trage, zwakke polsslag

Zware onderkoeling:

• Rillen is gestopt
• Spierverslapping
• Verlies van bewustzijn
• Weinig of geen ademhaling
• Zwakke, onregelmatige of zelfs geen polsslag

Risicogroepen:

De mensen die het meeste risico lopen op onderkoeling zijn ouderen en baby’s van minder dan een jaar oud. Verder loopt iedereen die zichzelf op een extreme manier blootstelt aan de kou een risico op onderkoeling: daklozen, bergbeklimmers,

Ook mensen met lichamelijke klachten vormen een risicogroep: mensen die betrokken waren in een ongeluk, geesteszieken, hartpatiënten, mensen die kalmeermiddelen slikken, alcoholisten, …

Behandeling

Als je te maken krijgt met een geval van onderkoeling, bel dan zo snel mogelijk de hulpdiensten op. Breng het slachtoffer zo snel mogelijk naar binnen, naar een warme plaats. Is dit nog niet mogelijk, deel dan je lichaamswarmte met het slachtoffer. Vervang alle koude en natte kleding door warme, droge kleding. Als het slachtoffer nog bij bewustzijn is, kun je hem warme dranken geven. Geef het slachtoffer zeker geen alcohol of tabak!

Als het slachtoffer nog praat kun je hem in een bad met lauwwarm water leggen. Doe dit niet als er sprake is van zware onderkoeling, want dan kan het slachtoffer in shock geraken. Als de onderkoelde persoon gestopt is met ademhalen of geen pols meer heeft, moet je hem of haar reanimeren tot de hulpdiensten arriveren.

Onderkoeling voorkomen

• Luister naar het weerbericht en vertrek bij extreme weersomstandigheden nooit alleen.
• Draag kleding in veel verschillende lagen en pas je uitrusting aan de weersomstandigheden aan (winddichte kledij,…).
• Drink veel, liefst hete drank, maar geen alcohol.
• Blijf in beweging en eet voldoende

Steeds meer mensen kiezen ervoor hun ogen te laten laseren in plaats van hun hele leven met een bril of contactlenzen te moeten rondlopen.

Ooglasers worden gebruikt om de vorm van de cornea (het hoornvlies) permanent te veranderen. Het hoornvlies is het deel van de buitenkant van het oog boven de iris en en de lens, waar het licht door naar binnen valt.

Verloop van de operatie

De operatie met de ooglaser duurt ongeveer een uur. Het oog wordt verdoofd met druppels, waarna met een mes een flapje wordt gemaakt in het hoornvlies. Een ooglidsperder zorgt ervoor dat de patiënt niet kan knipperen. Het flapje wordt opzij geklapt om het hoornvliesoppervlak bij te snijden. Daarna wordt het flapje teruggelegd. De laser verwijdert een minuscuul laagje op het hoornvlies, waardoor de lichtstralen beter op het netvlies vallen.

Wanneer?

Mensen kunnen op verschillende manieren slecht zien. Een eerste oogafwijking is bijziendheid of myopie. Mensen die bijziend zijn, hebben een te scherp gebogen hoornvlies, het oog is langer dan normaal. Daardoor wordt het beeld voor het netvlies geprojecteerd, waardoor je voorwerpen op afstand wazig ziet.

De andere oogafwijking is verziendheid of hypermetropie. Bij bijziende mensen is het netvlies te plat of het oog te kort. Het beeld wordt te ver voor het netvlies geprojecteerd.

Astigmatisme is een oogaandoening waarbij het oog een optische afwijking vertoont. Het hoornvlies is te ovaal geschapen, waardoor het oog twee focuspunten heeft en je beeld wazig wordt.
Ooglaserchirurgie kan het hoornvlies een andere vorm geven, waardoor deze problemen weggewerkt worden.

Oudziendheid (slechtziendheid ten gevolge van ouderdom) kan niet verholpen worden met oooglasers. Deze aandoening heeft immers niets met het hoornvlies te maken, maar met de ooglens die afneemt in flexibiliteit.

Risico’s

Complicaties komen slechts in 5% van de gevallen voor.

Na de operatie hebben sommige mensen enkele maanden last van droge ogen. Om hier niet teveel last van te ondervinden, kun je kunstmatige oogdruppels gebruiken. Na de behandeling ondervinden veel mensen verblindend licht of haloachtige effecten, vooral ’s nachts tijdens het autorijden. Dit komt meer voor als de ogen zwaar verbeterd zijn, maar neemt meestal geen erge proporties aan.

In zeldzame gevallen kan de verdunning van de oogwand ertoe leiden dat de vorm van het oog onstabiel wordt. zwaar gezichtsverlies komt zelden voor maar soms moeten mensen nog een operatie ondergaan om het hoornvlies te herstellen of moeten ze harde contactlenzen dragen om hun zicht te herstellen.

Na de operatie

Meteen na de operatie moet de patiënt gewoonlijk 24 uur lang een ooglap dragen. De meeste patiënten een paar dagen tot een week thuis om te rusten. Afhankelijk van de oogcorrectie die uitgevoerd is, mogen ze vaak een tot twee weken niet rijden. De eerste drie maanden moet je buiten in de zon een zonnebril met UV-bescherming opzetten. De patiënt zal ook enkele keren op controle moeten komen.

De Ziekte van Crohn is een ontstekingsziekte van de darmen, die al enige jaren wereldwijd aan een opmars bezig is. De oorzaak van de ziekte is onbekend. De meeste patiënten ontwikkelen Crohn voor hun 30ste.

Oorzaken

De precieze oorzaak van de ziekte is onbekend, maar de laatste jaren spitst het onderzoek ernaar zich vooral toe op myxobacteria (glijdende bacteriën). Die bacteriën kunnen veranderingen in de darmwand veroorzaken wat uiteindelijk leidt tot inflammatoire darmziekten.

Wel is geweten dat ongeveer 20% van de mensen die aan de Ziekte van Crohn lijdt een of meerdere familieleden hebben met een inflammatoire darmziekte.

Stress speelt ook een rol en kan later opstoten van de ziekte uitlokken.

De Ziekte van Crohn komt even vaak voor bij mannen als bij vrouwen.

Symptomen

De symptomen van de ziekte zijn vaak vaag en moeilijk te benoemen. Meestal gaat het om maag- en darmklachten:

• Chronische diarree
• Gebrek aan eetlust
• Koorts
• Buikkrampen
• Misselijkheid
• Gewichtsverlies
• Kinderen met de ziekte worden vaak geremd in hun groei

Patiënten kunnen voorts ook last hebben van darmobstructie, abcessen en bloedingen in het maag-darmstelsel.

Fistels zijn zweertjes tussen naburige darmgedeelten of op omringende organen, waaronder de blaas, de anus, de vagina en de huid, waar ze infecties veroorzaken. Andere zijeffecten van de ziekte zijn oogontsteking, galstenen en artritis.

De symptomen die gepaard gaan met de Ziekte van Crohn komen en gaan. Soms kan een patiënt zich maanden goed voelen om dan plots een opstoot van de ziekte te krijgen.

Behandeling

De ziekte van Crohn kan vastgesteld worden door middel van een colonoscopie of coloscopie, een endoscopie van de dikke darm. Er is geen specifieke behandeling voor de Ziekte van Crohn, maar patiënten kunnen tijdens een van de opstoten verschillende medicijnen nemen om de symptomen als kramp en diarree te verlichten. Patiënten met abcessen en infecties krijgen meestal antibiotica voorgeschreven. Andere medicijnen die wel eens gebruikt worden, zijn aminosalicylaten, immunosuppresiva of corticosteroïden.

Op een bepaald moment zullen heel wat Crohnpatiënten een operatie moeten ondergaan. Tijdens zo’n operatie wordt het ontstoken darmdeel verwijderd. In het merendeel van de gevallen keert de ziekte daarna terug in een ander deel van de darmen.

Er wordt vaak gedacht dat je als je aan de Ziekte van Crohn lijdt, een speciaal dieet moet volgen. Dat kopt niet. De patiënt kan best zelf zijn voedingspatroon bepalen in functie van de voedingsmiddelen die last veroorzaken.

Rokers met de Ziekte van Crohn kunnen beter stoppen met roken. Stoppen met roken vermindert de opstoten van de ziekte met 40%.

Wanneer je anticonceptie mislukt is of je het vergeten bent, kun je de kans op een eventuele zwangerschap nog verkleinen door je toevlucht te zoeken tot noodanticonceptie. Onder noodanticonceptie verstaan we: de noodpil (morning-afterpil) of het noodspiraal.

Wanneer nodig?

Noodanticonceptie gebruik je in volgende situaties:

• Je hebt geen voorbehoedsmiddel gebruikt.
• Het condoom is gescheurd of er is sperma gemorst in en rond de vagina.
• Je bent een of meerder pillen vergeten in te nemen.
• Je bent een dag te laat gestart met een nieuwe pilstrip (pilpauze is maximum 7 dagen).
• Je hebt moeten braken of had last van zware diarree.
• Je neemt antibiotica waardoor de werking van de pil minder betrouwbaar wordt.

Noodpil (morning-after pil)

Noodpillen bevatten het hormoon progestageen, een kunstmatig hormoon dat ook in andere anticonceptiepillen zit. Je moet de noodpil binnen de 72 uur na de geslachtsgemeenschap innemen. Er bestaan verpakkingen met een of twee pillen die je samen in moet nemen. Hoe sneller je de pil of pillen inneemt, hoe groter de kans dat ze efficiënt zwangerschap voorkomen. Het hormoon in de pillen kan de eisprong uitstellen of stoppen of voorkomen dat het eitje zich in de baarmoeder nestelt.

Een vrouw die de pillen inneemt, kan haar menstruatie een paar dagen later verwachten. Na de inname van de morning-afterpil moet je je gewone anticonceptiemiddel blijven nemen, in combinatie met een condoom.
Je kunt verschillende keren beroep doen op de noodpil, maar gewone contraceptieve methodes zijn efficiënter. Een noodpil kan meer dan 9 van de 10 zwangerschappen voorkomen.

Je kunt de noodpil zonder voorschrift bij de apotheker verkrijgen. Je betaalt dan ongeveer 10 euro. Voor meisjes jonger dan 21 is de noodpil gratis, mits een voorschrift van de dokter en het tonen van de SIS-kaart. In Nederland is de noodpil zonder recept bij de apotheek of de drogist voor 15 euro verkrijgbaar, of voor 5 euro bij de centra voor anticonceptie , seksualiteit en abortus. Vrouwen onder de 21 kunnen de noodpil vergoed krijgen door hun ziektekostenverzekering, maar dan moeten ze wel eerst een recept halen bij de huisarts.

Nevenwerkingen zijn eerder zeldzaam, zeker ten opzichte van de oudere methodes. Toch kunnen sommige vrouwen last krijgen van hoofdpijn, pijnlijke borsten of buikpijn.

Noodspiraal

Het spiraaltje is een goede vorm van noodanticonceptie, vooral als je te laat bent met het nemen van de noodpil. Het gaat hier om een koperspiraal, dat je moet laten inbrengen door een arts, maar dit kan wel tot zeven dagen na het seksueel contact. Dat koper belet de innesteling van een eventueel bevrucht eicel. Het noodspiraal wordt op dezelfde manier gebruikt als het gewone spiraaltje. Het noodspiraaltje is betrouwbaarder dan de noodpil. Het voorkomt 98% van de zwangerschappen. Het spiraaltje kan alleen ingebracht worden als men er zeker van is dat er geen sprake is van een soa, want een soa kan de baarmoeder aantasten.

De noodspiraal kan terug verwijderd worden tijdens de volgende menstruatie, maar je kunt het ook laten zitten. Na de inbrenging blijft het immers zwangerschappen voorkomen. Er is een klein risico op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Daarom ga je na drie tot vier weken best nog eens bij de dokter langs voor een check-up.

Noodanticonceptie is niet bedoeld als vervanging van de gewone anticonceptie. Neem het dus echt alleen in geval van nood!

Een klaplong of pneumothorax is een inzakking van een deel van een long of een volledige long. Daardoor kan de zuurstof niet op een normale manier opgenomen worden in het bloed. In het borstweefsel is er een gaatje ontstaan, waardoor er lucht aanwezig is in de pleuraholte (de ruimte tussen het borstvlies en het middenborstvlies). Die verminderde zuurstoftoevoer naar de vitale organen is een levensbedreigende situatie. De situatie verergert iedere keer wanneer de patiënt inademt.

Symptomen

symptomen van een klaplong:

• Plotse, hevige pijn in de borst
• Kortademigheid
• Snelle ademhaling
• Verzwakking, bleekheid, snelle hartslag
• Duizeligheid
• Bij minder zware klaplongen: hoest, koorts

Oorzaken

Spontane klaplong: er ontstaan scheuren in het longoppervlak, zonder duidelijke oorzaak. Wel kan de lichaamsbouw een rol spelen. Een risicogroep voor klaplongen zijn jonge, lange en magere mannen. Bij hen kunnen zich belletjes vormen aan de longtoppen.Vaak zijn zij op het moment van de klaplong een lichamelijke inspanning aan het leveren.

Een klaplong kan het gevolg zijn van een messteek of ongeval. Bij een ongeval kunnen bijvoorbeeld de ribben breken en het long- en borstvlies doorboren. Dat noemen we een traumatische pneumothorax. De lucht die de pleuraholte binnenstroomt, komt dan van buiten.

Verder kunnen allerlei lichamelijk problemen, vooral longaandoeningen, aan de basis liggen van een klaplong:

• Slijm door infecties en ander longaandoeningen
• Tumors of bloedvaatjes buiten de luchtwegen, die druk uitoefenen op de luchtwegen
• Ingeademde voorwerpen, bijvoorbeeld kleine speeltjes, pindanoten,..
• Borstletsel of gebroken ribben

Een iatrogene pneumothorax is een klaplong veroorzaakt door een medische ingreep.

Risicofactoren:

• Roken
• COPD (emfyseem en chronische bronchitis)
• Gebruik van geneesmiddelen en drugs die het bewustzijn verlagen: sedativa (hynotica), barbituraten, kalmeermiddelen, alcohol, …

Behandeling

Bij kleine, spontane pneumothoraxen wacht men eerst af. Vaak herstelt de long zich vanzelf. Bij een grotere pneumothorax zuigt men de lucht meestal af. Als de long zich niet snel genoeg in de oorspronkelijke staat ontplooit, moet men overgaan tot een zuigdrainage, waarbij lucht wordt weggezogen door een thoraxdrain. Dat duurt minstens 24 uur. Als de long na een paar dagen weer ontplooit, mag de patiënt naar huis gaan.

Bij herhaalde klaplongen of als de drainage niet helpt, kan men overgaan tot een pleurodese oftewel het ‘plakken van de longbladen’. In de pleuraholte brengt men dan een stof in, die de pleurae prikkelt en een ontstekingsreactie uitlokt, waarna de long terug met de borstwand vergroeit.

Complicaties

Longontsteking, klein longabces, permanent littekenvormsel op het longweefsel. Een klaplong ten gevolge van fysiek letsel kan begeleid worden door bloedingen in de borstholte. Infecties ten gevolge van een wonde (bijvoorbeeld messteek).

De gevaarlijkste complicatie die kan voorkomen is de spanningspneumothorax, waarbij een ventiel ontstaat tussen de luchtwegen en de borstholte. De lucht kan wel uit de long lopen maar niet weer erin. Op dat moment moet er snel een opening gemaakt worden in de thoraxwand.

Meestal geneest een klaplong goed, zonder sporen na te laten. Maar het risico op herval is wel erg groot! Na een eerste klaplong heeft de patiënt een risico van 50% op een nieuwe klaplong, na een tweede klaplong wordt dat risico 65%.

Chronic Obstructive Pulmonary Disease (COPD) is een chronische en obstructieve longziekte. De term duidt eigenlijk twee longaandoeningen aan: chronische bronchitis (ontsteking van de luchtwegen) en emfyseem (beschadigde longblaasjes). Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) is COPD wereldwijd de vierde meest dodelijke aandoening.

Het belangrijkste symptoom van COPD is vernauwing en beschadiging van de luchtwegen. Daardoor is het veel moeilijker om in- en uit te ademen.

COPD ontwikkelt zich vaak bij zware en langdurige rokers. De meeste COPD-patiënten roken jarenlang en zijn al ouder dan 40. Toch zijn er ook een aantal andere factoren die COPD veroorzaken: luchtvervuiling, genetische factoren, overgevoeligheid voor stoffen als stuifmeel en huismijt, infecties, blootstelling aan irriterende stoffen en erfelijke factoren. Maar in 9 van de 10 gevallen is roken wel degelijk de oorzaak.

Symptomen

symptomen van COPD:

• Chronische hoest (rokershoest)
• Kortademigheid
• Productie van slijm

Hoe verder de ziekte vordert, des te zwaarder de symptomen worden. Patiënten met zware COPD kunnen zo kortademig worden dat ze geen gewone inspanningen en normale dagactiviteiten als wandelen aankunnen. Soms kan COPD zelfs de voedselinname beperken en op die manier levensbedreigend zijn. Zware COPD kan leiden tot andere gezondheidsproblemen, zoals hartfalen.

Behandeling

COPD is ongeneeslijk. De schade die de longen hebben opgelopen, kan nooit meer verdwijnen. Het is echter nooit te laat om te stoppen met roken. De symptomen zullen erdoor verbeteren en COPD zal niet verder uitbreiden. Patiënten kunnen best proberen zo fit mogelijk te blijven, regelmatig aan lichaamsbeweging te doen en op hun gewicht te letten. Het kan ook helpen om regelmatig ademhalingsoefeningen te doen.

Patiënten krijgen medicijnen (bronchodilatoren) voorgeschreven, die de luchtwegen openmaken en het ademen gemakkelijker maken. COPD-patiënten hebben vaak opflakkeringen waarin de symptomen verergeren. Als dit gebeurt, krijgen ze vaak steroïden voorgeschreven, die de ontsteking van de luchtwegen vermindert. Sommige patiënten moeten gehospitaliseerd worden en een intensieve behandeling met zuurstof en antibiotica ondergaan.

Ook mucolytica worden vaak voorgeschreven. Die medicijnen maken het bronchiaal slijm minder dik en gemakkelijker om op te hoesten. Als de COPD zwaar is, moet de patiënt zuurstof bij zich dragen, om door de dag de kortademigheid te behandelen.

Psoriasis is een chronische huidaandoening waarbij de huidcellen zichzelf te snel vervangen, dat wil zeggen om de paar dagen in plaats van om de 21-28 dagen. Dat leidt tot een zware afschilfering van de huidschubben. De plekken die bedekt zijn met huidschilfers voelen vaak dik aan.
Er bestaan verschillende soorten psoriasis, geordend volgens het uitzicht van de laesies op het lichaam:

• Gewone psoriasis: de vorm die het meest voorkomt, met rode, symmetrische plaques, die zich vaak op ellebogen, knieën en kruin bevinden.
• Psoriasis guttata: ook wel druppelpsoriasis genoemd. Smalle, ronde vlekken, meestal verspreid over het hele lichaam komt vaak voor bij kinderen of adolescenten.
• Psoriasis pustulosa: de rode vlekken worden begeleid door grote puskoppen en dikke huidschubben.
• Psoriasis plantopalmar: psoriasis op de handpalmen en op de voetzolen.

Hoe krijg je het?

Psoriasis komt vaak voor in een familie, maar in principe kan iedereen het krijgen. Meestal krijg je het de eerste keer in je adolescentie, maar ook kinderen of volwassenen kunnen het ontwikkelen. De precieze oorzaak van psoriasis is nog ongekend, maar zeker is dat bepaalde genen ermee verbonden zijn. Er bestaan wel enkele risicofactoren zoals bepaalde drugs, keelontstekingen en fysieke en emotionele stress.

Symptomen

De vlekken voelen oncomfortabel aan en kunnen jeuken. De plekken zijn rood en bedekt met schubben. Als de vlekken zich in de huidplooien bevinden, komen de schubben niet altijd voor. De meeste mensen hebben maar kleine plekken, die vanzelf zullen genezen of een lichte behandeling nodig hebben. Bij een minderheid om een zware vorm van psoriasis. Zij hebben een intensievere behandeling nodig. Bij ongeveer 10% van de patiënten worden ook de gewrichten aangetast. Dat noemen we Psoriasis-Arthritis. Die aandoening brengt voornamelijk de vingers, tenen en onderrug schade toe. Patiënten kunnen soms een aantal jaar geen last hebben van psoriasis, waarna het toch weer opduikt.

Behandeling

1. Je kunt je huid insmeren met vochtinbrengers of verzachtende crèmes om zo de jeuk tegen te gaan.
2. Steroïdenzalf en zeep en shampoo die steenkoolteer bevatten, kunnen de ontsteking en schubvorming tegenwerken.
3. Zalf op basis van vitamine D zou een goede invloed hebben op de verandering van de huidcellen.
4. Sommige patiënten worden geholpen met ultraviolet-therapie.
5. Door de lelijke verschijning van de vlekken krijgen veel patiënten te kampen met psychische problemen: depressie, angst,… Zoek op tijd hulp!

Nierfalen of nierinsufficiëntie ie een ernstige aandoening die je leven ernstig kan beïnvloeden en zelfs levensbedreigend kan zijn. Maar gelukkig kan de aandoening wel behandeld worden.

Misschien kunnen we eerst een stilstaan bij wat de nieren zelf doen. De nieren zuiveren het bloed van ongewenste stoffen, zodat het bloed verder voedingsstoffen en zuurstof kan vervoeren. De nieren filteren het bloed onder hoge druk en ontdoen het van potentiële toxinen, die via de urine van het lichaam gescheiden worden. Per dag zuiveren de nieren je bloed zeven tot acht keer.

Nierfalen

Nierfalen betekent dat je nieren de toxinen niet langer uit je bloed filteren, waardoor weefsels zich beginnen op te hopen. Dit kan een aantal problemen veroorzaken:

• Doordat je lichaam teveel ureum en kreatinine bevat, twee afvalstoffen, voel je je moe, zwakjes, verlies je je eetlust en moet je braken.
• De ophoping van zuren, die ontstaan gedurende de metabolische processen, kunnen tot een aandoening leiden die metabolische acidosis heet.
• Je lichaam kan zich niet zuiveren van fosfaat, waardoor het fosfaatgehalte in het bloed toeneemt en het calciumgehalte naar omlaag trekt. Daardoor worden de botten broos en breekbaar
• De nier kan zijn vermogen om het hormoon erythropoëtine te produceren, verliezen. dat kan leiden tot bloedarmoede.
• Bij nierfalen neemt het volume water in je lichaam toe, waardoor het weefsel kan opzwellen. De overmatige opslag van water en zout in je lichaam kan hoge bloeddruk veroorzaken. Bepaalde lichaamsdelen, waaronder het gezicht, de benen en de buik kunnen opzwellen. Je kunt ook kortademig worden.

Oorzaken

De meest voorkomende oorzaak van nierinsufficiëntie zijn glomerulonefritis, een ontsteking van de nier, en Diabetes mellitus. Andere oorzaken kunnen bestaan uit nierstenen, niercysten, een hoge bloeddruk, drugs en lupus erythematosus (een immuunziekte).

Symptomen:

symptomen die gepaard gaan met nierfalen:

• Een bleke of gele huid
• Vermoeidheid
• Kortademigheid
• Jeuk
• Geen eetlust, som misselijkheid en braken
• Zwellen van gezicht en benen
• Verstoord urinepatroon

Behandeling

Meestal wordt nierfamlen behandeld met een dialyse, die de werking van de nieren kan nabootsen. Er bestaan twee soorten dyalise: hemodialyse en peritoneaaldialyse (buikspoeling). Bij een hemodialyse wordt het bloed van de patiënt via een reeks buisjes uit het lichaam gehaald, waarna het langs een kunstnier passeert, die via chemicaliën het bloed zuivert van afvalstoffen. De meeste patiënten moeten de behandeling drie keer per week ondergaan. Een behandeling duurt drie tot vier uur. Bij de peritoneaaldialyse wordt het buikvlies van de patiënt gebruikt als membraan of bloedfilter. Het bloed wordt gezuiverd door een dialysevloeistof die via een katheder in de buikholte wordt aangebracht. Voor bepaalde patiënten is een niertransplantatie de beste optie.

Astma is een chronische ontsteking van de luchtwegen. De ziekte is ongeneeslijk, maar je kunt hem wel onder controle houden. Volgens de WHO (Werelgezondheidsorganisatie) zijn 100 tot 150 miljoen mensen op de wereld astmatisch. Iedere decennium groeit dat aantal aan met 50%.

De chronische ontsteking van de luchtwegen is herkenbaar aan steeds terugkomende ademhalingsproblemen. Astmapatiënten hebben regelmatig aanvallen, waarbij de luchtpassage versmalt en ademhalen moeilijk wordt.

Zo’n aanval is het gevolg van een overreactie van de luchtwegen op bepaalde omgevingsfactoren. Zo geraken ze ontstoken en verstopt. Het gevoel van zo’n aanval kun je vergelijken met het diep inademen van erg koude lucht in de winter. Je moet harder ademhalen, de ademhaling is pijnlijker en gaat gepaard met gehoest. De lucht maakt een fluitend of peiepend geluid.

Oorzaak

Wat er precies aan de basis ligt van de ziekte, is niet geweten. Maar er zijn wel verschillende verklaringen voor het feit dat het aantal patiënten aan het stijgen is. Veel van die oorzaken zijn voor de hand liggend. Zo maken vrouwen die tijdens de zwangerschap roken meer kans om astmatische kinderen te krijgen. Ook onze manier van wonen zit er voor iets tussen: weinig verluchting, veel vochtigheid, meer tapijten en stof. Waarschijnlijk loop je ook meer risico op astma als je als kind zwaar ziek bent geweest. Als een kind vroeger ziek werd ten gevolge van een virusinfectie, verdedigde hun lichaam zich tegen infecties. Nu er minder virusinfecties zijn, wordt het lichaam astmatisch. Sommige experts linken astma aan de alsmaar toenemende luchtvervuiling, maar deze theorie staat nogal ter discussie. Vooral het voorkomen van fijn stof, afkomstig van dieselmotoren, het verbranden van steenkool, mijnen, groeves en bouwwerken, zou leiden tot astma. De fijne stofdeeltjes kunnen tot diep in de longen doordringen en bestaande hart- en longproblemen verergeren.

Wat veroorzaakt een astma-aanval?

Een astma-aanval komt niet zomaar uit het niets opzetten. Er zijn verschillende factoren die een aanval op gang kunnen brengen. Iedere astmapatiënt reageert op andere omgevingsfactoren. Voor hen is het belangrijk te weten wat de aanvallen veroorzaakt.

1. Allergenen: allergenen zijn stoffen waarvoor bepaalde mensen allergisch zijn, zoals pollen, voedsel, stof, veren of dierenvacht.
2. Irriterende middelen: vuil, sigarettenrook, gas, parfum,…
3. Ademhalingsinfecties: griep, verkoudheid, keelontsteking, bronchitis.
4. Te zware inspanningen: te snel de trap oplopen, zware dingen dragen. Maar gematigde lichaamsbeweging is voor astmapatiënten eigenlijk wel goed.
5. Emotionele spanning: angst, opwinding.
Weersomstandigheden: erg koud weer, veel wind, plotse veranderingen in het weer.
6. Medicatie: aspirine of aanverwanten en medicijnen tegen hoge bloeddruk of glaucoom.

Een aankomende aanval kun je herkennen aan: een benauwd gevoel in de borstkas, een piepende ademhaling, pijn bij het hoesten, kortademigheid en rusteloosheid. Als de patiënt deze signalen beter leert herkennen, kan hij de aanval zien aankomen en beter onder controle houden.

Symptomen

De aandoening kan behoorlijk verschillen van de ene tot de andere persoon. De symptomen kunnen mild of gematigd zijn, maar ook zwaar en zelfs levensbedreigend. Aanvallen kunnen occasioneel of frequent voorkomen. Ze kunnen leiden tot slaapproblemen. Toch kunnen de meeste van deze symptomen met de juiste behandeling onderdrukt worden. Soms is het enige symptoom een chronische hoest die alleen ’s nachts en tijdens het sporten voorkomt.

Behandeling

De diagnose astma kan enkel vastgesteld worden met een spirometer (een instrument dat de hoeveelheid in- en uitgeademde lucht meet), een peak flow meter(die ook de longinhoud meet), x-stralen op de borstkas en bloed- en allergietesten.
Behandeling

Een astmabehandeling bestaat uit twee delen: controle over de omgevingsfactoren en medicatie. Het eerste deel is gemakkelijk, het betekent eigenlijk gewoon dat je uit de buurt moet blijven van alles dat een aanval kan veroorzaken (sigarettenrook, stof,…).

Astmamedicijnen kunnen nogal van elkaar verschillen. De precieze behandeling varieert dus naargelang de frequentie van de aanvallen en de zwaarte van de ziekte. Patiënten met een milde vorm van astma hebben bijvoorbeeld alleen medicijnen nodig voor ze blootgesteld worden aan risicofactoren of wanneer ze een aanval voelen opkomen. De patiënten met een zware vorm van de ziekte, kunnen de medicijnen dagelijks nemen of medicijnen nemen om specifieke symptomen te behandelen.

1. Corticosteroïden: verminderen de ontsteking van de luchtwegen. Ze komen voor in pilvorm of als aerosol in 2. Geïnhaleerde steroïden kennen minden neveneffecten, orale steroïden worden meestal aan de zware patiënten gegeven.
3. Allergiemedicijnen: helpen om een aanval te voorkomen, maar hebben geen nut als de aanval begonnen is.
4. Bronchodilatatoren: laten de astmasymptomen tijdelijk weggaan maar doen niets tegen de onderliggende ontsteking.
5. Immmunotherapie: maakt je lichaam ongevoelig voor de allergenen.