Koorts is een natuurlijke reactie van het lichaam op een infectie. Het beschermt het lichaam tegen bacteriën, virussen en andere vreemde indringers. De normale lichaamstemperatuur van de mens ligt tussen 35,8 en 37,4°C. Kinderen krijgen sneller en vaker koorts dan volwassenen.
Baby’s krijgen sneller koorts doordat hun temperatuurcontrolesysteem nog niet zo goed ontwikkeld is. Koorts bij baby’s kan veroorzaakt worden door:
Symptomen zijn onder meer:
Koorts hoeft niet zo erg te zijn. Als je baby jonger is dan 6 maanden, kun je best altijd een dokter bellen. Als je kind minder dan 38,5 °C koorts heeft, maar verder wel normaal gedrag vertoont, wacht dan af of de symptomen verdwijnen. Heeft je baby meer dan 38,5°C koorts, bel dan een dokter. Contacteer zeker een dokter als je kind volgende symptomen vertoont:
Bel ook een dokter als het kind blijft jammeren, verder verzwakt of meer dan 40°C koorts heeft.
Bij jonge kinderen is het risico op uitdroging heel groot. Een baby met koorts zou je dus altijd veel vloeistof moeten geven. Als het kind een gebrek aan eetlust vertoont, moet je hem zeker voldoende te drinken geven.
Trek je kind luchtige kleding aan, maar zorg er ook voor dat die het niet koud heeft. Geef het geen extra kledij of deken. Dat leidt tot oververhitting.
Je kunt je baby een koortswerend middel toedienen. Lees aandachtig de bijsluiter om de juiste dosis te kennen of raadpleeg de dokter. Geef kinderen en zeker baby’s geen aspirine. Dat kan bij hen namelijk leiden tot een zware aandoening.
Soms kan een kind (meestal tussen 6 maanden en 5 jaar oud) een koortsstuip krijgen, een epileptische aanval ten gevolge van koorts. Zo’n koortsstuip ontstaat meestal tijdens het stijgen van de koorts. Een koortsstuip duurt meestal maar enkele minuten. Het begint met het strekken van de ledematen, waarna de baby begint te schokken. Daarna wordt het kind eventjes bewusteloos. Een koortsstuip leidt maar zelden tot blijvende schade. Blijf rustig en bel meteen de dokter. Ongeveer 5% van de kinderen krijgt ooit een koortsstuip.
babys, koorts, koortsstuip Bloeddruk is de kracht die het bloed uitoefent als het door de slagaders stroomt. Bloeddruk is noodzakelijk om het bloed naar zijn bestemming te voeren. De bloeddruk is nooit de hele dag hetzelfde. Zo stijgt de bloeddruk tijdens lichamelijke inspanningen, tijdens de slaap daalt hij. Maar een permanente hoge bloeddruk (hypertensie) is zeer schadelijk voor de gezondheid.
Herhaaldelijke periodes met hoge bloeddruk kunnen de slagaders schade toebrengen, waardoor ze verdikken en minder elastisch worden. Daardoor wordt de bloedtoevoer beperkt, wat op zijn beurt leidt tot permanente hoge bloeddruk.
Er zijn bijna geen symptomen van hoge bloeddruk. De persoon met hoge bloeddruk kan jarenlang niets voelen tot zijn hart, nieren of andere organen zo beschadigd zijn dat hij er wel iets van moet merken.
In de meeste gevallen is er geen echte onderliggende oorzaak. Meestal zijn er een aantal factoren die een grote rol spelen. De patiënt drinkt teveel alcohol, is zwaarlijvig, heeft te weinig lichaamsbeweging of eet teveel zout. Vaak hebben meerdere personen binnen een familie er last van. In een klein aantal gevallen, is er één bepaalde oorzaak, bijvoorbeeld nierziekte. Bepaalde medicijnen veroorzaken een verhoging van de bloeddruk.
Er bestaan verschillende medicijnen die hoge bloeddruk helpen verlagen, maar in de eerste plaats zal de patiënt zijn levensstijl moeten aanpassen.
Medicijnen die voorgeschreven worden tegen hoge bloeddruk zijn ACE-remmers, bètablokkers, calciumantagonisten en diuretica (plastabletten). De meeste volwassenen zouden minstens een keer op vijf jaar hun bloeddruk moeten laten controleren, zeker wanneer ze iets ouder worden. De bloeddruk wordt gemeten met een bloeddrukmeter. Die geeft twee resultaten: de systolische druk of de diastolische druk. De systolische druk geeft de kracht van het bloed weer als het hart zich samenspant om het bloed in het lichaam te pompen. De diastolische druk geeft de kracht van het bloed weer als het hart zich ontspant. Debloeddruk wordt aangeduid in millimeters kwik (mm Hg). Een normale bloeddruk is alles wat onder 140/90 ligt. Bij 160/95 heb je een hoge bloeddruk. Een optimale bloeddruk voor volwassenen is 120/80.
bloeddruk, hoge bloeddruk, hypertensie Strenge winters eisen jaarlijks overal ter wereld duizenden slachtoffers. Velen onder hen overlijden aan onderkoeling of hypothermie. Als onderkoeling niet snel herkend en behandeld wordt, gaat het lichaam snel bergaf en kan het niet meer normaal functioneren.
Onderkoeling komt voor als de kerntemperatuur van het lichaam tot onder 35°C zakt door blootstelling aan koude. Het menselijk lichaam beschermt zich op een natuurlijke manier tegen de koude door de bloedtoevoer naar de huid te beperken om zo warmteverlies tegen te gaan. Het lichaam bibbert en laat hormonen vrij om zich tegen de koude omgeving te beschermen.
De symptomen kunnen we opdelen in drie fases:
Milde onderkoeling:
Gematigde onderkoeling:
Zware onderkoeling:
Risicogroepen:
De mensen die het meeste risico lopen op onderkoeling zijn ouderen en baby’s van minder dan een jaar oud. Verder loopt iedereen die zichzelf op een extreme manier blootstelt aan de kou een risico op onderkoeling: daklozen, bergbeklimmers,
Ook mensen met lichamelijke klachten vormen een risicogroep: mensen die betrokken waren in een ongeluk, geesteszieken, hartpatiënten, mensen die kalmeermiddelen slikken, alcoholisten, …
Als je te maken krijgt met een geval van onderkoeling, bel dan zo snel mogelijk de hulpdiensten op. Breng het slachtoffer zo snel mogelijk naar binnen, naar een warme plaats. Is dit nog niet mogelijk, deel dan je lichaamswarmte met het slachtoffer. Vervang alle koude en natte kleding door warme, droge kleding. Als het slachtoffer nog bij bewustzijn is, kun je hem warme dranken geven. Geef het slachtoffer zeker geen alcohol of tabak!
Als het slachtoffer nog praat kun je hem in een bad met lauwwarm water leggen. Doe dit niet als er sprake is van zware onderkoeling, want dan kan het slachtoffer in shock geraken. Als de onderkoelde persoon gestopt is met ademhalen of geen pols meer heeft, moet je hem of haar reanimeren tot de hulpdiensten arriveren.
Onderkoeling voorkomen
hypothermie, onderkoeling Steeds meer mensen kiezen ervoor hun ogen te laten laseren in plaats van hun hele leven met een bril of contactlenzen te moeten rondlopen.
Ooglasers worden gebruikt om de vorm van de cornea (het hoornvlies) permanent te veranderen. Het hoornvlies is het deel van de buitenkant van het oog boven de iris en en de lens, waar het licht door naar binnen valt.
De operatie met de ooglaser duurt ongeveer een uur. Het oog wordt verdoofd met druppels, waarna met een mes een flapje wordt gemaakt in het hoornvlies. Een ooglidsperder zorgt ervoor dat de patiënt niet kan knipperen. Het flapje wordt opzij geklapt om het hoornvliesoppervlak bij te snijden. Daarna wordt het flapje teruggelegd. De laser verwijdert een minuscuul laagje op het hoornvlies, waardoor de lichtstralen beter op het netvlies vallen.
Mensen kunnen op verschillende manieren slecht zien. Een eerste oogafwijking is bijziendheid of myopie. Mensen die bijziend zijn, hebben een te scherp gebogen hoornvlies, het oog is langer dan normaal. Daardoor wordt het beeld voor het netvlies geprojecteerd, waardoor je voorwerpen op afstand wazig ziet.
De andere oogafwijking is verziendheid of hypermetropie. Bij bijziende mensen is het netvlies te plat of het oog te kort. Het beeld wordt te ver voor het netvlies geprojecteerd.
Astigmatisme is een oogaandoening waarbij het oog een optische afwijking vertoont. Het hoornvlies is te ovaal geschapen, waardoor het oog twee focuspunten heeft en je beeld wazig wordt.
Ooglaserchirurgie kan het hoornvlies een andere vorm geven, waardoor deze problemen weggewerkt worden.
Oudziendheid (slechtziendheid ten gevolge van ouderdom) kan niet verholpen worden met oooglasers. Deze aandoening heeft immers niets met het hoornvlies te maken, maar met de ooglens die afneemt in flexibiliteit.
Complicaties komen slechts in 5% van de gevallen voor.
Na de operatie hebben sommige mensen enkele maanden last van droge ogen. Om hier niet teveel last van te ondervinden, kun je kunstmatige oogdruppels gebruiken. Na de behandeling ondervinden veel mensen verblindend licht of haloachtige effecten, vooral ’s nachts tijdens het autorijden. Dit komt meer voor als de ogen zwaar verbeterd zijn, maar neemt meestal geen erge proporties aan.
In zeldzame gevallen kan de verdunning van de oogwand ertoe leiden dat de vorm van het oog onstabiel wordt. zwaar gezichtsverlies komt zelden voor maar soms moeten mensen nog een operatie ondergaan om het hoornvlies te herstellen of moeten ze harde contactlenzen dragen om hun zicht te herstellen.
Meteen na de operatie moet de patiënt gewoonlijk 24 uur lang een ooglap dragen. De meeste patiënten een paar dagen tot een week thuis om te rusten. Afhankelijk van de oogcorrectie die uitgevoerd is, mogen ze vaak een tot twee weken niet rijden. De eerste drie maanden moet je buiten in de zon een zonnebril met UV-bescherming opzetten. De patiënt zal ook enkele keren op controle moeten komen.
bijziendheid, ogen, ooglaser, verziendheid De Ziekte van Crohn is een ontstekingsziekte van de darmen, die al enige jaren wereldwijd aan een opmars bezig is. De oorzaak van de ziekte is onbekend. De meeste patiënten ontwikkelen Crohn voor hun 30ste.
De precieze oorzaak van de ziekte is onbekend, maar de laatste jaren spitst het onderzoek ernaar zich vooral toe op myxobacteria (glijdende bacteriën). Die bacteriën kunnen veranderingen in de darmwand veroorzaken wat uiteindelijk leidt tot inflammatoire darmziekten.
Wel is geweten dat ongeveer 20% van de mensen die aan de Ziekte van Crohn lijdt een of meerdere familieleden hebben met een inflammatoire darmziekte.
Stress speelt ook een rol en kan later opstoten van de ziekte uitlokken.
De Ziekte van Crohn komt even vaak voor bij mannen als bij vrouwen.
De symptomen van de ziekte zijn vaak vaag en moeilijk te benoemen. Meestal gaat het om maag- en darmklachten:
Patiënten kunnen voorts ook last hebben van darmobstructie, abcessen en bloedingen in het maag-darmstelsel.
Fistels zijn zweertjes tussen naburige darmgedeelten of op omringende organen, waaronder de blaas, de anus, de vagina en de huid, waar ze infecties veroorzaken. Andere zijeffecten van de ziekte zijn oogontsteking, galstenen en artritis.
De symptomen die gepaard gaan met de Ziekte van Crohn komen en gaan. Soms kan een patiënt zich maanden goed voelen om dan plots een opstoot van de ziekte te krijgen.
De ziekte van Crohn kan vastgesteld worden door middel van een colonoscopie of coloscopie, een endoscopie van de dikke darm. Er is geen specifieke behandeling voor de Ziekte van Crohn, maar patiënten kunnen tijdens een van de opstoten verschillende medicijnen nemen om de symptomen als kramp en diarree te verlichten. Patiënten met abcessen en infecties krijgen meestal antibiotica voorgeschreven. Andere medicijnen die wel eens gebruikt worden, zijn aminosalicylaten, immunosuppresiva of corticosteroïden.
Op een bepaald moment zullen heel wat Crohnpatiënten een operatie moeten ondergaan. Tijdens zo’n operatie wordt het ontstoken darmdeel verwijderd. In het merendeel van de gevallen keert de ziekte daarna terug in een ander deel van de darmen.
Er wordt vaak gedacht dat je als je aan de Ziekte van Crohn lijdt, een speciaal dieet moet volgen. Dat kopt niet. De patiënt kan best zelf zijn voedingspatroon bepalen in functie van de voedingsmiddelen die last veroorzaken.
Rokers met de Ziekte van Crohn kunnen beter stoppen met roken. Stoppen met roken vermindert de opstoten van de ziekte met 40%.
darmen, darmziekte, ziekte van crohn Wanneer je anticonceptie mislukt is of je het vergeten bent, kun je de kans op een eventuele zwangerschap nog verkleinen door je toevlucht te zoeken tot noodanticonceptie. Onder noodanticonceptie verstaan we: de noodpil (morning-afterpil) of het noodspiraal.
Noodanticonceptie gebruik je in volgende situaties:
Noodpillen bevatten het hormoon progestageen, een kunstmatig hormoon dat ook in andere anticonceptiepillen zit. Je moet de noodpil binnen de 72 uur na de geslachtsgemeenschap innemen. Er bestaan verpakkingen met een of twee pillen die je samen in moet nemen. Hoe sneller je de pil of pillen inneemt, hoe groter de kans dat ze efficiënt zwangerschap voorkomen. Het hormoon in de pillen kan de eisprong uitstellen of stoppen of voorkomen dat het eitje zich in de baarmoeder nestelt.
Een vrouw die de pillen inneemt, kan haar menstruatie een paar dagen later verwachten. Na de inname van de morning-afterpil moet je je gewone anticonceptiemiddel blijven nemen, in combinatie met een condoom.
Je kunt verschillende keren beroep doen op de noodpil, maar gewone contraceptieve methodes zijn efficiënter. Een noodpil kan meer dan 9 van de 10 zwangerschappen voorkomen.
Je kunt de noodpil zonder voorschrift bij de apotheker verkrijgen. Je betaalt dan ongeveer 10 euro. Voor meisjes jonger dan 21 is de noodpil gratis, mits een voorschrift van de dokter en het tonen van de SIS-kaart. In Nederland is de noodpil zonder recept bij de apotheek of de drogist voor 15 euro verkrijgbaar, of voor 5 euro bij de centra voor anticonceptie , seksualiteit en abortus. Vrouwen onder de 21 kunnen de noodpil vergoed krijgen door hun ziektekostenverzekering, maar dan moeten ze wel eerst een recept halen bij de huisarts.
Nevenwerkingen zijn eerder zeldzaam, zeker ten opzichte van de oudere methodes. Toch kunnen sommige vrouwen last krijgen van hoofdpijn, pijnlijke borsten of buikpijn.
Het spiraaltje is een goede vorm van noodanticonceptie, vooral als je te laat bent met het nemen van de noodpil. Het gaat hier om een koperspiraal, dat je moet laten inbrengen door een arts, maar dit kan wel tot zeven dagen na het seksueel contact. Dat koper belet de innesteling van een eventueel bevrucht eicel. Het noodspiraal wordt op dezelfde manier gebruikt als het gewone spiraaltje. Het noodspiraaltje is betrouwbaarder dan de noodpil. Het voorkomt 98% van de zwangerschappen. Het spiraaltje kan alleen ingebracht worden als men er zeker van is dat er geen sprake is van een soa, want een soa kan de baarmoeder aantasten.
De noodspiraal kan terug verwijderd worden tijdens de volgende menstruatie, maar je kunt het ook laten zitten. Na de inbrenging blijft het immers zwangerschappen voorkomen. Er is een klein risico op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Daarom ga je na drie tot vier weken best nog eens bij de dokter langs voor een check-up.
Noodanticonceptie is niet bedoeld als vervanging van de gewone anticonceptie. Neem het dus echt alleen in geval van nood!
anticonceptie, morning afterpil, noodanticonceptie, noodpil, noodspiraal Een klaplong of pneumothorax is een inzakking van een deel van een long of een volledige long. Daardoor kan de zuurstof niet op een normale manier opgenomen worden in het bloed. In het borstweefsel is er een gaatje ontstaan, waardoor er lucht aanwezig is in de pleuraholte (de ruimte tussen het borstvlies en het middenborstvlies). Die verminderde zuurstoftoevoer naar de vitale organen is een levensbedreigende situatie. De situatie verergert iedere keer wanneer de patiënt inademt.
symptomen van een klaplong:
Spontane klaplong: er ontstaan scheuren in het longoppervlak, zonder duidelijke oorzaak. Wel kan de lichaamsbouw een rol spelen. Een risicogroep voor klaplongen zijn jonge, lange en magere mannen. Bij hen kunnen zich belletjes vormen aan de longtoppen.Vaak zijn zij op het moment van de klaplong een lichamelijke inspanning aan het leveren.
Een klaplong kan het gevolg zijn van een messteek of ongeval. Bij een ongeval kunnen bijvoorbeeld de ribben breken en het long- en borstvlies doorboren. Dat noemen we een traumatische pneumothorax. De lucht die de pleuraholte binnenstroomt, komt dan van buiten.
Verder kunnen allerlei lichamelijk problemen, vooral longaandoeningen, aan de basis liggen van een klaplong:
Een iatrogene pneumothorax is een klaplong veroorzaakt door een medische ingreep.
Risicofactoren:
Bij kleine, spontane pneumothoraxen wacht men eerst af. Vaak herstelt de long zich vanzelf. Bij een grotere pneumothorax zuigt men de lucht meestal af. Als de long zich niet snel genoeg in de oorspronkelijke staat ontplooit, moet men overgaan tot een zuigdrainage, waarbij lucht wordt weggezogen door een thoraxdrain. Dat duurt minstens 24 uur. Als de long na een paar dagen weer ontplooit, mag de patiënt naar huis gaan.
Bij herhaalde klaplongen of als de drainage niet helpt, kan men overgaan tot een pleurodese oftewel het ‘plakken van de longbladen’. In de pleuraholte brengt men dan een stof in, die de pleurae prikkelt en een ontstekingsreactie uitlokt, waarna de long terug met de borstwand vergroeit.
Longontsteking, klein longabces, permanent littekenvormsel op het longweefsel. Een klaplong ten gevolge van fysiek letsel kan begeleid worden door bloedingen in de borstholte. Infecties ten gevolge van een wonde (bijvoorbeeld messteek).
De gevaarlijkste complicatie die kan voorkomen is de spanningspneumothorax, waarbij een ventiel ontstaat tussen de luchtwegen en de borstholte. De lucht kan wel uit de long lopen maar niet weer erin. Op dat moment moet er snel een opening gemaakt worden in de thoraxwand.
Meestal geneest een klaplong goed, zonder sporen na te laten. Maar het risico op herval is wel erg groot! Na een eerste klaplong heeft de patiënt een risico van 50% op een nieuwe klaplong, na een tweede klaplong wordt dat risico 65%.
klaplong, longen, pneumothorax Chronic Obstructive Pulmonary Disease (COPD) is een chronische en obstructieve longziekte. De term duidt eigenlijk twee longaandoeningen aan: chronische bronchitis (ontsteking van de luchtwegen) en emfyseem (beschadigde longblaasjes). Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) is COPD wereldwijd de vierde meest dodelijke aandoening.
Het belangrijkste symptoom van COPD is vernauwing en beschadiging van de luchtwegen. Daardoor is het veel moeilijker om in- en uit te ademen.
COPD ontwikkelt zich vaak bij zware en langdurige rokers. De meeste COPD-patiënten roken jarenlang en zijn al ouder dan 40. Toch zijn er ook een aantal andere factoren die COPD veroorzaken: luchtvervuiling, genetische factoren, overgevoeligheid voor stoffen als stuifmeel en huismijt, infecties, blootstelling aan irriterende stoffen en erfelijke factoren. Maar in 9 van de 10 gevallen is roken wel degelijk de oorzaak.
symptomen van COPD:
Hoe verder de ziekte vordert, des te zwaarder de symptomen worden. Patiënten met zware COPD kunnen zo kortademig worden dat ze geen gewone inspanningen en normale dagactiviteiten als wandelen aankunnen. Soms kan COPD zelfs de voedselinname beperken en op die manier levensbedreigend zijn. Zware COPD kan leiden tot andere gezondheidsproblemen, zoals hartfalen.
COPD is ongeneeslijk. De schade die de longen hebben opgelopen, kan nooit meer verdwijnen. Het is echter nooit te laat om te stoppen met roken. De symptomen zullen erdoor verbeteren en COPD zal niet verder uitbreiden. Patiënten kunnen best proberen zo fit mogelijk te blijven, regelmatig aan lichaamsbeweging te doen en op hun gewicht te letten. Het kan ook helpen om regelmatig ademhalingsoefeningen te doen.
Patiënten krijgen medicijnen (bronchodilatoren) voorgeschreven, die de luchtwegen openmaken en het ademen gemakkelijker maken. COPD-patiënten hebben vaak opflakkeringen waarin de symptomen verergeren. Als dit gebeurt, krijgen ze vaak steroïden voorgeschreven, die de ontsteking van de luchtwegen vermindert. Sommige patiënten moeten gehospitaliseerd worden en een intensieve behandeling met zuurstof en antibiotica ondergaan.
Ook mucolytica worden vaak voorgeschreven. Die medicijnen maken het bronchiaal slijm minder dik en gemakkelijker om op te hoesten. Als de COPD zwaar is, moet de patiënt zuurstof bij zich dragen, om door de dag de kortademigheid te behandelen.
chronische bronchitis, COPD, emfyseem, longen, longziekte, luchtwegen, roken, rokerslong Psoriasis is een chronische huidaandoening waarbij de huidcellen zichzelf te snel vervangen, dat wil zeggen om de paar dagen in plaats van om de 21-28 dagen. Dat leidt tot een zware afschilfering van de huidschubben. De plekken die bedekt zijn met huidschilfers voelen vaak dik aan.
Er bestaan verschillende soorten psoriasis, geordend volgens het uitzicht van de laesies op het lichaam:
Psoriasis komt vaak voor in een familie, maar in principe kan iedereen het krijgen. Meestal krijg je het de eerste keer in je adolescentie, maar ook kinderen of volwassenen kunnen het ontwikkelen. De precieze oorzaak van psoriasis is nog ongekend, maar zeker is dat bepaalde genen ermee verbonden zijn. Er bestaan wel enkele risicofactoren zoals bepaalde drugs, keelontstekingen en fysieke en emotionele stress.
De vlekken voelen oncomfortabel aan en kunnen jeuken. De plekken zijn rood en bedekt met schubben. Als de vlekken zich in de huidplooien bevinden, komen de schubben niet altijd voor. De meeste mensen hebben maar kleine plekken, die vanzelf zullen genezen of een lichte behandeling nodig hebben. Bij een minderheid om een zware vorm van psoriasis. Zij hebben een intensievere behandeling nodig. Bij ongeveer 10% van de patiënten worden ook de gewrichten aangetast. Dat noemen we Psoriasis-Arthritis. Die aandoening brengt voornamelijk de vingers, tenen en onderrug schade toe. Patiënten kunnen soms een aantal jaar geen last hebben van psoriasis, waarna het toch weer opduikt.
1. Je kunt je huid insmeren met vochtinbrengers of verzachtende crèmes om zo de jeuk tegen te gaan.
2. Steroïdenzalf en zeep en shampoo die steenkoolteer bevatten, kunnen de ontsteking en schubvorming tegenwerken.
3. Zalf op basis van vitamine D zou een goede invloed hebben op de verandering van de huidcellen.
4. Sommige patiënten worden geholpen met ultraviolet-therapie.
5. Door de lelijke verschijning van de vlekken krijgen veel patiënten te kampen met psychische problemen: depressie, angst,… Zoek op tijd hulp!
huid, huidaandoening, psoriasis, uitslag Nierfalen of nierinsufficiëntie ie een ernstige aandoening die je leven ernstig kan beïnvloeden en zelfs levensbedreigend kan zijn. Maar gelukkig kan de aandoening wel behandeld worden.
Misschien kunnen we eerst een stilstaan bij wat de nieren zelf doen. De nieren zuiveren het bloed van ongewenste stoffen, zodat het bloed verder voedingsstoffen en zuurstof kan vervoeren. De nieren filteren het bloed onder hoge druk en ontdoen het van potentiële toxinen, die via de urine van het lichaam gescheiden worden. Per dag zuiveren de nieren je bloed zeven tot acht keer.
Nierfalen betekent dat je nieren de toxinen niet langer uit je bloed filteren, waardoor weefsels zich beginnen op te hopen. Dit kan een aantal problemen veroorzaken:
De meest voorkomende oorzaak van nierinsufficiëntie zijn glomerulonefritis, een ontsteking van de nier, en Diabetes mellitus. Andere oorzaken kunnen bestaan uit nierstenen, niercysten, een hoge bloeddruk, drugs en lupus erythematosus (een immuunziekte).
symptomen die gepaard gaan met nierfalen:
Meestal wordt nierfamlen behandeld met een dialyse, die de werking van de nieren kan nabootsen. Er bestaan twee soorten dyalise: hemodialyse en peritoneaaldialyse (buikspoeling). Bij een hemodialyse wordt het bloed van de patiënt via een reeks buisjes uit het lichaam gehaald, waarna het langs een kunstnier passeert, die via chemicaliën het bloed zuivert van afvalstoffen. De meeste patiënten moeten de behandeling drie keer per week ondergaan. Een behandeling duurt drie tot vier uur. Bij de peritoneaaldialyse wordt het buikvlies van de patiënt gebruikt als membraan of bloedfilter. Het bloed wordt gezuiverd door een dialysevloeistof die via een katheder in de buikholte wordt aangebracht. Voor bepaalde patiënten is een niertransplantatie de beste optie.
nierdialyse, nieren, nierfalen, nierinsufficiëntie