Wat is anemie of bloedarmoede?

Anemie is een aandoening waarbij je niet genoeg rode bloedcellen of niet genoeg hemoglobine in je bloed hebt. Hemoglobine is de zuurstoftransporterende, ijzer bevattende rode kleurstof in de rode bloedcellen. Anemie kan fatale gevolgen hebben.

Er zijn meer dan 400 verschillende vormen van anemie. De vijf belangrijkste vormen zijn de anemie door ijzertekort, door een tekort aan vitamine B12 en door foliumzuurtekort, door chronische ziektes of infecties en door een erfelijke afwijking.

Oorzaken van anemie

Anemie door ijzertekort
Je lichaam heeft ijzer nodig voor het aanmaken van hemoglobine. Als je niet genoeg ijzer in je lichaam hebt, lijd je aan anemie. Hoe kom je aan een ijzertekort?
• Bloedverlies: je kan een abnormale hoeveelheid bloed verliezen bij een ongeval, een operatie, na een bevalling of na een periode van langdurige of heftige menstruaties. Een andere manier om te veel bloed te verliezen is het zogenaamde sluipende bloedverlies, dat voorkomt bij een ziekte van de maag of darmen of bij gebruik van bepaalde pijnstillers.
• Te weinig ijzer consumeren. Als je niet voldoende ijzerbevattend voedsel eet, krijgt het lichaam ook niet voldoende binnen. Ijzerhoudend voedsel is onder andere fruit, brood, peulvruchten, vlees en bepaalde groenten.
• Slechte opname van ijzer in het lichaam. Deze oorzaak hangt samen met andere factoren die het ijzer opnemen, zoals B12 en Foliumzuur.

Anemie door een tekort aan vitamine B12
Het lichaam is niet in staat om vitamine B12 uit de voeding te halen. B12 zorgt voor de aanmaak van rodebloedlichaampjes  en voor het onderhoud van het zenuwstelsel. Het komt voor in dierlijk voedsel zoals vlees, vis en zuivelproducten. Er zijn vier oorzaken:

1. de maagwand produceert geen intrinsieke factor, een chemische stof die in de dunne darm vermengd wordt met vitamine B
2. verwijdering van de dunne darm
3. de ziekte van Crohn, een chronische ontsteking van de darm
4. veganisme, een dieet zonder producten van dierlijke aard, dus geen vlees, vis noch  zuivelproducten

Tekort aan foliumzuur
Een tekort aan foliumzuur is meestal te wijten aan te geringe opname ervan via de voeding: te weinig sperzie- en andere bonen, groene bladgroenten of paddenstoelen. Dit probleem komt vooral voor bij armere mensen die minder gezond eten, stevige drinkers en bij mensen met een darmprobleem zoals de ziekte van Crohn.

Symptomen van anemie

Symptomen van anemie veroorzaakt door ijzertekort

• bleekheid
• zwakte
• vermoeidheid
• pijn in de borststreek
• kortademigheid
• hartkloppingen
• een verhoogde hartslag bij inspanning
• snelle ademhaling
• lage bloeddruk

Symptomen van anemie veroorzaakt door B12- tekort

alle bovenstaande plus de volgende:
• geelzucht
• dove en tintelende handen en voeten
• evenwichtstoornissen
• verwardheid
• persoonlijkheidsstoornissen en depressie

symptomen van anemie veroorzaakt door foliumzuurtekort zijn dezelfde als die van anemie veroorzaakt door vitamine B12- tekort.

Ook volgende symptomen kunnen voorkomen:

• donkere/bloederige stoelgang
• pijn in de onderbuik
• gewichtsverlies
• vermoeidheid
• pijn in de borst

De diagnose van anemie

De diagnose van anemie gebeurt door de analyse van de symptomen en door een bloedonderzoek waarbij gekeken wordt naar de aanwezigheid van de nodige stoffen zoals foliumzuur  en andere. De hoeveelheid rode bloedlichamen helpt het soort van anemie te bepalen.

Het onderzoek van het ruggenmerg onder de microscoop is vooral zinvol voor het opsporen van vitamine B-12 anemie. Sommige specialisten vinden het ook nuttig om het gehalte aan ferritine te onderzoeken bij vrouwen voor de menopauze. Ferritine is een eiwit dat ijzer stockeert voor het in de bloedbaan komt.

Behandeling van anemie

Anemie door ijzertekort
• de behandeling hangt af van het probleem:
• te weinig ijzerrijke voeding: meer ijzer in de voeding opnemen
• te weinig opname van ijzer door het lichaam: operatie,…
• verlies van ijzer in het lichaam door alcoholconsumptie, kankertherapie, …medicatie: ijzerrijke voeding of ijzerpillen,…

Vitamine B12-tekort
• Levenslang maandelijkse vitamine B-12 injecties
• Foliumzuurtekort
• heel vaak bestaat de behandeling uit een aanpassing van de voeding: meer vlees, gevogelte, zuivelproducten, eieren, gist, bonen, lever, groene bladgroenten…. Foliumzuurtabletten of –in zeldzame gevallen-  injecties van foliumzuur vullen het tekort snel aan.

Preventie van anemie

Een gezonde ijzerrijke voeding met voldoende vitamine B-12 kan anemie perfect voorkomen.

Welke vragen moet ik aan de dokter stellen?

• Welke tests moet ik ondergaan om te bepalen in welke mate ik lijd aan anemie?
• Aan welke vorm van anemie lijd ik?
• Wat is de oorzaak van mijn anemie?
• Hoe ernstig is deze vorm van anemie?
• Heb ik blijvende schade opgelopen?
• Welke behandeling raadt u mij aan?
• Schrijft u medicatie voor? Wat zijn de neveneffecten van deze medicatie?
• Moet deze behandeling levenslang worden voortgezet?

Tags , , ,

De ziekte van Alzheimer herkennen en behandelen

De ziekte van Alzheimer of kortweg Alzheimer is een reeks van aandoeningen aan delen van de hersenen die instaan voor het geheugen en de taal. Het belangrijkste kenmerk van de ziekte is de snelle achteruitgang op het vlak van geheugen en de mogelijkheid tot redeneren.

Beschrijving van de ziekte van Alzheimer

Alzheimer is de meest voorkomende vorm van dementie bij ouderen. Dementie is de algemene benaming voor het syndroom dat berust op een voortschrijdende achteruitgang van het functioneren van de hersenen. België telt naar schatting 85.000 Alzheimerpatiënten en er komen elk jaar 20.000 patiënten bij. Een klein deel (ca 3000) daarvan is jonger dan 65 jaar. Naarmate je ouder wordt, stijgt de kans op Alzheimer flink.

De ziekte van Alzheimer is in 1906 voor het eerst beschreven door de Duitse neuroloog Alois Alzheimer. Het syndroom wordt gekenmerkt door verlies van zenuwcellen, kluwens in de hersencellen en abnormale verharde eiwitophopingen in de hersencellen en een tekort aan verschillende chemische stoffen die noodzakelijk zijn voor de overbrenging van boodschappen naar en van de zenuwen.

De afwijking zorgt voor gedrags- en persoonlijkheidsstoornissen, vergeetachtigheid, verwarring, het verdwijnen van het korte geheugen en paranoia. Alzheimerpatiënten krijgen ook taalproblemen, kunnen nog moeilijk communiceren met anderen en worden uiteindelijk bedlegerig.

Hoewel bijna de helft van de bejaarden ouder dan 85 Alzheimer kan hebben, is deze ziekte geen normale ouderdomskwaal.

De oorzaken van de ziekte van Alzheimer

De oorzaak van de ziekte van Alzheimer is nog niet gekend. Er bestaan wel een aantal denkpistes.

1. Chemische tekorten theorie

A. De theorie van de chemische tekorten: hersencellen staan met elkaar in verbinding via neurotransmitters. Bij alzheimerpatiënten is er een vermindering aangetroffen van neurotransmitters die zouden instaan voor het geestelijke functioneren en het gedrag.

B. De theorie van chemische overdaad: abnormaal hoge hoeveelheden aluminium komen geregeld voor in aangetaste hersenen van Alzheimerpatiënten.

2. Genetische theorie

Onderzoekers denken dat een late Alzheimeraanval verbonden is met een gen dat de productie van apolipoproteïne regelt. Ze vonden ook een mutatie van chromosoom 12. Bij vroege Alzheimer vonden onderzoekers dan weer een mutatie van chromosoom 1, 12,14 en 21.

3. Auto-immuuntheorie

Het immuunsysteem van het lichaam beschermt je tegen mogelijke schadelijke indringers. Per vergissing kan het je eigen cellen beginnen aanvallen en produceert het antilichamen voor je eigen cellen.

4. Trage-virustheorie

Een traag virus wordt soms aanzien als een oorzaak van bepaalde hersenaandoeningen die sterk gelijken op Alzheimer.

5. Bloedvatentheorie

Ook een stoornis in de slagaders (bloedvaten die het bloed naar de hersenen transporteren) zou een mogelijke oorzaak kunnen zijn van Alzheimer. De kans op Alzheimer neemt toe met de leeftijd: de meeste patiënten ontwikkelen de ziekte na hun 65ste, daarna verdubbelt de kans om de ziekte te krijgen elke vijf jaar.

Er zijn  slechts twee risicofactoren voor Alzheimer op jongere leeftijd (voor je 65ste): het (veelvuldig)voorkomen van dementie, Alzheimer of het syndroom van Down in je familie. Het syndroom van Down is een aandoening die gekenmerkt wordt door fysieke en psychische achterstand. De oorzaak is een genetische fout op het 21ste chromosomenpaar.

Symptomen

De symptomen van Alzheimer worden langzaamaan zichtbaar. Vaak is de ziekte al even in het lichaam vooraleer symptomen herkend worden. Enkele symptomen zijn:

oriëntatiestoornissen: zowel in tijd, plaats als bij personen. Patiënten weten niet meer welke dag het is, welk seizoen, welk uur. Ze kunnen zich niet meer oriënteren op bekende plaatsen of lopen gewoon verloren. Personen worden ook niet meer herkend, van minder bekende tot familieleden.
spraakstoornissen: van onverstaanbaar gebrabbel tot duidelijk verstaanbare nonsens.
emotionele stoornissen: op sommige momenten beginnen alzheimerpatiënten te huilen, dan weer te lachen, zonder duidelijke uitwendige aanwijzing.
In een latere fase lichamelijke problemen en zelfverwaarlozing: vuile kleren, incontinentie, slechte hygiëne…

Diagnose

de specialist moet als volgt een diagnose stellen:

– de medische voorgeschiedenis van de patiënt in kaart brengen
– een lichamelijk en neurologisch onderzoek
– laboratoriumonderzoek, zoals een urinetest, een cat-scan, een MRI scan, een of pet-scan
– het medicijnengebruik nagaan

Dementie

A. cognitieve problemen van dubbele aard:

• verslechterd korte – of lange termijngeheugen
• een of meer van onderstaande cognitieve problemen
• verzwakte taalvaardigheid
• verzwakte motoriek
• achteruitgang van abstract denken, plannen…
• problemen met het herkennen van voorwerpen

B. de bovenstaande symptomen zijn ernstig genoeg om werk of sociaal leven te verstoren
C. de symptomen in A komen niet alleen tijdens een ‘aanval’ voor.
D. De ziekte gaat gepaard met een geleidelijke cognitieve achteruitgang.
E. de cognitieve problemen zijn niet te wijten aan één van de volgende oorzaken:
• een andere zenuwaandoening, zoals de ziekte van Parkinson of Huntington
• een systeemziekte zoals een schildklieraandoening
F. de symptomen horen niet beter thuis onder een andere aandoening zoals een zware depressie of schizofrenie

De behandeling van Alzheimer

Genezing van Alzheimer is voorlopig niet mogelijk. Toch kan er heel wat gedaan worden om de ziekte onder controle te houden:

• de gedragsproblemen vertragen door medicatie met cholinesteraseremmers zoals Tacrine. Helaas zal het effect van deze medicatie afnemen met het voortschrijden van de ziekte . Ook antidepressiva kunnen nuttig zijn om angst en andere symptomen te beteugelen.
• het geheugen, de taalvaardigheid en desoriëntatie kunnen ook door medicatie verbeterd worden. Hierdoor wordt het voortschrijden van de ziekte serieus vertraagd  en kan de patiënt langer zelfstandig een kwaliteitsvol leven leiden.
• behandelingen om het ontstaan van de ziekte uit te stellen zitten nog in een experimentele fase: er zijn interessante proeven met vitamine E en extracten van de gingko biloba-boom.

Ten slotte zijn volgende tips zeer waardevol:

• zorgen voor gezonde voeding
• dagelijkse lichaambeweging
• intellectuele en sociale uitdagingen blijven aangaan
• gebruik maken van geheugensteuntjes
…

Mantelzorg en zelfhulpgroepen

De zorg voor demente familieleden kan uitputtend zijn. Die zorg gaat vaak ten koste van vrije tijd en is fysiek, emotioneel en zelfs financieel zwaar om te dragen. Bovendien valt er van een dementerende persoon vaak weinig dankbaarheid of begrip te verwachten. Ook oude familiale problemen kunnen nu in verhevigde vorm weer opduiken. Het is dan ook niet te verwonderen dat veel zorgverstrekkers af te rekenen krijgen met een depressie.

Het is dan ook vaak nuttig en troostend om contact te zoeken met lotgenoten in zogeheten zelfhulpgroepen.
Belangrijker nog voor deze mensen is dat ze –indien nodig een beroep kunnen doen op assistentie in de vorm van thuisverpleging, dagcentra enz.

Maar hoe hard de zorgverstrekkers ook hun best doen om de patiënt in de vertrouwde omgeving te verzorgen, vroeg of laat komt de dag dat men de patiënt voltijds moet toevertrouwen aan een verzorgingstehuis. Om een haastige opname te voorkomen is het van het grootste belang om tijdig, dwz. vanaf het moment dat de patiënt niet meer alleen kan functioneren, uit te kijken naar optimale plaatsingsmogelijkheden.

 Welke vragen moet je aan de dokter stellen in verband met Alzheimer?

• Welke tests zijn noodzakelijk om de diagnose te kunnen stellen?
• betreft het wel degelijk Alzheimer of is het een ziekte met gelijkaardige symptomen?
• Is genezing mogelijk? Of kunnen de symptomen vertraagd worden?
• Kunnen  de mentale en motorische vaardigheden verbeterd worden?
• Is een dieet mogelijk als therapie?
• Welke mogelijkheden zijn er om de familie van de patiënt te ondersteunen?

Tags , , ,

Wat is allergische rinitis?

Allergische rinitis is een verzamelnaam voor allergieën die een allergische reactie van de neus tot gevolg hebben. Een allergie is een overgevoeligheidsreactie van het afweersysteem van het lichaam op onschadelijke stoffen zoals stuifmeel, huidschilfers van dieren, huisstofmijt en schimmels.

Hooikoorts

De meest bekende vorm van allergische rinitis is wellicht hooikoorts. Deze allergie veroorzaakt een ontsteking van de neusslijmvliezen door een allergische reactie op pollen. Pollen zijn microscopisch kleine korreltjes die in de meeldraden van bloemen, grassen, struiken en bomen ontwikkeld worden. Hooikoorts is de meest voorkomende allergie. Naar schatting kampt één op de vijf personen ermee.  Aangezien pollen seizoensgebonden zijn, komt hooikoorts enkel voor aan het begin van de lente.

Symptomen

Allergische rinitis kan verkoudheidachtige symptomen veroorzaken zoals een lopende neus, verstopping, niezen, sinusdruk, ademhalingsproblemen, , prikkelende ogen, tranende ogen enz.

De symptomen lijken op het eerste zicht wat banaal, maar als ze samen voorkomen kunnen ze ernstige klachten teweegbrengen. Zo leiden de symptomen vaak tot aantasting van de slaap, waardoor er vermoeidheid en hoofdpijn optreedt.

Oorzaken

Het krijgen van allergieën, met inbegrip van hooikoorts, wordt erfelijk bepaald. Indien er in je familie allergieën en astma voorkomen, zal je meer risico lopen om ook zelf hooikoorts te ontwikkelen. Daarnaast blijken ook mannen, rokers en eerstgeborenen meer risico te lopen.

Diagnose

De diagnose kan eenvoudig gesteld worden met een huidtest. Daarmee kan men bepalen voor welke pollen of andere stoffen iemand allergisch is.

Behandeling

De behandeling gebeurt meestal via medicijnen. Deze kunnen worden verdeeld in beschermende middelen die continu gebruikt moeten worden én medicijnen die enkel gebruikt worden als er reeds klachten van allergie zijn.

Neussprays of neusdruppels om de zwelling van het neusslijmvlies te verminderen zijn vaakgebruikte medicijnen. De beste methode is echter preventie: zo weinig mogelijk in contact komen met de stoffen waarvoor je allergisch bent.

Tags , , , ,

Wat je moet weten over aids en hiv-besmetting

HIv(het Humaan Immunodeficiëntie Virus) is een virus dat bij de mens het immuunsysteem afbreekt. Aangezien het immuunsysteem ons beschermt tegen ziekten kampen hiv-patiënten vaak met allerlei kwalen. Wanneer hiv-besmetting niet behandeld wordt, zal de weerstand zo zwak worden zodat het lichaam zich niet meer kan verdedigen tegen infecties, wat uiteindelijk zal leiden tot overlijden.

Seropositief

Wanneer hiv-besmetting optreedt, maakt het lichaam antistoffen aan in het bloed. Deze antistoffen zullen de strijd aangaan met de virusdeeltjes. Vanaf dat moment ben je seropositief.

Symptomen

Vaak is men reeds geruime tijd hiv-patiënt vooraleer de diagnose wordt gesteld. Dat komt omdat een infectie met hiv in eerste instantie geen duidelijk merkbare symptomen teweegbrengt. Vaak voelen patiënten zich grieperig. Ook kunnen de lymfeklieren ontsteken. In een latere fase, wanneer het afweersysteem al erg verzwakt is, zijn de symptomen daarentegen van veel ernstigere aard.

Dan kunnen er uiteenlopende ziekten zoals tuberculose, huidziekten en talrijke andere infecties ontstaan. Men noemt dit ook het stadium van de ‘opportunistische’ infecties of aids. Aids is dus de verzamelnaam voor de ziekten die je krijgt wanneer je besmet bent met het hiv-virus.

Oorzaken

Wanneer mensen seropositief zijn, is het hiv-virus aanwezig in hun lichaamssappen: bloed, sperma, vaginale afscheidingen en moedermelk. Het virus kan vervolgens maar op drie manieren worden overgedragen: via seksueel contact, via bloed en van moeder op kind.

Diagnose

De diagnose wordt gesteld via een bloedtest. Het bloedonderzoek stelt vast of het hiv-virus zelf of de antilichamen die het lichaam heeft aangemaakt om zich te verdedigen aanwezig zijn. Dit gebeurt met behulp van een zogenaamde ELISA-test (Enzyme-Linked Immunosorbent Assay). Aangezien de antistoffen die worden aangemaakt tegen het hiv-virus pas na enkele weken aantoonbaar zijn, kan de diagnose niet direct na de hiv-besmetting gesteld worden.

Behandeling

Op dit moment bestaan er nog geen geneesmiddelen om het virus volledig uit het lichaam te verwijderen en iemand alzo volledig van aids te genezen. Wel bestaan er zogenaamde aidsremmers. Deze medicijnen, ook wel antiretrovirale middelen genoemd, worden gebruikt om de reproductie van het hiv-virus tegen te gaan en zo de progressie van ziekten te verhinderen.

Tags , , ,

Wat is de ziekte van Addison?

De ziekte van Addison –ook bijnierschorsinsufficiëntie genoemd- is een ernstige, maar zeldzame, chronische ziekte die bij een acute opflakkering zelfs tot shock kan leiden. De ziekte van Addison is meestal een auto-immuunziekte: een ziekte die zich afweert tegen bepaalde delen van het eigen lichaam, in dit geval tegen de bijnierschors.

Cortisol en aldosteron

Bij de ziekte van Addison wordt de bijnierschors aangevallen waardoor die niet meer goed werkt. De bijnierschors maakt normaal de hormonen cortisol en aldosteron aan. Cortisol is onder andere belangrijk bij stress en inspanning. Het zorgt er namelijk voor dat er voldoende energie voorhanden is om prestaties te leveren. Aldosteron reguleert de hoeveelheid water en zout in het lichaam. Het gevolg van de ziekte van Addison is dus een chronisch tekort aan cortisol en aldosteron.

Symptomen

Als gevolg van het tekort aan beide hormonen ontstaan ziektesymptomen zoals chronische vermoeidheid, krachtverlies, vochtverlies, gewichtsverlies, bruine verkleuring van de huid, verminderde eetlust, behoefte aan zout en misselijkheid. Ook braken en diarree zijn veelvoorkomende symptomen. Aangezien de symptomen geleidelijk aan verschijnen, is men vaak reeds geruime tijd ziek vooraleer de ziekte van Addison ook effectief wordt vastgesteld.

Oorzaken

De ziekte van Addison kan veroorzaakt worden door verschillende factoren. De meest voorkomende oorzaak is een auto-immuunreactie. Het is een, al dan niet aangeboren, afweerreactie tegen bijnierschorscellen. De ziekte kan echter ook ontstaan door een slechte werking van de bijnieren zelf of door een slechte secretie van ACTH door de hypofyse. Andere oorzaken zijn bijnierbloedingen, tuberculose en genetische afwijkingen.

Diagnose

De diagnose van de ziekte van Addison wordt bevestigd met een onderzoek naar de medische geschiedenis van de patiënt, zijn fysieke toestand, het vaststellen van voornoemde symptomen en een bloedonderzoek. In het bloedonderzoek maakt men meestal gebruik van een zogenaamde ACTH-stimulatietest. In deze test meet men de uitgangswaarde van de cortisolspiegel in het bloed, waarna men een hormoon (ACTH) inspuit. Aan de hand van de reactie op de hormooninjectie kan worden geconstateerd of de bijnierschors nog voldoende werkt.

Behandeling

De ziekte van Addison is niet te genezen. Wel kan de ziekte behandeld worden door het geven van bepaalde hormonen zodat het tekort aan cortisol en aldosteron wordt weggewerkt.

Tags , ,

Wat is acute myeloïde leukemie (AML)?

Leukemie is een bloedziekte -ook bloedkanker genoemd- die gekenmerkt wordt door een overproductie van witte bloedcellen waardoor een onevenwichtige samenstelling van het bloed ontstaat. De overproductie van witte bloedcellen leidt ertoe dat er onvoldoende normale rode bloedcellen, witte bloedcellen en bloedplaatjes worden gevormd.

AML

Acute myeloïde leukemie (AML) is een erg agressieve vorm van leukemie die vaak voorkomt bij volwassenen. AML komt daarentegen zelden voor bij kinderen. AML ontstaat als gevolg van een plotselinge ongecontroleerde deling van de jonge cellen (granulocyten genoemd), die nog niet ver zijn uitgerijpt, in het beenmerg.

Symptomen

Bij acute leukemie nemen de symptomen, zoals bloedarmoede, bloedingen en vergrote lymfeklieren en organen, snel toe. Acute leukemie verloopt dus zeer snel. Wanneer AML-patiënten niet behandeld zouden worden, zou hun levensverwachting slechts enkele maanden bedragen.

De meeste AML-patiënten zoeken medische hulp naar aanleiding van zware vermoeidheid, koorts, terugkerende infecties, gewichtsverlies, nachtelijk zweten en/of bloedverlies. Vaak zijn de patiënten dan al ettelijke weken ziek.

Oorzaken

De exacte oorzaken van AML zijn nog steeds niet bekend. Wel zijn er enkele factoren bekend die zeer waarschijnlijk een hoger risico geven op het ontstaan van leukemie. Zo vergroot blootstelling aan radioactieve straling en bepaalde chemische stoffen zoals benzeen de kans op leukemie. Patiënten die voor de bestrijding van andere ziekten eerder behandeld werden met chemotherapie hebben een verhoogde kans op leukemie. Ook roken, het gebruik van medicijnen en chromosoonafwijkingen zouden de kans op AML vergroten. Het staat vast dat AML niet besmettelijk en niet erfelijk is.

Diagnose

Om te onderzoeken of iemand aan AML lijdt, doet men meestal een beenmergpunctie. Daarnaast zal men ook een microscopisch onderzoek doen om abnormaliteiten in bloedcellen op te sporen.

Behandeling

De behandeling van AML gebeurt met chemotherapie. Aangezien de kwaadaardige leukemiecellen doorheen het gehele beenmerg verspreid zitten, is bestraling of operatie ter behandeling uitgesloten. Chemotherapie is erop gericht de leukemiecellen te doden en voldoende gezonde stamcellen over te houden zodat de symptomen verlichten en de bloedcellen zich terug tot normaal kunnen ontwikkelen. Wanneer patiënten niet op de chemotherapie reageren kan een beenmergtransplantatie nodig zijn.

Tags , , ,

Is je kind allergisch voor dieren?

Een allergie voor dieren komt veel voor, maar is ook erg vervelend, zeker bij kinderen. De makkelijkste oplossing is om gewoon uit de buurt te blijven van dieren, maar dit zorgt soms voor problemen. Het is moeilijk om afscheid te moeten nemen van je eigen huisdier of om nooit meer langs te gaan bij vrienden met een huisdier. Sommige mensen hebben zoveel last van hun allergie dat ze, zelfs in huizen waar een jaar geleden een kat was, niet kunnen komen zonder een allergische reactie tot gevolg.

De allergie wordt meestal opgewekt door de aanwezigheid van speeksel of haren van het dier. Door hiermee in contact te komen, kunnen de symptomen van een allergie opduiken. Bij honden vormt dit geen groot probleem indien je enkel allergisch bent voor hun speeksel. Het is zelfs mogelijk om in dezelfde kamer te vertoeven, op voorwaarde dat je gewoon uit de buurt van de hond blijft. Bij katten is dit anders. Zij zitten zichzelf het grootste deel van de dag schoon te likken. Hierdoor zit er bijna op iedere haar speeksel. Dit haar vliegt nogal snel rond doorheen de kamer.

Behandeling en preventie

Eén van de mogelijke behandelingen tegen allergie is immunotherapie. Dit is een goede optie als je kind regelmatig in contact komt met dieren. In het andere geval moet je altijd voor of na het contact met het dier medicatie aan je kind geven.

Volgens sommige dokters is het volledig vermijden van contact met dieren de beste oplossing voor mensen met een allergie. Dit is soms moeilijk, mensen beschouwen hun huisdier vaak als een deel van het gezin. Maar in plaats van het dier weg te doen, kan je bijvoorbeeld zijn bewegingsvrijheid in het huis beperken. Daarnaast moet je de persoon die allergisch is nooit de eet- en drinkbakken van het dier laten vervangen. Dit zal sowieso een allergische reactie teweegbrengen.

Wat te doen bij een allergie van je kind?

Je kan bij de vaststelling van een allergie best de volgende vragen door je huisarts laten beantwoorden:

  • Geldt de allergie voor ALLE diersoorten?
  • Moeten we ons huisdier weg doen?
  • Hoe kunnen we de allergie tot een minimum beperken?
  • Kan immunotherapie helpen?
  • Zo ja, hoelang duurt deze immunotherapie en is het voor 100% betrouwbaar?

Tags , , ,

Wat is immunotherapie?

Immunotherapie tegen allergieën is een proces waarbij je langdurig wordt blootgesteld aan de stof waarvoor je allergisch bent. Het is de bedoeling dat je lichaam uiteindelijk gewenning creëert voor de stof, met als gevolg dat jouw allergie verdwijnt. De stof wordt meestal onder je huid ingespoten in een reeks behandelingen. De dosis wordt altijd groter waardoor je steeds beter tegen de stof opgewassen bent. Heel het proces kan één jaar tijd in beslag nemen.

Je immuunsysteem

Het doel van je immuunsysteem is het opsporen en vernietigen van gevaarlijke organismen zoals bacteriën en andere gevaarlijke stoffen. Dit doet het door witte bloedcellen aan te maken. Deze zullen op hun beurt schadelijke stoffen aanvallen.

Per dag eten, drinken en ademen we duizenden verschillende stoffen in. Dit heeft als gevolg dat je lichaam niet alle vreemde stoffen kan aanvallen. Het maakt zelf een selectie tussen wat wel en wat niet goed voor je is. Door onder meer overerving van genen kan je lichaam de verkeerde stoffen aanvallen. Stoffen die helemaal niet schadelijk zijn.

Hierdoor kan is het mogelijk dat iemand allergisch is voor berkenpollen maar niet voor eikenpollen. Het lichaam beschouwt de berkenpollen dan bijvoorbeeld als gevaarlijk waardoor je immuniteitssysteem deze stoffen gaat aanvallen. Het gaat bijgevolg het weefsel, bijvoorbeeld je neus, beschermen tegen deze stof. Dit heeft de typische allergische aanvallen tot gevolg. Het niezen, de lopende neus en tranende ogen zijn het gevolg van deze aanval van je lichaam tegen de pollen.

De behandeling

De behandeling wordt bepaald in functie van de graad van je allergie. Mensen die enorm slecht reageren op bepaalde stoffen zullen een mindere dosis krijgen dan mensen met een lichtere allergie. Je krijgt de stof waarvoor je allergisch bent tijdens de behandeling tweewekelijks ingespoten en dit gedurende een niet vooraf bepaalde periode.

Je moet allereerst weten waarvoor je precies allergisch bent en ook waarvoor niet. Gedurende je leven kan je plots allergisch worden voor een stof waar je tot op dat moment nog niet allergisch voor was. Om zeker te zijn, kan je best een allergietest ondergaan zodat je de stoffen kent waarvoor je allergisch bent.

Ten tweede moet je samen met je arts overleggen of de spuiten wel effect gaan hebben. Het is namelijk zo dat bij sommige mensen deze spuiten weinig of geen effect hebben. Het heeft dan ook geen enkele zin om deze behandeling te starten. Vraag zeker ook wat de neveneffecten van de behandeling kunnen zijn.

Tenslotte ga je best na hoelang deze behandeling effect heeft en wat de risico’s zijn. Zorg dat je zeker het laatste volledig begrijpt alvorens je aan de behandeling begint.

Tags , ,

Wat zijn allergieën?

Een allergie is een abnormale lichaamsreactie op een onschuldige stof of substantie. Door hiermee in contact te komen via inhalatie of door aanraking, kan het lichaam één van de volgende reacties tot gevolg hebben: zwellingen, uitslag of niezen.

Een allergie ontstaat wanneer je lichaam een onschuldige stof, bijvoorbeeld pollen, aanziet als schadelijk. Je lichaam gaat dan een overdreven reactie geven op deze stof waardoor je de symptomen van een allergie vertoont.

De oorzaken

De exacte oorzaak van allergieën blijft op dit moment een mysterie. Vaak komen gelijkaardige allergieën voor bij familieleden. Maar naast erfelijke oorzaken zijn er ook andere oorzaken voor allergieën. Baby’s die borstvoeding krijgen, hebben bijvoorbeeld minder snel last van allergieën dan baby’s die met de fles werden gevoed.

De meest voorkomende allergie is de allergische rinitis, een reactie waardoor je begint te niezen en/of een lopende neus krijgt. Maar je kan ook andere allergische reacties krijgen zoals huidirritaties of zelfs astma.

De symptomen

Mensen die last hebben van allergieën kennen de typische symptomen wel: niezen, hoesten, verstopte of lopende neus. Maar ook jeuk is één van de kenmerken. Door de jeuk aan ogen, neus en keel krijg je vaak tranen in je ogen. De bekendste vorm van allergische rinitis is hooikoorts of een allergie voor pollen.

Een andere veel voorkomende allergie is astma. Symptomen hiervan zijn: ademloosheid, hoesten, ademhalingsproblemen, piepende ademhaling en een gevoel van geslotenheid in de borststreek.

Er bestaan ook allergieën die door contact van een stof met de huid optreden. Dit noemen we contactallergieën De huid kan dan rood worden en jeuken. In andere gevallen kan er een brandend gevoel optreden bij contact met die stof.

In het slechtste geval kan iemand zo slecht reageren dat hij of zij ademhalingsmoeilijkheden krijgt. Die kunnen voorkomen als gevolg van zwellingen in de keel of mond. Daarnaast kan iemand ook in shock geraken door een slechte allergische reactie. Verwittig in dit geval zo snel mogelijk de hulpdiensten.

Opsporing en behandeling

De opsporing van allergieën gebeurt meestal door huid- en bloedtesten. Voor meer informatie kan je altijd terecht bij je huisarts. Vergeet niet dat wanneer je veel familieleden hebt met allergieën, de kans vrij groot is dat ook jij één of meerdere allergieën hebt.

Je kan een allergie op meerdere manieren bestrijden. Je kan uit de buurt blijven van hetgeen waar je allergisch voor bent, medicatie nemen of immunotherapie volgen. Wanneer je bijvoorbeeld allergisch bent voor graspollen, kan je bij het grasmaaien een maskertje opzetten en zoveel mogelijk uit bosrijke gebieden blijven in de lente.

Wanneer je voor medicatie kiest, moet je nagaan welke medicatie het meest efficiënt is voor jou. Sommige medicatie moet je innemen alvorens je in contact komt met de stof waar je allergisch voor bent. Naderhand zal deze medicatie niet hetzelfde effect hebben, let dus goed op wat je neemt en wanneer je het neemt.

Kies je voor immunotherapie, een zware behandeling die je van je allergie dient af te helpen, moet je er rekening mee houden dat deze therapie niet altijd 100% kans geeft op slagen. Daarbij komt dat het vaak een dure behandeling is die soms een jaar duurt. Deze behandeling is enkel aan te raden bij levensbedreigende allergieën.

Tags , , , ,

Een hiv-test: zo werkt het

Aids-testen of hiv-testen worden uitgevoerd om de antistoffen op te sporen die het lichaam beschermen tegen het hiv-virus. De aanwezigheid van die antilichaampjes wijst op een infectie met het virus.

Hiv

Veel mensen die met het hiv -virus besmet zijn weten dit helemaal niet. De typische symptomen van aids ontwikkelen zich doorgaans pas verschillende jaren na de infectie. Het virus vernietigt de immuuncellen die gekend zijn als CD4-cellen of T-helpercellen. Wanneer het aantal CD4-cellen minder wordt dan 200 cellen per mm³ (het normale aantal is 500 cellen per mm³) heeft een patiënt aids.

Door hun verzwakte immuunsysteem zijn patiënten met aids niet bestand tegen infecties die een gezond immuunsysteem normaal kan tegenhouden. Die infecties zijn gekend als opportunistische infecties.

Hoe vroeger iemand ervan op de hoogte is dat hij hiv-positief is, hoe vroeger hij in behandeling kan gaan, waardoor het risico op de ontwikkeling van aids of opportunistische infecties kleiner wordt. Iemand die weet dat hij hiv -positief is, zal hier in contacten met niet-besmette personen meer rekening mee houden.

Aids-testen

De standaardmethode om te screenen op hiv-infectie zijn serologische tests die de aanwezigheid van antilichaampjes voor HIV-1 en HIV-2 (de twee belangrijkste types HIV) in het bloed. Maar tussen de besmetting met HIV en de ontwikkeling van een hoeveelheid antilichaampjes die groot genoeg is om opgespoord te worden (seroconversie), gaat altijd een periode voorbij. In de meeste gevallen vindt de seroconversie binnen de zes maanden plaats.

Dit wil dus zeggen dat iemand die seropositief is de eerste maanden na de besmetting nog negatief kan testen omdat zijn lichaam nog niet veel antilichaampjes opgebouwd heeft. Personen die negatief testen moeten daar dus rekening mee houden. Mensen die denken dat ze een groot risico gelopen hebben op besmetting kunnen daarom beter geen risico nemen en zich na drie tot zes maanden opnieuw laten testen. Na zes maanden test 95% van alle besmette personen positief.

Eerst voert men op het bloedstaal een ELISA-test uit. Deze test gaat na of er  in het lichaam antistoffen aanwezig zijn. Als deze test geen antistoffen kan opsporen, betekent dat dat de persoon seronegatief is, oftewel dat hij niet met HIV besmet is. Als de ELISA-test wel antistoffen vindt, volgt er nog een tweede laboratoriumtest om te bevestigen dat het specifiek om hiv gaat in het bloed.

 Wanneer?

Je kunt best een hiv-test laten uitvoeren wanneer je risicovol seksueel contact hebt gehad, via een naald in contact bent gekomen met het bloed van anderen of in contact geweest bent met besmet bloed.

Tags , , , ,
Oudere berichten Nieuwere berichten
Bij www.autoonderdelen24.be kan je voor alles terecht om ook je wagen gezond te houden. Van gereedschap tot reparatietools en onderdelen, je vindt het er het beste voor jouw auto!
© 2026 · goedgezond.be Merken en domeinen zijn eigendom van Internet Ventures. Website beheerd door Volo Media.