Een blaasontsteking of cystitis is een infectie van de blaas. Bij een blaasontsteking is de wand aan de binnenkant van de buis ontstoken. Het is een echte vrouwenkwaal.
Een blaasontsteking wordt veroorzaakt door bacteriën die uit de darm in de plasbuis terechtkomen. Van daaruit klimmen ze op naar de blaas. Meestal zijn het bacteriën uit de familie Escherichia-coli of E-coli, die veelvuldig voorkomen in de darmen.
Meestal worden die bacteriën weggespoeld als je gaat plassen. Maar als ze de kans krijgen zich aan de blaaswand vast te hechten, krijgen ze de kans zich te vermenigvuldigen. Zo ontstaat een blaasontsteking. Ook kou en tocht kunnen een blaasontsteking in de hand werken.
Mensen die hun blaas niet goed kunnen leegplassen (bv. mannen met een vergrote prostaat) vormen een risicogroep.
• Vaak moeten plassen
• Pijn in de onderbuik
• Voortdurend het gevoel hebben dat je moet plassen, ook als je blaas niet vol is.
• Pijn tijdens het plassen
• Slecht ruikende urine
• Troebele urine
• Bloed in de urine
Drink voldoende (twee liter per dag), ga regelmatig naar het toilet en houd je plas niet te lang op. Veeg met het wc-papier van voor naar achteren, zo verklein je het risico dat bacteriën in de plasbuis terechtkomen. Vrouwen kunnen na het vrijen ook best even plassen.
Mannen en kinderen met de symptomen van een blaasontsteking nemen best zo snel mogelijk contact op met de huisarts. Vrouwen hoeven niet meteen naar de huisarts, tenzij de klachten als zeer hinderlijk ervaren worden of lang aanslepen (meer dan een week). Zwangere vrouwen en vrouwen met koorts of pijn in hun zij, gaan ook best naar de huisarts.
Normaal gezien geneest een blaasontsteking binnen de drie weken vanzelf, maar de dokter kan een urineweginfectie ook behandelen met antibiotica. Hierbij wordt een onderscheid gemaakt tussen ongecompliceerde urineweginfecties en gecompliceerde urineweginfecties.
Een ongecompliceerde urineweginfectie komt voor bij een vrouw met vruchtbare leeftijd en verdwijnt meestal na een drietal dagen. Deze blaasontsteking wordt meestal niet behandeld met antibiotica, alle andere wel.
blaasontsteking Spanningshoofdpijn is een steeds terugkerende drukkende vorm van hoofdpijn. Het is ronduit de meest voorkomende vorm van hoofdpijn. De pijn manifesteert zich aan twee kanten van je hoofd. Een aanval kan een halfuur tot een hele week lang duren. Spanningshoofdpijn is niet te verwarren met migraine.
De pijn zit vaak vast in de twee kanten van je hoofd. De drukkende pijn is mild tot matig. De spieren van je schouders, nek en schedel zijn extra gevoelig. Patiënten hebben vaak last van fel licht en harde geluiden. Er kan een vermindering van de eetlust optreden. Mensen met spanningshoofdpijn kunnen hun dagelijkse activiteiten gewoon voortdoen, maar voelen zich verre van optimaal.
De precieze oorzaak van spanningshoofdpijn is vaak moeilijk te achterhalen. De hoofdpijn heeft vaak te maken met spanningen, van fysieke, psychische of hormonale aard. Zo kunnen patiënten bijvoorbeeld spanningen hebben thuis of op het werk, maar kan de hoofdpijn ook een gevolg zijn van oververmoeidheid of een verkeerde lichaamshouding.
Pijnstillende middeltjes als ibuprofen en paracetamol kunnen helpen. Maar bij mensen die veelvuldig (een paar keer per week) medicijnen nemen tegen spanningshoofdpijn, treedt vaak een medicatieafhankelijke hoofdpijn op.
Probeer niet de hele dag in dezelfde houding te zitten, maar stretch af en toe. Leer een relaxatietechniek aan. Probeer de spanningen thuis en op het werk aan te pakken. Zoek hulp als het op psychologisch vlak niet beter gaat. Soms worden tegen chronische spanningshoofdpijn bepaalde vormen van antidepressiva voorgeschreven.
hoofdpijn, spanningshoofdpijn Waterpokken (varicella) is een besmettelijke, maar doorgaans goedaardige kinderziekte, die gepaard gaat met blaasjes op de huid en jeuk. Bijna alle kinderen in België en Nederland krijgen de ziekte.
Waterpokken ontstaan door besmetting met het varicella-zostervirus. Dat virus wordt overgedragen door vochtdruppeltjes (hoesten) of lichamelijk contact. Patiënten zijn besmettelijk totdat de blaasjes volledig uitgedroogd zijn. Als je eenmaal de waterpokken gehad hebt, ben je voor de rest van je leven immuun. Die periode duurt 10 à 12 dagen.
Een kind voelt de eerste dagen voor de ziekte uitbreekt eigenlijk bijna niets en heeft ook amper koorts. Maar een volwassen persoon krijgt al 2 tot 3 dagen voor de uitbraak last van verkoudheid- en griepsymptomen: koorts, hoesten, oogirritatie, lusteloosheid, enz.
Na 2 tot 3 dagen verschijnen er kleine, jeukende rode vlekjes op de huid. Die ontwikkelen zich tot kleine met vocht gevulde blaasjes. Die blaasjes kunnen overal op het lichaam voorkomen, ook op het met haar bedekte hoofd. Na enkele dagen drogen deze blaasjes uit en vormen zich korstjes. Soms laten deze korstjes een litteken na.
Het virus dat waterpokken veroorzaakt, blijf je in je dragen. Het kan later nog gordelroos of zona veroorzaken, een ziekte waarbij je op de huid blaasjes krijgt.
In Nederland en België krijgen vooral kinderen tussen 2 en 8 jaar oud de waterpokken. Bij personen die eenmaal waterpokken hebben gehad, zijn er antistoffen tegen het virus opgewekt. Zo kan de ziekte in de toekomst niet nog eens toeslaan.
Personen met een verminderde weerstand lopen wel het risico de ziekte nog eens te krijgen. Bij hen kunnen de waterpokken zelfs erg gevaarlijk zijn. Als je kind de waterpokken heeft, vermijd je best contact met andere kinderen, zwangere vrouwen en verzwakte personen.
De waterpokken gaan vanzelf over. Een speciale behandeling is dus niet nodig. Uitzieken is de boodschap. Mentholgel of lotio alba kan helpen om de jeuk te verzachten.
Bij ernstige ziekteverschijnselen of hoge koorts moet je de huisarts raadplegen. Er kan een complicatie zijn opgetreden.
kinderen, kinderziekte, uitslag, waterpokken Een steenpuist of furunkel is een ontstoken haarzakje in de huid, dat de vorm aanneemt van een rode, harde onderhuidse bult, gevuld met etter. Een steenpuist kan ‘zo hard zijn als steen’, vandaar de naam.
Een steenpuist ziet eruit als een harde, rode onderhuidse bult. Een steenpuist is pijnlijk en wordt steeds rijper. In het midden ontstaat eerst een gele puskop. Later kan er ook een zwart korstje op komen. Na een tijd barst de steenpuist vanzelf open en komt er etter vrij.
Het verschil met een gewone puist is dat een steenpuist veel groter is en pijn doet. Steenpuisten komen vooral voor in de oksels, de liezen, op de billen en tussen de beharing op je hoofd. Soms komen ze ook voor in de neus of het oor.
Steenpuisten worden veroorzaakt door een bacterie (stafylokokken). Die bacterie dringt de huid binnen via de porie waar de haar de huid uitsteekt. Je vindt ze dus ook alleen op de behaarde delen van de huid. Een opengebarste steenpuist is besmettelijk. Ook mensen die de bacterie in zich dragen, maar geen steenpuist ontwikkelen, zijn besmettelijk.
Een slechte hygiëne, strakke kleding, overmatig zweten, warmte en overgewicht vergroten het risico op steenpuisten.
• In de meeste gevallen is er geen speciale behandeling nodig. Steenpuisten verdwijnen vanzelf. Probeer van de steenpuist af te blijven. De rijping van de puist kun je versnellen door er een warm compres op te leggen. Als je de puist zelf open knijpt, wordt de kans op besmetting groter.
• Als de puist gebarsten is, kun je hem best desinfecteren met jodium of chloorhexidine en afdekken met een steriel gaasje. Op die manier voorkom je dat er meer steenpuisten ontstaan.
• Als je een steenpuist krijgt in het gezicht (oor, neus, lip), neem dan contact op met je huisarts.
huid, huidaandoening, steenpuist Mazelen is een erg besmettelijke ziekte, die veroorzaakt wordt door een virus. De ziekte komt voornamelijk voor bij kinderen. De bekendste symptomen zijn koorts en huiduitslag.
Het mazelenvirus (morbillivirus) verspreidt zich via direct contact en via druppeltjes in de lucht. Een patiënt met mazelen blijft besmettelijk van een tot drie dagen voor tot vijf dagen na het optreden van de huiduitslag. Tussen de besmetting met het virus en de huiduitslag zitten gemiddeld 14 dagen.
De eerste symptomen van de mazelen lijken op die van een griep of een stevige verkoudheid:
• Hoge koorts
• Hoesten
• Verkoudheid
• Rode ogen
• Vermoeidheid/lusteloosheid
• Loopneus
Na enkele dagen: rode vlekjes in gezicht, nek en hals. De uitslag verspreidt zich geleidelijk aan over het hele lichaam.
Kinderen onder de 5 en volwassenen boven de 20 hebben de ergste symptomen.
Meestal verloopt de ziekte goedaardig, maar in bepaalde gevallen kunnen er ernstige complicaties (longontsteking, bronchitis, hersenvliesontsteking, enz.) voorkomen. Daarom krijgen kinderen in België en Nederland een vaccin tegen de mazelen.
Een eerste vaccinatie vindt plaats rond de leeftijd van 14-15 maanden, rond de leeftijd van 9-13 jaar volgt nog een tweede vaccinatie. Het gaat om een gecombineerd vaccin tegen mazelen, bof en rodehond.
Er bestaat geen speciale medicatie voor de behandeling van mazelen. De medicatie die gebruikt wordt, is vooral gericht op het verlichten van symptomen als koorts en hoofdpijn.
kinderen, kinderziekte, mazelen, uitslag, vaccin, virus Hielpijn is een veel voorkomend symptoom dat heel wat verschillende oorzaken kan hebben. Pijn aan de hiel is soms te wijten aan een ziekte van het hele lichaam, zoals reumatoïde artritis of jicht, maar meestal gaat het om een lokale aandoening die alleen de voet treft.
Hielspoor is een ontsteking van de plantaire fascie, de pees aan de onderkant van de voetzool. Hielspoor komt voor als de plantaire fascie overbelast is. Bij een langere blessure is er vaak verkalking te zien op de peesaanhechting. Risicogroepen zijn mensen met diabetes, mensen met obesitas, zwangere vrouwen, lopers en andere atleten. Je kunt hielspoor ook in de hand werken door tegen iets zwaars te duwen of door slechte schoenen te dragen. Plantaire fasciitis kan volgen op een periode van intense training, zeker bij lopers die steeds grotere afstanden overbruggen.
Behandeling: rust, rek- en spierversterkende oefeningen, gaat vanzelf over na een paar dagen tot een paar jaar
Het centrum van het hielbeen geraakt geïrriteerd ten gevolge van een nieuwe schoen of meer training. De pijn komt voor in het achterste deel van de hiel, niet aan de zool. De Ziekte van Sever is een veel voorkomende aandoening bij actieve kinderen in de groei tussen 8 en 14 jaar oud. Bijna iedereen kan erdoor getroffen worden, maar vooral kinderen die een sport beoefenen waarbij ze veel moeten springen, vormen een risicogroep.
Behandeling: rust (minder belasting), steunzool, gaat na een tijd vanzelf over
Een ontsteking van de slijmbeurs of bursa, een met vocht gevuld kussentje tussen een pees en de onderliggende botstructuur bij een gewricht. Slijmbeursontsteking veroorzaakt pijn aan de onder- of achterzijde van de hiel. In veel gevallen is slijmbeursontsteking te wijten aan structurele problemen van de voet, waardoor men niet op een normale manier loopt. Ook schoenen met slechte voetzolen kunnen slijmbeursontsteking in de hand werken.
Behandeling: rust, ontstekingsremmers, , inspuitingen met corticoïden, eventueel de bursa operatief verwijderen
Een ontsteking van de achillespees is een ontsteking van de pees tussen de grote kuitspier en de calcaneus (hielbeen). Het is meestal het gevolg van een overmatige belasting van de achillespees bij bijvoorbeeld het hardlopen. Ook schoenen met een te zachte zool of slecht passende schoenen kunnen spanning op de pees veroorzaken en zo een ontsteking in de hand werken.
Behandeling: rust, ontstekingsremmer, in een verder stadium kinesitherapie
Een geknelde pees kan leiden tot pijn, een verlamd gevoel en tintelingen in de hielstreek. In veel gevallen is die knelling te wijten aan een verstuiking, een breuk of spataders in de hiel.
hielpijn, spieren, spierpijn Een hoge cholesterol verhoogt het risico op hartklachten als atherosclerosis (aderverkalking). Atherosclerosis is een proces waarbij vetachtige stoffen zich tegen de wanden van de slagaders afzetten, waardoor deze vernauwen. Dat leidt uiteindelijk tot een belemmering van de bloedvoorziening van de achterliggende weefsels en organen.
Daardoor kunnen uiteindelijk ischemische klachten (lage doorbloeding) als angina pectoris (borstpijn)en etalagebenen (claudicatio intermittens) ontstaan. Als ook de slagaders die bloed naar het hart voeren vernauwen, noemen we dit ‘ischemische hartklachten’. Wil je je kans op hartklachten aanzienlijk verlagen, zorg er dan voor dat je cholesterolgehalte niet te hoog is.
Je ideale cholesterolgehalte zou onder 200 mg/dl moeten liggen. Je LDL-cholesterol (‘lage densiteit lipoproteïnen’) of ‘slechte cholesterol’ zou onder de 100 mg/dl moeten liggen en je HDL-cholesterol ( ‘hoge densiteit lipoproteïnen’) of ‘goede cholesterol’, moet boven 40mg/DL liggen. Een hoog gehalte aan HDL is meestal een goed teken.
Veel mensen verbinden roken met longkanker, maar een tabaksverslaving leidt ook tot hartziekten. Roken verhoogt het gehalte aan LDL-cholesterol en verlaagt het gehalte aan HDL-cholesterol. Als je dit optelt bij de irritatie die roken veroorzaakt in de slagaders, is de optelsom gauw gemaakt.
Hoge bloeddruk vormt een groot risico voor hartziekten. Veel mensen weten lange tijd niet dat ze een te hoge bloeddruk hebben, tot de dokter hen erop wijst. Een hoge bloeddruk heeft niet noodzakelijk een invloed op de cholesterol, maar kan wel erg schadelijke effecten hebben.
Een gezond dieet speelt een grote rol in een goede gezondheid van het hart. Gezond eten betekent dat je veel volle granen, vezels, fruit en groenten eet en je consumptie van verzadigde vetten en transvetten beperkt.
Je hart is een spier en kan dus ook getraind worden. Lichte training kan het HDL-gehalte verhogen, het LDL-gehalte verlagen, je bloeddruk verlagen en voorkomen dat je bijkomt in gewicht. Het is aan te raden iedere week ongeveer vijf dagen een halfuurtje te trainen.
Als je zwaarlijvig bent, kan een verlies van 5 tot 10% van je lichaamsgewicht je cholesterolgehalte al verbeteren. Overgewicht leidt niet alleen tot hoge cholesterolgehaltes, maar kan ook diabetes veroorzaken. Die twee vormen op hun beurt een groot risico voor de ontwikkeling van hartaandoeningen.
atherosclerosis, cholesterol verlagen, hart en vaatziekten, hartziekten, hoge cholesterol Met het woord menstruatiecyclus duidt men de veranderingen aan die iedere maand plaatsvinden in het lichaam van de vrouw, ter voorbereiding op een eventuele zwangerschap.
De vrouw wordt geboren met meer dan 2 miljoen eicellen, waarvan er veel afsterven in de eerste levensjaren. Vanaf de pubertijd rijpt er iedere maand een eicel voor een mogelijke bevruchting. Die vruchtbaarheid- of menstruatiecyclus duurt gemiddeld zo’n 25 tot 35 dagen. De vrouw is twee tot drie dagen per maand vruchtbaar.
De eerste dag van je menstruatiecyclus is de dag waarop je begint te menstrueren. Na de menstruatie wordt het slijmvlies aan de binnenkant van de baarmoeder iedere dag iets dikker. Zo maakt je lichaam zich klaar voor een mogelijke zwangerschap. Word je niet zwanger, dan stoot je lichaam het baarmoederslijmvlies af en krijg je een bloeding. Deze cyclus herhaalt zich maandelijks.
De eisprong (ovulatie) vindt plaats in de helft van de menstruatiecyclus. Gewoonlijk heeft zich één eitje ontwikkeld, met daaromheen een beschermend blaasje (follikel). Die follikel is gevuld met een beschermende vloeistof en hormonen die het eitje nodig heeft voor een zwangerschap.
In de helft van de menstruatiecyclus barst de follikel open. In de ruimte tussen de eierstok en de uitlopers van de eileider komt een eitje vrij. Die uitlopers duwen het eitje voort in de richting van de baarmoeder. Het slijm in je baarmoederhals wordt dunner tijdens de ovulatie, waardoor het sperma van de man gemakkelijk je baarmoeder en eileider kan binnendringen. Tijdens de ovulatie stijgt je lichaamstemperatuur een beetje. Je kunt ook een lichte pijn in je onderbuik waarnemen.
In de eerste helft van de vruchtbaarheidscyclus (voor de ovulatie) produceert je lichaam het hormoon oestrogeen. Na de ovulatie produceert het het hormoon progesteron. Deze hormonen hebben een invloed op je lichaam (borsten, gewicht, puistjes) en je gemoedstoestand.
Sperma kan maximum 5 dagen in de baarmoeder overleven, maar een onbevrucht eitje blijft slechts een paar uur in leven. Je kunt dus zwanger worden als je op de dag van de eisprong of de dagen ervoor geslachtsgemeenschap gehad hebt.
eisprong, menstruatie, menstruatiecyclus, ovulatie, vruchtbaarheid Viagra is een geneesmiddel voor de behandeling van erectieproblemen. Viagra is de meest bekende erectiepil, een product van fabrikant Pfizer, maar er zijn nog meer erectiepillen op de markt als Cialis en Levitra. Viagra is eigenlijk een merknaam van het geneesmiddel Sildenafil.
Viagra, het allereerste medicijn ter wereld dat de erectie stimuleert, werd per toeval ontdekt. Het medicijn werd oorspronkelijk ontwikkeld voor de behandeling van angina pectoris. Pas tijdens het testen bleek dat het medicijn een gunstige invloed had op erecties. Pfizer nam in 1996 een patent op het geneesmiddel.
Als een man seksueel geprikkeld wordt, komen de stoffen NO en cGMP vrij. Die stoffen zorgen voor de verwijding van de spieren in de zwellichamen van de penis. Daardoor stromen de zwellichamen vol bloed, wat leidt tot een erectie. Het enzyme PDE5 breekt na een of meerdere zaadlozingen cGMP terug af. Viagra remt de werking van PDE5 en verlengt zo de werking van cGMP.
Een Viagratablet kun je best een halfuur van tevoren innemen. Uit testen is gebleken dat het gemiddeld 25 minuten duurt voor de pil in werking treedt. De pil kan 4 tot 5 uur blijven werken Viagra werkt ook alleen maar als er sprake is van seksuele prikkelingen. Na het klaarkomen verdwijnt de erectie.
Je herkent een Viagrapil aan zijn ronde diamantvorm en blauwe kleur. De Viagratabletten zijn verkrijgbaar in doses van 25, 50 en 100 mg. Ze worden verpakt in strips van 4 of 12 tabletten.
De meest voorkomende bijwerkingen zijn hoofdpijn en blozen. Andere bijwerkingen die minder vaak voorkomen, zijn een ontregelde spijsvertering, een verminderd gezichtsvermogen, een verstopte neus en duizeligheid.
erectie, erectiestoornissen, penis, viagra Gemiddeld krijgt 1 op 15 mensen in zijn leven blindedarmontsteking of appendicitis. Dat is een ontsteking van de blinde darm, die meestal acuut optreedt. De patiënt heeft last van hevige pijnen in zijn onderbuik.
De blinde darm bevindt zich op de plaats waar de dunne darm overgaat in de dikke darm. Een blindedarmontsteking kan verschillende oorzaken hebben, zoals de indikking van de ontlasting, ontstekingen in de darm en worminfecties van de darm.
De stekende pijn in de onderbuik begint meestal in de buurt van de navel, maar zakt na een tijd naar de rechteronderbuik. De patiënt voelt zich misselijk, moet overgeven en heeft een verminderde eetlust. Soms gaat de blindedarmontsteking gepaard met koorts. Soms kan de blindedarmontsteking zich verder ontwikkelen tot een buikvliesontsteking.
Als de huisarts een blindedarmontsteking vermoedt, zal hij de patiënt doorverwijzen naar het ziekenhuis. Meestal besluit de arts over te gaan tot de verwijdering van de blindedarm door middel van een operatie (appendectomie). Dat gebeurt via een kleine snee rechts in de onderbuik of een kijkoperatie (laparoscopie). Via een camera kan de chirurg zijn handelingen volgen en de operatie uitvoeren.
Als er sprake is van een buikvliesontsteking in de onderbuik en het onduidelijk is of dit het gevolg is van een appendicitis, kan de chirurg kiezen voor een operatie door een snee in het midden van de onderbuik. Zo kan hij eventueel ook andere oorzaken opsporen en behandelen.
Doorgaans kan de patiënt na 24 uur tot 5 dagen het ziekenhuis verlaten.
appendicitis, blindedarmontsteking, darmen, darmziekte