Glaucoom is de naam voor een reeks oogaandoeningen. De oorzaak is een verhoging van de druk in de oogbol, waardoor de oogzenuw wordt aangetast. Dit leidt tot een uitval van het gezicht en kan zonder behandeling zelf blindheid veroorzaken.
Er bestaan verschillende soorten glaucoom: acuut glaucoom, chronisch glaucoom en secundair glaucoom. Chronisch glaucoom (ook wel open hoek-glaucoom) is de meest voorkomende vorm van de aandoening. Oorzaak zijn de afvoerkanalen van het oogvocht die verstopt zijn. Deze glaucoom evolueert zeer traag. Het grote gevaar van chronisch glaucoom is dat de verhoogde oogdruk niet altijd gevoeld wordt en de geleidelijke uitval van het gezichtsveld vaak pas opgemerkt wordt in een vergevorderd stadium.
Acuut glaucoom (ook wel gesloten hoek-glaucoom) kan erg pijnlijk zijn, de oogdruk verhoogt plots, bijvoorbeeld ten gevolge van een ongeval. Het gaat gepaard met pijn aan het oog, hoofdpijn, daling van het gezichtsvermogen en braken. Acuut glaucoom heeft onmiddellijk behandeling nodig!
Secundair glaucoom: glaucoom dat veroorzaakt wordt door een andere oogaandoening die eveneens gepaard gaat met hoge druk of door het gebruik van bepaalde medicatie.
Congenitaal glaucoom: komt voor bij baby’s en jonge kinderen, maar is erg zeldzaam. Wordt veroorzaakt door een vervorming van het oog.
Glaucoom komt overwegend voor bij mensen van boven de 40 jaar. Boven de 40 heeft 1 op 100 mensen een bepaalde vorm van glaucoom. Bij mensen boven de 70 jaar komt glaucoom nog vaker voor. Dan heeft ongeveer 5% van de mensen er last van. Het risico om glaucoom te krijgen wordt groter als iemand in de familie ook glaucoom heeft. Ook zwaar bijziende mensen en diabeteslijders lopen een verhoogd risico.
Glaucoom wordt behandeld met medicijnen in de vorm van oogdruppels, die de druk in de oogbol doen afnemen. Maar als deze niet helpen, is een operatie vaak noodzakelijk. Zo’n operatie kan een laserbehandeling zijn of een trabeculectomie (specifieke oogoperatie). Mensen boven de 40 laten hunn ogen best om de 2 jaar controleren, bijziende mensen, diabetici en familieleden van glaucoompatiënten laten hun ogen best een keer per jaar controleren.
Glaucoom, ogen, oogaandoening Voedseladditieven zijn stoffen die worden toegevoegd aan voeding. Ze vormen al enige jaren het onderwerp van controverse. Additieven worden ook wel E-nummers genoemd. Additieven moet de eigenschappen van een voedselproduct, zoals de houdbaarheid, de kleur of het uiterlijk veranderen. Ongewenste stoffen in een product (bijvoorbeeld van bestrijdingsmiddelen) noemen we contaminanten.
Alle additieven die in de Europese Unie gebruikt worden, moeten bij wet goedgekeurd worden. alleen de additieven die op de positieve lijst staan, mogen gebruikt worden. alle additieven zijn per groep gerangschikt en hebben een code die in alle landen van de EU van kracht is.
Toch zien veel wetenschappelijke studies een verband tussen het additieven (bijvoorbeeld E102) en ADHD, allergieën, astma, migraine en zelfs kanker. Toch moet er nog veel onderzoek gebeuren.
Hier volgt een lijstje met enkele voedingsstoffen en hun (mogelijke) schadelijke werking:
additieven, gezonde voeding, veilig voedsel Hepatitis is een verzamelnaam voor ontstekingen van de lever. In een aantal gevallen worden die veroorzaakt door een virale infectie. Hepatitis C is zo’n virus dat aanleiding geeft tot ernstige leverproblemen. Het virus wordt overgedragen via het bloed.
Het virus wordt overgedragen door rechtstreeks contact met besmet bloed. Dit kan bijvoorbeeld gebeuren door het gebruik van niet-steriele injectienaalden, gemeenschappelijk gebruik van scheermesjes, tandenborstels, ,… In uitzonderlijke gevallen wordt het overgedragen via seksueel contact, maar enkel als er sprake is van bloedcontact
Als je besmet bent met hepatitis C, merk je daar meestal lange tijd niets van. Van zodra de leverontsteking verergert, worden de symptomen waarneembaar. D e incubatieperiode kan variëren van twee weken tot 150 dagen.
Veel mensen die besmet zijn met het virus, merken daar lange tijd niets van. Doorgaans duiken de eerste symptomen op na een maand of twee. Andere patiënten kunnen last krijgen van vermoeidheid, koorts, gewichtsverlies, misselijkheid en buikpijn. Een minderheid krijgt geelzucht: hun huiden oogwit kleuren geel. De ontsteking kan uiteindelijk zeer ernstige vormen aannemen en bijvoorbeeld evolueren naar levercirrose. Daarbij wordt het leverweefsel onherstelbaar beschadigd. Mensen met levercirrose lopen een verhoogd risico op het ontwikkelen van leverkanker.
Na de besmetting krijgt iedereen een leverontsteking. 20 van de patiënten geraakt vanzelf van het virus af, zonder symptomen te ervaren. 80% van de patiënten heeft minder geluk en ontwikkelt chronische hepatitis.
Twee tot zes maanden na de besmetting kunnen bloedtesten aantonen of je besmet bent of niet. De dokter kan ook onderzoeken of je lever al schade heeft opgelopen en hoeveel.
Er bestaat nog geen vaccin tegen hepatitis C. De meeste patiënten blijven chronische dragers en moeten hun hele leven oppassen andere mensen niet te besmetten. Hun bloed wordt wel regelmatig gecontroleerd om na te gaan of de hepatitis voorbij is.
De meerderheid van de patiënten wordt behandeld met de combinatietherapie interferon-alfa, die bestaat uit injecties en ribavirinecapsules. De meeste mensen worden hierdoor genezen.
Mensen die besmet zij, hoeven geen speciaal dieet te volgen. Gebruik van alcohol is niet aan te raden. Neem voldoende voorzorgsmaatregelen om geen andere mensen te besmetten.
hepatitis, hepatitis C, infectie, lever, leverontsteking, virus Het syndroom van Down, ook wel Downsyndroom, is een genetische aandoening met als belangrijkste kenmerk mentale achterstand. Gemiddeld heeft 1 op 700 pasgeborenen het Syndroom van Down.
De oorzaak van het syndroom van Down is een genetische afwijking. Iemand met het syndroom heeft drie chromosomen op nummer 21 in plaats van twee. Dit verschijnsel heet trisomie-21. Normaal gezien heeft een mens 23 chromosomenparen, in totaal dus 46 chromosomen. Een kind met het syndroom van Down heeft er 47.
De aanleiding van deze chromosoomafwijking is onbekend. Wel hebben vrouwen die op oudere leeftijd moeder worden een groter risico om een baby te krijgen met het syndroom van Down. Naast trisomie-21 kunnen ook translocatie en mosaïcisme aan de basis liggen van het syndroom. Translocatie betekent dat een stukje chromosoom zich heeft vastgehecht aan een ander chromosoom. Mosaïcisme is een zeer zeldzame vorm van het syndroom van Down die gebeurt bij de eerste celdeling van de bevruchte eicel. Hierdoor heeft de baby zowel normale cellen met twee, als cellen met drie chromosomen 21.
Het syndroom van Down kent veel verschillende kenmerken, zowel op lichamelijk vlak als op mentaal en gezondheidsvlak. Wat volgt is een opsomming van veel voorkomende kenmerken. De meeste kinderen met het syndroom van Down hebben maar een paar van deze kenmerken.
Lichamelijk:
Gezondheidsproblemen:
Verstandelijk:
De verstandelijke handicap van mensen met het syndroom van Down kan variëren van zeer licht tot ernstig. Dit verschilt van persoon tot persoon.
Door de vele uiterlijke kenmerken van een baby met het syndroom van Down, is het vlak na de bevalling meestal niet zo moeilijk de diagnose te stellen. Maar ook met prenataal onderzoek kan de diagnose van het syndroom van Down tegenwoordig gemakkelijk gesteld worden. door gebruik te maken van een echografie kan men tussen de 11de en de 14de week de huidplooi meten. Als daaruit het vermoeden voorkomt dat er iets aan de hand is met het kind, kan men overgaan tot bijkomende tests. Die tests worden ook uitgevoerd bij vrouwen met een verhoogd risico (oudere vrouwen of vrouwen die al een kindje met het syndroom van Down hebben. Die testen brengen een klein risico op een miskraam met zich mee. Testen die het syndroom van Down kunnen vaststellen bij ongeboren baby’s zijn de vruchtwaterpunctie, de vlokkentest en de triple test.
chromosomen, syndroom van Down Een spastische darm, ook wel irritable bowel syndrome (IBS) of prikkelbare darmsyndroom genoemd, is een aandoening waaraan wereldwijd miljoenen mensen lijden. De oorzaak is tot nog toe onbekend.
Het irritable bowel syndrome is een aandoening van het maag-darmstelsel. De spieren in de darmwand maken een ritmische beweging (vernauwen en ontspannen), waardoor de inhoud van de darmen naar onder glijdt. Dit proces noemen we peristaltiek. Bij mensen met een spastische darm is de peristaltiek sterker en frequenter.
Ongeveer een op vijf mensen heeft last van een spastische darm. Maar er zijn vermoedens dat het echte aantal nog veel hoger ligt, omdat de meeste mensen niet weten dat ze de aandoening hebben en dus geen medische hulp zoeken. Bij vrouwen komt het prikkelbare darmsyndroom twee keer zo vaak voor als bij mannen. Vooral mensen tussen 20 en 30 jaar ondervinden er last van.
De belangrijkste symptomen van IBS zijn:
Andere symptomen die ook vaak voorkomen:
De precieze oorzaak van een spastische darm is onbekend. Volgens onderzoeken zou stress en angst een grote rol spelen in het ontwikkelen. Meer dan 60% van de IBS-patiënten vertoont tekenen van stress, angst of depressie.
Volgens andere studies zou het lichaam van de patiënten met een spastische darm niet op de juiste manier gebruik maken van serotonine, de neurotransmitter die de samentrekkingen van de spieren stuurt.
In bepaalde gevallen ontstaan de klachten na een ernstige darminfectie. Er kan ook een verband zijn met overgevoeligheid voor bepaald voedsel (zuivelproducten, …).
Een spastische darm is vaak vrij onschuldig, je hoeft er dus niet mee naar de huisarts te gaan. Als je zelf ernstige lichamelijke klachten ondervindt, zoals blijvende diarree of buikpijn, bloed bij de ontlasting, koorts,… kun je best een bezoekje brengen aan de dokter.
Er is geen specifieke behandeling, maar een gezond dieet met vers fruit en groenten is een goed idee. Vermijd pikant en vet eten, groenten die winderigheid veroorzaken, (bijvoorbeeld bonen), alcohol, thee en koffie.
Bepaalde medicijnen kunnen de symptomen verzachten: spasmolitica vertragen de peristaltiek en verhelpen dus diarree en pijn, laxeermiddelen verhelpen constipatie.
darmen, darmziekte, prikkelbare darmsyndroom, spastische darm Een kleine beroerte of Transient Ischaemic Attack (voorbijgaande doorbloedingsstoornis of TIA) is een tijdelijke bloedstoornis of een stagnatie in de bloedtoevoer. Een TIA gaat binnen de 24 uur voorbij. Een kleine beroerte is vaak een voorbode van een beroerte of cerebrovasculair accident.
Een kleine beroerte kan leiden tot verlammingsverschijnselen in de benen en armen, spraak- en zichtstoornissen, moeilijkheden met slikken, kwijlen, hoofdpijn, duizeligheid en verwarring. De effecten van een kleine hersenberoerte gaan vanzelf over. Ze kunnen net zo goed 5 minuten blijven duren als 24 uur.
De oorzaak van een kleine beroerte is meestal de slechte kwaliteit van de bloedvaten. Die zijn aangetast door de ouderdom of door een ongezonde levensstijl (roken, diabetes, hoge bloeddruk, hoge cholesterol,…). Een klein deel van de hersenen krijgt plots te weinig bloed door een vernauwing van de bloedvaten of een bloedklontertje. De verschijnselen van een kleine beroerte zijn afhankelijk van welk deel van de hersenen geen bloed meer krijgt.
Een TIA is van voorbijgaande aard, na een paar dagen zijn de slachtoffers alweer de oude. Toch kondigt een kleine beroerte vaak een ernstige beroerte aan. Vaak wordt een kleine beroerte ook gevolgd door een of meerdere nieuwe TIA’s. Om dat te voorkomen moet de patiënt zijn levensstijl aanpassen:
Na een kleine beroerte krijg je bloedverdunners voorgeschreven, waarmee de kans op een nieuwe TIA kleiner wordt
beroerte, TIA Eind jaren ’50 begon men met het gebruik van het menselijk groeihormoon (HGH) om de groei van kinderen die klein bleven te bevorderen. Vroeger werd het hormoon gewonnen uit de hersenen van overleden mensen, maar sinds men ontdekt heeft dat de ontvangers zo besmet werden met de Ziekte van Creutzfeldt-Jakob, een hersenziekte, gebruikt men alleen nog maar kunstmatige HGH.
HGH of somatotropine wordt geproduceerd in de menselijke hypofyse., een klier in het onderste gedeelte van de hersenen. HGH, een proteïneachtige substantie, wordt in korte perioden tijdens de eerste fasen van de slaap afgescheiden. De hypofyse produceert een heel mensenleven lang menselijk groeihormoon, maar tijdens de jeugd wordt er een grotere hoeveelheid aangemaakt. HGH stimuleert de groei van kinderen en heeft een positieve invloed op het metabolisme.
HGH werd eerst gebruikt om de groei van kleine kinderen te stimuleren. Als zij HGH innamen, kregen ze als volwassene een normale grootte. Nu wordt HGH op veel verschillende manieren gebruikt. Bij AIDS-patiënten kan het bijvoorbeeld de afbraak van spieren tegengaan. Veel atleten en bodybuilders gebruiken het hormoon ter verbetering van hun prestaties. HGH doet de spiermassa en -kracht toenemen. Het menselijk groeihormoon wordt gerekend tot de dopingmiddelen en is voor sporters dus verboden. HGH wordt gepromoot voor verschillende commerciële toepassingen: als verjongingstherapie, om de haargroei te bevorderen, … Maar veel van die commerciële toepassingen zijn niet wetenschappelijk onderbouwd.
Bij een verhoogde dosis HGH kunnen er neveneffecten optreden: het opzwellen van de zachte weefsels in het lichaam, abnormale groei van de handen, voeten en het gezicht, hoge bloeddruk, verhoogde transpiratie en een overmatige haargroei.
De Ziekte van Creutzfeldt-Jakob werd enkel overgedragen door het HGH dat onttrokken werd uit de hypofyses van overleden personen. De incubatieperiode van Creutzfeldt-Jakob kan oplopen tot 30 jaar, waardoor veel patiënten die het natuurlijke hormoon toegediend kregen, lange tijd niets afwisten van hun besmetting.
groeihormoon, HGH, hormonen, somatotropine Warm weer is leuk, maar brengt ook risico’s met zich mee. Hier vind je de grootste risico’s van een hittegolf op een rijtje:
Een van de grootste risico’s van een hittegolf is het verhoogde risico op dehydratie. Dehydratie is het overmatig verlies van lichaamsvocht, waardoor er belangrijke zouten als kalium en natrium uit het bloed verdwijnen. Die zouten spelen een belangrijke rol voor de organen: de nieren, het brein en het hart. Dehydratie veroorzaakt verwarring, ademhalingsproblemen en hartkloppingen.
In normale omstandigheden houdt het zweet dat we poduceren als ons lichaam opwarmt, ons koel. Maar bij extreem hete temperaturen of als we onszelf teveel inspannen, kan dit lichaamsmechanisme falen, waardoor onze lichaamstemperatuur gevaarlijk hoog wordt. Dit kan leiden tot zonnesteken of vermoeidheid. Een zonnesteek kan gepaard gaan van hoofdpijn, duizeligheid en spierkrampen. De symptomen komen vaak erg snel opzetten, waardoor je voor je het zelf goed en wel beseft een zonnesteek hebt.
Niets zo heerlijk als op een warme dag in de zon liggen of spelen. Toch kun je het zonnebaden tijdens een hittegolf of een hete dag beter beperken. Zonnebrand, de verbranding van de huid als je te lang in de zon zit, is erg pijnlijk en leidt tot veroudering van de huid en een groter risico op huidkanker of melanoom, een erg schadelijke vorm van huidkanker.
Tijdens een hittegolf verlies je meer vocht dan normaal. Het logische gevolg is dat je ook meer moet drinken dan normaal. Je kunt best water drinken. Drink het niet te snel, maar neem kleine slokjes. Een pintje is op hete dagen niet zo’n ideale dorstlesser. Alcohol dehydrateert namelijk het lichaam. Als je echt niet graag water drinkt, kun je beter je toevlucht zoeken tot niet-gesuikerde frisdranken, bijvoorbeeld fruitsap. Pas ook je eetgewoonten aan. Eet niet teveel heet en zwaar eten.
Op een hete dag kun je best zoveel mogelijk in de schaduw zitten. Als je je lichaam echt moet blootstellen aan de zon, zorg er dan voor dat het voor korte periodes is. gebruik zonnecrème met een factor van minstens 15. Als je je ziek of misselijk begint te voelen, ga dan zo snel mogelijk uit de zon.
Kies een gunstig moment uit om te sporten, doe het niet als het zo heet is. Rond zonsopgang en zonsondergang is het doorgaans een beetje koeler. Blijf rustig en pas je tempo aan aan de hitte. Als je voelt dat je moeilijk kunt ademen of je je niet goed voelt, moet je meteen stoppen met wat je aan het doen bent.
Draag lichte en losse kleding, bijvoorbeeld katoen. Zo kan je zweet gemakkelijk verdampen. Donkere en zware kleding slorpt de hitte op. Draag eventueel een hoofddeksel om je tegen de zon te beschermen.
Houd de ramen van je huis dag en nacht open. Maak gebruik van ventilators. Vermijd plaatsen met weinig ruimte en weinig ventilatie, zoals een warme auto. Moet je je toch in zo’n ruimte begeven (auto, bus, tram,…), neem dan altijd een fles water met je mee.
Kinderen onder 4 jaar en ouderen van meer dan 65 ondervinden meer schade van de zon. Hun lichaam past zich immers minder snel aan de hitte aan. Vooral baby’s vormen een echte risicogroep: hun zweetkliertjes zijn nog niet voldoende ontwikkeld. Stel ze niet bloot aan het felle zonlicht maar bedek ze ook niet met dekens of kleren.
dehydratie, zonnebaden, zonnebrand, zonnesteek De menopauze betekent het einde van de vruchtbare levensperiode van een vrouw. De eierstokken produceren minder vrouwelijke hormonen (oestrogeen of progesteron).
Bij de meerderheid van de vrouwen duikt de menopauze op tussen de leeftijd van 45 en 55, maar het kan ook vroeger voorkomen. Eens de hormonentoevoer gestopt is, zal de vrouw geen maandelijkse menstruatie meer hebben. Als de menstruatiecyclus minstens een jaar gestopt is, is de kans zeer klein dat de vrouw nog zwanger kan worden.
De menopauze kan ook ingezet worden door de chirurgische verwijdering van de eierstokken. Dit noemen we de kunstmatige menopauze. Vrouwen die chemotherapie ondergaan hebben ter bestrijding van kanker kunnen ook eerder in hun menopauze komen.
De periode waarin de eerste symptomen optreden, noemen we de ‘perimenopauze’ of ‘overgangsperiode’. Deze term slaat op de 6 jaar voor de menopauze zijn intrede doet. Een van de eerste symptomen is een onregelmatige menstruatie. Een van de typische overgangsklachten zijn warmteaanvallen of opvliegers (‘vapeurs’).
De menopauze of overgang brengt onaangename symptomen met zich mee omdat het lichaam zich nog moet aanpassen aan de veranderingen: een droge vaginaschede (waardoor seks erg pijnlijk wordt), verminderd libido, blaasontstekingen en osteoporose. Andere symptomen zijn: slapeloosheid, prikkelbaarheid, vermoeidheid, hoofdpijn, duizeligheid, gewichttoename, gevoelige borsten, neerslachtigheid, …Vaak heeft de menopauze ook een invloed op het gemoed: vrouwen belanden in een depressie, ze voelen zich angstig,…
Vrouwen met zware overgangsklachten krijgen soms hormoonvervangingstherapie. In Europa is men daar echter zeer voorzichtig mee, omdat studies aantonen dat de therapie een verhoogd risico op borstkanker en hartziekten inhoudt.
hormonen, menopauze, overgang De ziekte van Lyme, ook wel Lymeziekte of Lyme-borreliose genoemd, is een infectieziekte die veroorzaakt wordt door de spirogaat (spiraalvormige bacterie) Borrelia burgdorferi.
Die bacterie wordt meestal overgedragen door een beet van een teek, om precies te zijn de meest in Europa voorkomende soort, de Ixodes rinicus (schapenteek). Ongeveer 10% van de Europese teken is besmet met Borrelia burgdorferi. Teken leven parasitair, ze overleven op het bloed van mensen en andere dieren. Ze leven in bossen, struikgewas en lage bomen. Daar wachten ze tot er een geschikt slachtoffer voorbijkomt. Teken hechten zich vast in de huid en zuigen zich vol bloed. Een tekenbeet is pijnloos, pas na een paar uur begint het te jeuken. Teken kunnen zich overal op het lichaam vasthechten, maar verkiezen de oksels, liezen of knieholtes. Een zwangere vrouw die geïnfecteerd is kan de ziekte overdragen op haar kind.
De weken na de infectie, duiken er allerhande symptomen op, waarvan sommige ernstig. In een eerste fase (ongeveer een week na de infectie) krijg je een rode ring op de plek waar je gebeten bent, de erythema migrans (EM). Deze ring wordt steeds groter. Nadat de vlek verschenen is, krijg je te kampen met andere symptomen: koorts, vermoeidheid, pijn in de gewrichten. Van zodra de bacterie zich over je hele lichaam verspreidt, ondervind je nog andere symptomen, zoals een stijve nek, gezichtsverlamming en tintelingen van de zenuwen.
Maar de ergste symptomen ervaar je pas een hele tijd na de tekenbeet, soms zelfs pas een jaar erna. Deze symptomen kunnen bestaan uit: zware hoofdpijn, zeer pijnlijk artritis, pijn of zwelling in de gewrichten, hartproblemen, geestelijke problemen zoals geheugenverlies, concentratiestoornissen, haaruitval en nog veel meer.
Als je een teek ontdekt, is het risico dat je de ziekte van Lyme krijgt al veel kleiner als je de teek tijdig kunt verwijderen. Gebruik er een pincet voor en trek de teek, die je zo dicht mogelijk bij de huid vastgrijpt, in een beweging naar buiten, zonder ermee te draaien. Maak het wondje dan schoon met een ontsmettend middel. De diagnose van de ziekte wordt gesteld na een laboratoriumtest.
In een vroeg stadium van de ziekte, is het goed mogelijk de ziekte met antibiotica te behandelen. In een later stadium is intraveneuze toediening van de antibiotica vaak noodzakelijk. Een klein aantal mensen blijft ook na de behandeling met antibiotica symptomen vertonen, zoals vermoeidheid, spierpijn en neurocognitieve problemen. Dit syndroom is het Post-Lymesyndroom of de chronische ziekte van Lyme. Het post-Lymesyndroom is niet te behandelen met antibiotica.
Controleer jezelf regelmatig op tekenbeten, zeker na een natuurwandeling. Wees vooral op je hoede in de periode juni-oktober. Bescherm je met lange mouwen en broekspijpen.
infectie, ziekte van Lyme