Malaria is een infectieziekte die veroorzaakt wordt door een parasiet (plasmodium). Die malariaparasieten komen in het lichaam na een muggenbeet. Er bestaan vier types malaria, waarvan de zwaarste P. falciparum is. Als de ziekte niet in een vroeg stadium wordt vastgesteld en behandeld, kan ze dodelijk zijn.
Malaria komt alleen voor in de gebieden waar de anophelesmuggen, die de ziekte overdragen, aanwezig zijn. Die muggen leven in wareme en vochtige tropische en subtropische gebieden. 90% van alle malariagevallen ontstaan in Zwart Afrika, maar ook in Zuidoost-Azie en Zuid-Amerika is het risico op malaria groot. Iedere 30 seconden sterft er ergens op de wereld een kind aan malaria. Verder zijn ook zwangere vrouwen erg kwetsbaar.Volgens de WHO sterven ieder jaar een miljoen mensen aan de ziekte.
De incubatieperiode (periode tussen de besmetting en de eerste symptomen) van malaria bedraagt tien dagen. Het is belangrijk om de symptomen vroeg vast te stellen. De symptomen zijn hoge koorts, rillingen, vermoeidheid en spierpijn. In het begin lijken de symptomen op die van een gewone griep. Verder kunnen patiënten ook last hebben van misselijkheid, braken en diarree.De zwaarste vormen van de ziekte kunnen de nieren en hersenen beschadigen en leiden tot bloedarmoede, geelzucht, coma of zelfs de dood.
Nadat de ziekte jarenlang min of meer onder controle werd gehouden, zijn er nu wereldwijd meer malariagevallen dan ooit. Voor dit stijgende aantal zijn verschillende verklaringen. Zo wordt de parasiet resistent tegen traditionele behandelingsmethoden, worden de malariamuggen resistent tegen de insecticiden en hebben politieke en sociale omwentelingen ertoe geleid dat de malariagebieden nu dichter bevolkt zijn. Door veranderingen (mijnbouw, irrigatie, aanleg van wegen) vormen veel gebieden een ideale broedplaats voor muggen.
Malaria kan vastgesteld worden na bloedonderzoek. Er bestaan verschillende preventieve medicijnen tegen de ziekte, maar doordat de muggen steeds meer resistent worden tegen de bestaande medicijnen, is geen enkel preventief middel 100% doeltreffend. Er bestaat nog geen vaccin tegen de ziekte.
Er zijn veel medicijnen om de ziekte te behandelen op de markt. Ook dat is nodig omwille van het sterke resistentievermogen van de parasieten. Bepaalde mensen kunnen bijwerkingen ondervinden van de medicijnen.
De verspreiding van de ziekte kan onder controle gehouden worden door het terugdringen van de muggenpopulatie, door bijvoorbeeld de sloten waarin de muggen broeden, op te vullen. Verder is het ook belangrijk dat de inwoners van de risicogebieden goed ingelicht wordt over de ziekte, zodat ze de symptomen in een vroeg stadium kunnen herkennen. Muskietennetten bedekt met insecticiden vormen een goede bescherming tegen de malariamuggen.
Reizigers die na een bezoek aan een tropisch land koorts hebben of griepverschijnselen vertonen, raadplegen best zo snel mogelijk een dokter.
infectie, malaria, tropische ziekte Naar schatting lijdt meer dan 40% van de vrouwen aan een seksuele stoornis. Dit kan het gevolg zijn van lichamelijk problemen,maar is nog vaker te wijten aan psychologische factoren. De symptomen van seksuele disfunctie kunnen bestaan uit: minder zin in seks, het onvermogen om van seks te genieten, onvoldoende vaginale bevochtiging of problemen met het krijgen van een orgasme.
Als mannen en vrouwen seksueel opgewonden zijn, vullen hun geslachtsdelen zich met bloed. Bij vrouwen leidt dat tot het groter worden van de clitoris en de omliggende weefsels, afscheiding van vaginaal vocht, ontspanning en verwijding van de vaginale opening, zodat er geslachtsgemeenschap kan plaatsvinden.
Vrouwen die lijden aan seksuele disfunctie willen wel seks hebben, maar hun genitaliën reageren niet op de normale manier, waardoor seks pijnlijk of zelfs onmogelijk wordt.
Vrouwelijke seksuele stoornissen kunnen veroorzaakt worden door een onderliggende medische aandoening, zoals bijvoorbeeld diabetes of hoge bloeddruk. Het kan ook veroorzaakt worden door irritaties en infecties in de vaginastreek, of reacties op contraceptiemethodes. Medicijnen tegen hoge bloeddruk, maagzweren, depressie, angst en kanker kunnen ook seksuele disfunctionaliteit veroorzaken. De fysieke, hormonale en emotionele veranderingen die de vrouw tijdens de zwangerschap of de borstvoedingsperiode ondergaat, kunnen ook leiden tot seksuele stoornissen.
In de meeste gevallen heeft seksuele disfunctie bij vrouwen psychologische oorzaken:
Sommige vrouwen kunnen nooit een orgasme krijgen, ook niet als ze seksueel opgewonden zijn. Ongeveer 5 tot 10% van de vrouwen heeft nooit een orgasme. Deze aandoening noemen we anorgasmie.
Anorgasmie is vaak het gevolg van seksuele onervarenheid, prestatieangst of ervaringen in het verleden, bijvoorbeeld een seksueel trauma. Sommige vrouwen kunnen wel van seks genieten, ook al kunnen ze geen orgasme krijgen.
Het onvrijwillig samentrekken van de vaginaspieren, waardoor het onmogelijk wordt geslachstsgemeenschap te hebben, isvaginisme. Vaginisme wordt doorgaans veroorzaakt door angst.
Bij klachten over seksuele stoornissen gaan artsen eerst na artsen eerst na welke medicijnen eventueel een negatieve invloed kunnen hebben. Ze controleren ook welke contraceptieve methodes de vrouw gebruikt. Vrouwen die last hebben van droogheid van de vagina worden aangeraden glijmiddelen te gebruiken tijdens de geslachtsgemeenschap.
Artsen raden de vrouwen dikwijls ook aan Kegeloefeningen te doen. Zo trainen ze de spieren rond de vagina, om meer te genieten van seks.
Voor vrouwen bij wie de seksuele stoornissen van psychologische aard zijn, is het een aanrader in therapie te gaan bij een psycholoog of seksuoloog.
orgasme, seks, seksuele stoornis, vagina Zowat iedere vrouw heeft er wel eens last van: menstruatieklachten. Menstruatieklachten zijn over het algemeen vrij onschuldig, maar kunnen wel veel ongemak en leed veroorzaken. Hier vind je enkele veel voorkomende klachten.
Het voorkomen van pijn en krampen tijdens de menstruatie. Ongeveer 40 tot 70% van de vrouwen heeft er wel eens last van. Naar alle waarschijnlijkheid is de pijn te wijten aan bewegingen van de baarmoeder en hormonen die tijdens je menstruatieperiode door je lichaam circuleren. Symptomen zijn buikpijn, rugpijn, hoofdpijn, misselijkheid, diarree, pijnlijke borsten, duizeligheid, vermoeidheid en braken. Soms is dysmenorroe een teken van een onderliggende ziekte. Aandoeningen die vaak gepaard gaan met dysmenorroe zijn endometriose en vleesbomen. Endometriose is het voorkomen van baarmoederslijmvlies buiten de baarmoeder, wat veel pijn veroorzaakt. Een vleesboom is een goedaardig gezwel in de knobbel van de baarmoeder.
Amenorroe is het uitblijven van de menstruatie. Heeft de vrouw nog nooit gemenstrueerd, dan spreken we van primaire amenorroe. Als de menstruatie meer dan zes maanden uitgebleven is bij een vrouw wie eerder al heeft gemenstrueerd, spreken we van secundaire amenorroe. Ongeveer 20 tot 30% van de vrouwen heeft tijdens haar vruchtbare levensperiode last van amenorroe. De oorzaak is meestal hormonaal. Secundaire amenorroe komt vaak een tijd nadat de vrouw gestopt is met anticonceptie voor. Maar ook stress, overmatige lichaamsbeweging en ondergewicht of ondervoeding (bv. bij anorexia) kunnen amenorroe veroorzaken. De behandeling is afhankelijk van de oorzaak en van wat de vrouw wil.
Oligiomenorree is de naam voor onregelmatige maandstonden. Menstruatie komt maar om de zes weken tot zes maanden voor. De oorzaken komen overeen met die van amenorroe. Een veelvoorkomende oorzaak is polycysteus-ovariumsyndroom (PCOS). PCOS is een erfelijke hormonale ziekte waarbij de eierstokken vol cysten staan. De eicellen groeien dus niet of zeer onregelmatig, waardoor er geen of onregelmatig een eisprong plaatsvindt.
Vlak voor de menstruatie hebben veel vrouwen last van lichamelijke klachten en wisselende gemoedstoestanden. Met PMS worden meer dan 150 symptomen geassocieerd, maar de belangrijkste zijn: slechte gemoedstoestand, geïrriteerdheid, pijnlijke borsten en een opgezwollen gevoel. Aan de basis van PMS liggen hoogst waarschijnlijk hormonale veranderingen. PMS wordt vaak behandeld met hormonale anticonceptie.
Menorragie is de benaming voor hevig bloeden tijdens de menstruatie. Gewoonlijk verliest een vrouw ongeveer 40 ml. tijdens de menstruatie, in geval van menorragie is dat 80 ml. In de meeste gevallen is de oorzaak moeilijk te achterhalen. Soms is er sprake van een onderliggende aandoening als endometriose of een vleesboom. Het bloeden moet goed onderzocht worden, er kan altijd een zwaardere aanleiding zijn als baarmoeder- of baarmoederhalskanker. De behandeling hangt af van de oorzaak. Als er geen onderliggend probleem is, kan het bloeden vaak beperkt worden met niet-hormonale pillen of orale anticonceptie.
menstruatie, menstruatieklachten Hooikoorts is echt een van de ziekten van onze tijd. Het aantal mensen met hooikoorts stijgt van jaar tot jaar. 10 tot 20% van de Nederlanders en Belgen lijdt reeds aan een of andere vorm van hooikoorts.
Hooikoorts is een allergische reactie op stuifmeel (pollen) van gras, bomen en planten. Als die pollen in contact komen met weefsel in de neus, veroorzaken ze een reactie van het afweersysteem, met als gevolg verstopping van de luchtwegen, niesbuien, tranende ogen, jeuk en een verstopte neus, verlies van reuk en smaak, lopende neus, …
Het hooikoortsseizoen loopt van februari tot september. De meeste vormen van hooikoorts bereiken een hoogtepunt in de zomer, wanneer er meer pollen in de lucht zijn. Meestal zijn hooikoortspatiënten allergisch voor één bepaald pollentype. Hooikoorts manifesteert zich doorgaans tussen het 8ste en 25ste levensjaar, maar kan ook later nog bovenkomen.
Over het algemeen kunnen we drie groepen hooikoortsbehandelingen onderscheiden: antihistaminica, steroïde neussprays en antiallergische injecties. Antihistaminica, de meest voorkomende behandeling, zijn verkrijgbaar in tabletten, neusdruppels of vloeistof. Oudere antihistaminica veroorzaakten vaak een gevoel van slaperigheid, maar met de nieuwe (duurdere) zijn de bijwerkingen voor een groot stuk verdwenen.
Neussprays hebben enkel een invloed op het de neus en niet op het volledige afweersysteem. Ze moeten twee keer per dag gebruikt worden. Antiallergische injecties worden alleen gebruikt bij extreem zware gevallen. Patiënten moeten een aantal jaar na elkaar worden geïnjecteerd, maar de injecties beschermen hen lange tijd tegen allergieën.
allergie, hooikoorts Impotentie is het onvermogen van de man om een harde erectie te krijgen of te behouden. Erectiestoornissen en impotentie kunnen een zware domper zetten op je seksleven.
De penis heeft bovenaan twee kamers vol sponsachtig weefsel: de corpora cavernosa. Bij seksuele opwinding sturen de hersenen van de man impulsen waardoor de spieren in de corpora cavernosa ontspannen. Daardoor kan er bloed binnenvloeien dat de zwellichamen van de penis vult. Er wordt druk uitgeoefend op de corpora cavernosa, waardoor de penis uitzet. De tunica albuginea, een mebraan, zorgt ervoor dat het bloed in de corpora cavernosa blijft. En erectie verdwijnt weer als de seksuele opwinding afneemt en het bloed uit de zwellichamen kan wegstromen.
Er zijn verschillende factoren die kunnen meespelen bij impotentie, zowel lichamekijke als psychische. Het is volkomen normaal dat het eens niet lukt om een erectie te krijgen. Pas als dit drie maanden lang tot een half jaar regelmatig voorkomt kunnen we spreken van erectiestoornissen of impotentie.
Een van de meest voorkomende oorzaken voor impotentie is een slechte werking van de penis. Er kan schade zijn aan de weefsels, de zenuwen, de aders of de spieren. Deze lichamelijke oorzaken zijn vaak te wijten aan ziekten: diabetes, nierfalen, chronisch alcoholisme, multiple sclerosis (MS) en cardiovasculaire ziekten.
De inname van bepaalde geneesmiddelen kan ook leiden tot erectiestoornissen: bloeddrukmedicijnen, antihistaminica, antidepressiva en kalmeermiddelen.
Andere oorzaken zijn van meer psychologische aard: stress, angst, te hoge prestatiedrang en angst om te falen, depressie, laag zelfbeeld, vervelende seksuele ervaringen in het verleden, …
1. Erectiepillen: Het bekendste medicijn is, sinds het eind jaren ’90 op de markt kwam, Viagra. De werkzame component van dit medicijn is sildenafil. Viagra zorgt er niet meteen voor dat de man een erectie krijgt, maar dat het natuurlijke mechanisme dat tot een erectie leidt, gestimuleerd wordt.
Als de man seksueel opgewonden is, ontspannen bepaalde spieren in de penis, waardoor er bloed in kan stromen. Viagra verhoogt het gehalte van chemicaliën die de spieren ontspannen. Andere medicijnen die erectiestoornissen verhelpen, zijn Cialis en Levitra. Erectiepillen mag je niet nemen in combinatie met nitraten.
2. Injectie in de penis: Voordat Viagra en andere medicijnen de markt veroverden, werd er vaak gebruik gemaakt van injecties in de penis. Deze injecties hebben een vaatverwijdend effect op de bloedvaten en worden ingespoten in de zwellichamen aan de zijkant van de penis.
3. Vacuümpomp: wordt over de penis geschoven en zuigt bloed in de zwellichamen. De penis zwelt op en wordt groter, maar wordt vaak niet helemaal stijf. Penetratie wordt wel altijd mogelijk.
4. Erectieprothese: als de andere behandelingen niet werken, kan er door middel van een chirurgische ingreep een erectieprothese in de penis worden geïmplanteerd. In de penis wordt een zwellichaam uit kunststof aangebracht. Dat zwellichaam is verbonden met een reservoir van waaruit het gevukd wordt. in het scrotum wordt een pompje bevestigd, dat het implantaat kan vullen of ledigen.
Voor sommige patiënten waarbij de impotentie onderliggende psychologische oorzaken heeft, is het zeker aan te raden in therapie te gaan.
erectie, erectiestoornissen, impotentie, penis, seks Er bestaat een tijdelijk vaccin tegen de griep. Dit vaccin is vooral aan te raden voor oudere mensen, kinderen en mensen met een verzwakt immuniteitssysteem. Bij deze groepen kan griep ernstige gevolgen hebben. Een griepvaccin bevat dode of zwaar verzwakte influenzavirussen. Die kunnen de ziekte niet veroorzaken, maar verhogen de weerstand van het lichaam tegen het griepvirus. Toch ben je zelfs met een inenting niet volledig tegen de griep beschermd. Als je besmet wordt met een virus dat niet in de injectie zat, krijg je toch nog griep, mùaar meestal wel een minder zware vorm. Om je weerstand op te bouwen, is het een aanrader veel vitamine C te nemen.De beste remedie tegen griep is nog altijd gewoon ‘uitzieken’. De meerderheid van de mensen behandelt griep dus met veel bedrust en medicijnen die je zonder voorschrift kunt krijgen. Antibiotica tegen griep bestaan niet.Hier vind je enkele tips om griep beter te behandelen:
Als de klachten langer dan vijf à zes dagen aanhouden, is het aan te raden contact op te nemen met een dokter. Raadpleeg ook een dokter als je kind na een dag of drie nog steeds erg hoge koorts heeft, moet braken of klaagt over oorpijn.
Secundaire infecties ten gevolge van een griepbesmetting doden ieder jaar honderden mensen. Een van die complicaties is longontsteking ten gevolge van pneumokokken. De pneumokokken zitten bij mensen meestal wel ergens in het ademhalingsstelsel, maar de meeste mensen hebben er voldoende weerstand tegen. Maar de griep verlaagt die weerstand, waardoor mensen longontsteking kunnen ontwikkelen. De patiënten worden dan opgenomen in het ziekenhuis en krijgen antibiotica toegediend. Sommige mensen sterven eraan. Er bestaan wel vaccins die je je hele leven lang beschermen tegen pneumokokkeninfectie.
griep, griepvaccin, griepvirus, influenza, vaccin, verkoudheid Epilepsie is een neurologische stoornis die gepaard gaat met plotse aanvallen. Het is een aandoening die veel voorkomt. 1 op 150 mensen lijdt aan epilepsie.
Een epilepsieaanval wordt veroorzaakt door overactiviteit van de hersenen, een soort van kortsluiting in de hersenen. Er is tijdelijk iets mis met de verbindingen tussen de hersencellen. De aanvallen duiken onverwacht op en veroorzaken hevige schokken of zelfs bewusteloosheid.
Er zijn twee verschillende types epilepsieaanvallen: partiële aanvallen en gegeneraliseerde aanvallen. Een partiële aanval begint op een bepaalde plaats in de hersenen. De persoon blijft bij bewustzijn, maar is angstig. Andere symptomen zijn ongecontroleerde bewegingen van de armen en een onaangename smaak in de mond. Deze aanvallen kunnen we nog opdelen in eenvoudige partiële aanvallen, waarbij de persoon bij bewustzijn blijft, en complexe partiële aanval, waarbij de persoon het bewustzijn verliest.
Een gegeneraliseerde aanval begint in heel het brein. De persoon verliest het bewustzijn. De persoon weet niet wat hij doet. Achteraf kan hij zich de gebeurtenis niet herinneren. Gegeneraliseerde aanvallen kunnen we ook opdelen in verschillende soorten:
Symptomen van beide aanvallen zijn kauwen, slikken en krabben.
In de helft van de gevallen is de oorzaak onbekend. Die epilepsie noemt men idiopathisch. Verder kan epilepsie ontstaan door een groot aantal aandoeningen: hersenbeschadiging, alcoholvergiftiging, hoge koorts, verlaagde bloedsuikerspiegel, … epilepsie kan voor of na de geboorte ontstaan.
Er bestaan verschillende soorten anti-epilepsiemedicijnen. Welk medicijn de dokter voorschrijft, hangt af van de patiënt en de soort epilepsie waaraan hij lijdt.
De medicijnen zijn efficiënt, maar kunnen bijwerkingen hebben. Bekende bijwerkingen zijn duizeligheid en slaperigheid. Andere drugs kunnen bijwerkingen veroorzaken als acne en overgewicht. In bepaalde gevallen is een neurochirurgische ingreep nodig.
epilepsie Diep-veneuze trombose is de vorming van een bloedstolsel in een van de diep gelegen aderen van het menselijk lichaam. Diep-veneuze trombose is een aandoening van de bloedcirculatie. Meestal is er sprake van bloedstolsels in de aderen van de benen, maar het kan ook in de armen ontstaan.
Diep-veneuze trombose kan verschillende oorzaken hebben.Bepaalde groepen zijn hebben een verhoogd risico.
Een van de eerste symptomen is een zwelling van het been. Andere symptomen zijn pijn en spanning in de benen of een verkleurde huid op de plaats van de trombose. Vaak zijn er ook gewoon geen symptomen.
Trombose kan pas definitief vastgesteld worden na een aanvullend onderzoek. Dit kan gebeuren met ultrasoon geluidsonderzoek, waarmee je zelfs de kleinste bloedklonters kunt opsporen.
Diep-veneuze trombose op zich is niet zo gevaarlijk, maar de aandoening wordt wel verbonden met verschillende complicaties die fataal kunnen zijn.De zwaarste complicatie van diep-veneuze trombose is het ontstaan van longembolie. Longembolie ontstaat wanneer er een bloedklonter losschiet en met het bloed mee naar de longen stroomt. hierdoor krijgt de patiënt ademhalingsmoeilijkheden.
De bloedklonter kan niet alleen in de longen terechtkomen, maar ook in andere organen. Hij kan bijvoorbeeld meegevoerd worden naar de hersenen en daar een beroerte veroorzaken. Dit komt wel minder vaak voor.
Een andere veelvoorkomende complicatie is het post-trombotisch syndroom. De aderen zijn dan blijvend beschadigd, waardoor het been verdikt en verkleurt. Om het post-trombotisch syndroom te vermijden, kun je best de weken na de vaststelling van de trombose steunkousen dragen.
1. Toedienen van antistollingsmiddelen (meestal heparine)
2. Stollingsremmende tabletten
3. Regelmatig bloedcontroles
benen, bloed, bloedklonter, trombose Asbest is een verzamelnaam voor mineralen die omwille van hun goede bouwkundige eigenschappen tot het eind van de jaren ’80 regelmatig gebruikt werden in de bouwindustrie. Maar de onzichtbare asbestvezels die zich gemakkelijk in de lucht verspreiden kunnen ernstige ziekten veroorzaken.
De belangrijkste ziekten die het gevolg zijn van de blootstelling aan asbest zijn asbestose, longkanker, mesothelioom (kanker aan het long- of buikvlies) en pleurale plaques (verkalking van het borstvlies en vocht in de longen). Wereldwijd sterven ieder jaar duizenden mensen aan asbestziekten en het aantal gaat nog in stijgende lijn.
Asbestose: vorm van longfibrose. Asbestvezels worden in de longen omgeven door bindweefsel. De longen zijn niet meer elastisch genoeg, waardoor ademhalen moeizaam verloopt.
Mesothelioom: zeldzame vorm van kanker aan het long- of buikvlies. Zelfs een kleine blootstelling aan asbest kan al leiden tot mesothelioom.
Longkanker: mensen die aan asbest werden blootgesteld, lopen een verhoogd risico op de ontwikkeling van longkanker. Longkanker kan zich zelfs tot tientallen jaren na de blootstelling ontwikkelen. Zeer gevaarlijk in combinatie met roken!
Andere kankers die verbonden worden met asbest, zijn slokdarm-, maag-, darm-, larynx- en endeldarmkanker.
Pleurale plaques: verdikkingen van het borstvlies. Doorgaans pijnloos.
De belangrijkste symptomen zijn kortademigheid bij inspanningen, aanhoudende hoest, pijn in de borstkas, vernauwing van de borstkas, vervormingen van de nagels en verdikking van de vingers en tenen. Symptomen van de blootstelling aan asbest kunnen pas na tientallen jaren opduiken.
Asbestziekten zijn niet geneesbaar. De van de ziekten hangt af van de duur van de blootstelling en de hoeveelheid ingeademde asbestvezels. Als de symptomen in een vroeg stadium ontdekt worden, kan verhinderen dat de ziekte erger wordt.
Van de mesothelioompatiënten sterft 75% in het jaar na de diagnose. Na de blootstelling aan asbeststof kan het nog 20 tot 40 jaar duren voor de slachtoffers asbest ontwikkelen. Patiënten met pleurale ziektes kunnen hun longen regelmatig laten draineren om de aanmaak van vloeistof tegen te gaan.
Asbest is zo schadelijk dat sommige mensen die ziek zijn ten gevolge van blootstelling aan de stof zuurstofmaskertjes moeten dragen.
Het gebruik van asbest is tegenwoordig verboden.
asbest, asbestose, kanker, longen, longkanker, longziekte Eczeem of dermatitis is een verzamelnaam voor een aantal verschillende huidaandoeningen, die gekenmerkt worden door een ontsteking van de huid. Eczeem veroorzaakt een droge, rode en pijnlijke huid, jeuk, schilfers en soms blaren, … Bij zware gevallen kan de huid scheuren en bloeden of vocht afscheiden.
Eczeem bestaat in veel verschillende vormen en heeft ook verschillende oorzaken. Als je eczeem hebt, is het dus erg belangrijk te weten te komen wat het eczeem veroorzaakt.
Atopisch of constitutioneel eczeem: dit soort eczeem komt vaak voor binnen een familie en wordt in verband gebracht met astma en hooikoorts. Atopisch eczeem kan voorkomen bij mensen van alle leeftijden. Zuigelingen en peuters hebben er vaak last van. Dat eczeem noemen we dauwworm. Het eczeem bij die jonge kinderen verdwijnt meestal rond de leeftijd van 3 à 4 jaar. Eczeem kan ook bij volwassen nog de kop opsteken.
Contacteczeem: huiduitslag die ontstaat door contact met een bepaalde stof. De huid wordt geïrriteerd, is rood en bedekt met schilferige plekken, bultjes of blaasjes. Voorbeelden van een contacteczeem zijn een nikkelallergie of een zeepallergie. De oorzaak van contacteczeem kan opgespoord worden door een huidtest waarbij de dermatoloog plakkers met allergene stoffen op je huid plakt.
Zwemmerseczeem: huiduitslag ten gevolge van een schimmelinfectie. De huid is rood, schilferig en jeukt. Zwemmerseczeem is besmettelijk en verspreidt zich via warme en vochtige plaatsen. Vooral op plaatsen met veel talgklieren: hoofd, achter de oren, in de neusplooien, op schouderbladen. Komt vaak voor bij zuigelingen maar ook volwassenen kunnen het krijgen.
Seborroïsch eczeem: huiduitslag ten gevolge van stress, koude, droogte, gebruik van veel zeep en het dragen van hoofddeksels. De huid is rood met gele, vettige schilfers. Is niet besmettelijk.
Nummulair eczeem: ronde, jeukende vlekken op armen en benen, vaak gecombineerd met blaren. De oorzaak is onbekend.
Dyshidrotisch eczeem: jeukende blaasjes op dikke delen van de huid (voetzolen, handpalmen, vingers). De oorzaak is onbekend.
Craqelé-eczeem: droge, schilferige plekken door uitdroging van de huid. Komt vooral voor bij oudere mensen.
Hypostatisch eczeem: eczeem aan de onderbenen, meestal in combinatie met spataderen. Gevolg van slechte bloedcirculatie.
Eczeem kun je niet genezen, maar je kunt opstoten wel voorkomen door de zaken te vermijden die het erger maken.
Het jeuken van de huid kun je tegengaan door katoenen kleding te dragen in plaats van synthetische. Factoren als stress en veranderingen in de hormonenspiegel, bijvoorbeeld tijdens de menstruatieperiode, kunnen ook tot een nieuwe opstoot van eczeem leiden.
Verzachtende en vette crèmes, lotions en zeepvervangers (badolie, doucheolie) kunnen opstootjes voorkomen door te vermijden dat de huid te droog wordt. ze maken de jeuk ook draaglijker. Bij natte eczeem heb je een crème nodig die de huid uitdroogt.
Milde corticosteroïde zalven en -crèmes worden gebruikt om de ontsteking te verminderen. Als deze niet werken, bestaan er ook nog krachtigere hormoonpreparaten. Als de huid geïnfecteerd is, kan antibiotica vereist zijn.
dermatitis, eczeem, huid, huidaandoening