Knieblessures, duizenden voetballers en andere sporters zijn er ieder jaar het slachtoffer van. Maar knieklachten kunnen ook het gevolg zijn van een ongeluk of van overbelasting.
Het kniegewricht is een scharniergewricht. Dat betekent dat het kniegewricht maar in één richting kan bewegen: strekken en buigen. Om die bewegingen gelijkmatig te laten verlopen, wordt het raakvlak van het bovenbeen en het scheenbeen omvat door de meniscus. De ligamenten zijn bindweefselbanden, banden van vezelachtig weefsel die beenderen of het kraakbeen met elkaar verbinden en de gewrichten krachtiger maken. Als ligamenten gedraaid en gewenteld worden, komen ze onder grote druk te staan. De knie heeft vier ligamenten: twee kruisbanden (de voorste en de achterste) en twee gewrichtsbanden (aan de zijkanten).
Artsen kunnen in veel gevallen niet meteen de diagnose stellen omdat de knie zo pijnlijk en dik is dat een degelijk onderzoek niet mogelijk is. Daarom wordt er vaak een drukverband rond de knie gelegd. Als de zwelling een paar dagen later is, kan de arts hem onderzoeken. Er wordt een röntgenfoto genomen of een MRI gemaakt. De arts kan ook door middel van een artroscopie de knie van dichterbij onderzoeken. Vaak is er sprake van een scheuring in de ligamenten. Een andere veel voorkomende blessure is een meniscuslaesie of ‘voetbalknie’. De knie is dan verdraaid, waardoor er een verscheuring van de meniscus optreedt.
Bij de grote meerderheid van deze blessures is er geen operatie nodig. In de plaats daarvan kiezen artsen liever voor fysiotherapie. Soms kunnen patiënten er wel chronisch last aan overhouden.
knie, knieblessure, ligament Osteoporose of botontkalking is een chronische ziekte die de beenderen aantast. De ziekte komt vooral voor bij oudere mensen. Hun benen worden poreus en breken gemakkelijk. Beenderen bestaan uit een sponsachtige structuur, omringd door een dik omhulsel. In die structuur omringen verschillende beenderfilamenten smalle holtes. Als die beenderfilamenten steeds dunner worden, worden de gaten groter, waardoor de beenderen zwak, broos en fragiel worden.
Tijdens de kindertijd en de adolescentie groeit het menselijk skelet. De beenderen ontwikkelen zich en worden langer. De structuur van de benen wordt dicht. Rond de leeftijd van 25 jaar hebben je benen de grootste botdensiteit (dichtheid van de beenderen). Die botdensiteit vermindert vanaf de leeftijd van 30 jaar. Bij sommige personen gaat dit proces sneller dan bij anderen, wat uiteindelijk leidt tot osteoporose. Slechte eetgewoonten in de jeugdjaren kunnen ertoe leiden dat je op latere leeftijd de ziekte ontwikkelt.
Vrouwen hebben een groter risico op de ziekte omdat ze kleinere en meer breekbare beenderen hebben. In de menopauze verergert dit nog omdat het lichaam stopt met de aanmaak van het hormoon oestrogeen, dat essentieel is voor de gezondheid van de beenderen. Het risico op de ziekte wordt ook groter naarmate je ouder wordt. Osteoporose komt steeds vaker voor bij jonge vrouwen, die anorexia hebben of ondergewicht hebben.
Om de ziekte te voorkomen, zijn twee zaken erg belangrijk: een goed dieet en lichaamsbeweging waarbij de botten belast worden (en dus meer botweefsel aanmaken). Joggen, aerobics en skiën zijn uitstekende sporten. Een evenwichtig dieet met veel calcium is aan te raden.
Lichte lichaamsoefeningen kunnen de beenderen van patiënten die nog geen botbreuken gehad hebben sterker maken. Medicijnen kunnen het oestrogeengehalte bij vrouwen die in hun menopauze zitten terug opschroeven.
beenderen, botontkalking, osteoporose Obesitas of zwaarlijvigheid is een van de ziekten van onze tijd. Wereldwijd zijn miljoenen mensen zwaarlijvig. Dat aantal wordt ieder jaar groter en groter.
Om te weten of je zwaarlijvig bent, moet je de formule gebruiken die je Body Mass Index berekent. Deze maat is zowel van toepassing op mannen als op vrouwen Je BMI bereken je door je gewicht in kilogram te delen door het kwadraat van je lengte in meter (kg/m²).
Mensen met een BMI van 25 of meer hebben overgewicht, mensen met een BMI van meer dan 30 zijn zwaarlijvig. Een BMI van 18,5 betekent dat je onder je gewicht zit, 18,5-24,9 is een ideaal gewicht. Dokters hebben daar nog niet zo lang geleden een categorie aan toegevoegd: mensen met een BMI van meer dan 40 lijden aan morbide obesitas. De gevokgen van hun zwaarlijvigheid zijn zo ernstig dat hun leven in gevaar is.
Volgens verschillende experts leidt obesitas nu al tot meer sterftegevallen dan roken. De lijst van aandoeningen die obesitas tot gevolg heeft is erg lang:
Ervan uitgaan dat mensen gewoon meer en slechter eten, zou te simpel zijn. Hoewel het waar is dat slechte eetgewoonten een groot deel uitmaken van het probleem, zijn er nog andere factoren die zeker meespelen. Een zeer belangrijke factor is onze huidige sedentaire levensstijl, waar niet veel beweging aan te pas komt.
Voorkomen is beter dan genezen! Een combinatie van een gezond, evenwichtig dieet met veel en regelmatige lichaamsbeweging, zorgt ervoor dat je niet dikker wordt. Eigenlijk zou je minstens vijf keer per week minstens een halfuur moeten fietsen, zwemmen of een stevige wandeling maken.
Als het je niet lukt je gewicht zelf onder controle te houden, kun je best de hulp inroepen van een diëtist of voedingsdeskundige. Zij kunnen je helpen met deskundig advies en zullen je aanmoedigen om door te zetten.
Ja, maar obesitaschirurgie is alleen aan te raden in de zware gevallen. Er zijn twee verschillende ingrepen die vaak gebruikt worden: de Roux-en-Y gastric bypass en de uitgebreide gastric bypass. Vraag jezelf eerst af of je obesitaschirurgie nodig hebt, het is immers een zware stap. De chirurg zal daarna samen met jou bekijken of je in aanmerking komt voor een ingreep.
BMI, obesitas, obesitaschirurgie, zwaarlijvigheid Meningitis of hersenvliesontsteking is een ontsteking van de hersenvliezen. Er zijn twee mogelijke oorzaken: bacteriën en virussen. In zeer uitzonderlijke gevallen is een schimmelinfectie de boosdoener. De virale meningitis komt het vaakst voor. Deze vorm is minder ernstig dan de bacteriële meningitis. Bacteriële meningitis kan levensbedreigend zijn. Er is meteen een behandeling met antibiotica nodig!
Volgende bacteriën kunnen meningitis veroorzaken: meningokokken, pneumokokken en Haemophilus influenzae.
Haemophilus influenzae B: vooral verantwoordelijk voor meningitis bij zuigelingen en peuters, wordt overgebracht door hoesten en niezen. Sinds de jaren ’90 worden kinderen frequent gevaccineerd en is de besmettingsgraad veel kleiner.
Meningokokken: komen voor in de bovenste luchtwegen. Voornaamste oorzaak van meningitis. In België en Nederland komen vooral type B en C voor. De hersenvliesontsteking kan behandeld worden met antibiotica, maar het is belangrijk er vroeg bij te zijn. De meeste patiënten overleven het dus wel, maar ongeveer een achtste heeft last van symptomen als gezichtsverlies, hersenbeschadiging, artritis, evenwichtsverlies, depressie, vermoeidheid, … Komt voor bij mensen van iedere leeftijd.
Pneumokokken: komen voor in de mondholte, neus en keel. Gersenvliesontsteking ten gevolge van infectie met pneumokokken is doorgaans veel zwaarder dan met de andere bacteriën. Meer dan 15% van de slachtoffers overleeft het niet. Patiënten hebben nadien een groter risico op bijeffecten als: doofheid, beroertes en lange termijnschade aan de hersenen. Komt vooral voor bij baby’s en kinderen.
Meningitis kan bloedvergiftiging veroorzaken. Die bloedvergiftiging noemen we meningokokkensepsis. Bloedvergiftiging of sepsis komt voor als de bacterie via de slijmvliezen van neus- en keelholte de bloedbaan weet binnen te dringen. Sepsis veroorzaakt doorbloedingsstoornissen en kan schade aanrichten in de organen. Ongeveer 20% van de patiënten overlijdt aan sepsis. Meningokokkensepsis moet meteen behandeld worden.
De bacteriën kunnen overgedragen worden door nies- en hoestbuien en kussen.
De meeste mensen die besmet worden ondervinden binnen twee tot tien dagen symptomen. Symptomen kunnen bestaan uit:
Jongeren en volwassenen:
Zuigelingen:
De behandeling van de ziekte bestaat vooral uit de toediening van antibiotica. Het meest gebruikte antibioticum is penicilline. Mensen die in dicht contact gekomen zijn met een persoon die meningokokken-meningitis heeft, kunnen rifampicine of Ciprofloxacine toegediend krijgen. Mensen die gewoon contact gehad hebben met een besmet persoon moeten gewoon goed opletten of ze geen symptomen krijgen.
Er bestaan vaccins, maar die beschermen je wel maar tegen een bepaalde bacterie. Er is een vaccin tegen c-meningokokken, maar nog niet tegen B-meningokokken. Zuigelingen kunnen ook gevaccineerd worden tegen Haemophilus influenzae B. Ook tegen pneumokokken bestaat er een vaccin, dat vooral aan te raden is voor oudere mensen.
hersenvliesontsteking, meningitis, meningokokken, pneumokokken Een liesbreuk is een veel voorkomende vorm van hernia. Een hernia is de uitstulping van een orgaan of weefsel uit de lichaamsholte waarin het zich bevindt. Een liesbreuk ontwikkelt zich door een scheur in een zwakke plek van de buikwand. Daardoor ontstaat er een gat, waar de uitstulping doorheen steekt. Een liesbreuk heet ook wel hernia inguinalis. De liesbreuk komt meestal voor in het lieskanaal, waardoor de zaadstreng van de teelballen naar de buikholte loopt.
Een liesbreuk kan enig ongemak veroorzaken. Meestal voelt de patiënt een zeurderige pijn in de liessteek, maar vaak voelt hij ook gewoon niets. Alleen een breuk die bekneld is geraakt, gaat gepaard met veel pijn.
Alles wat druk uitoefent op de abdominale spieren kan een breuk veroorzaken. Om een paar voorbeelden te noemen: iets zwaars optillen, hoesten, naar het toilet gaan, seks, lichaamsbeweging, …
In de meeste gevallen heeft de patiënt gewoon lichte pijn. Maar het weefsel dat dat tussen de spierwand steekt, bekneld geraakt. Daardoor wordt de bloedtoevoer afgesneden. In dit geval is een snelle operatie noodzakelijk voor het weefsel begint af te sterven.
Vroeger schreef de arts vaak een breukband voor, maar tegenwoordig kiest hij meestal voor een operatie. Een liesbreuk kan genezen worden via een eenvoudige operatie. De meeste operaties duren minder dan een uur en maken gebruik van een laparoscopie. Ter plaatse van de breuk maakt de chirurg een snede. Vervolgens heft hij de uitstulping van het buikvlies op en herstelt hij de scheur in de buikwand, als dat nodig is.
In de onderbuik kunnen hernia femoralis en hernia umbilicalis (navelbreuk) voorkomen. Een hiatushernia of maagbreuk komt voor als een deel van de maag doorheen het diafragma duwt en de borstkas van de onderbuik scheidt. Een littekenhernia vormt zich onder het litteken van een chirurgische ingreep. Een hernia nuclei pulposi of rughernia is een aandoening van de rug waarbij de tussenwervelschijf uitstulpt.
hernia, liesbreuk Multiple sclerose (MS) is een chronische ziekte van het centrale zenuwstelsel. Wereldwijd lijden meer dan 2,5 miljoen mensen aan de ziekte. De ziekte komt tweemaal zoveel voor bij vrouwen als bij mannen en treft meestal jonge mensen, gemiddeld tussen 25 en 45 jaar oud.
Multiple sclerose valt het zenuwstelsel (hersenen en ruggenmerg) aan en leidt zo tot evenwichtsverlies, verminderd zicht en vlagen van lokale verlamming. Aan de basis van de ziekte ligt de aantasting van de myelineschede. Dat is een vettige isolatielaag rond de zenuwbanen in het immuunsysteem. De mate waarin de myelineschede wordt aangetast en de plaatsen bepalen de symptomen van de patiënt en het verloop van de ziekte.
Er bestaan verschillende soorten multiple sclerose:
Relapsing-remitting MS: patiënten hebben een of meerdere opflakkeringen van de ziekte, die gevolgd worden door perioden van volledig of gedeeltelijk herstel. Deze vorm van MS gaat bij de helft van de patiënten over in secundair progressieve MS.
Secundair progressieve MS: patiënten hebben eerst relapsing-remitting MS, maar de opflakkeringen van de ziekte worden erger en ze herstellen steeds minder goed. De periodes van herstel worden ook korter en blijven uiteindelijk volledig uit.
Primair progressieve MS: de situatie van de patiënten verslechtert al vanaf het begin van de ziekte, zonder dat er periodes van herstel volgen. Komt vaak voor bij mensen die op latere leeftijd MS krijgen.
De symptomen van patiënten met MS verschillen van persoon tot persoon. Symptomen die vaak voorkomen, zijn:
De ziekte evolueert bij alle patiënten op een andere manier. In veel gevallen leidt de ziekte op termijn tot ernstige handicaps.
De juiste oorzaak van MS is niet bekend. Er zijn verschillende factoren die een rol kunnen spelen in de ontwikkeling van de ziekte.
Omdat de symptomen eerder vaag zijn en er verschillende ziektes bestaan waarbij dezelfde symptomen opduiken, duurt het vaak lang voordat artsen de diagnose van MS kunnen stellen.
Er bestaat geen medicijn om MS te genezen, maar er bestaan wel veel verschillende medicijnen die de aanvallen van MS in aantal verminderen en minder zwaar maken. Een goede psychologische begeleiding van de patiënten is erg belangrijk. Zij moeten inlichtingen krijgen over hoe ze met hun ziekte moeten omgaan.
MS, multiple sclerose Ieder jaar worden er wereldwijd duizenden baby’s geboren die verwekt zijn door middel van in-vitrofertilisatie (ivf). Bij die voortplantingstechniek worden buiten het lichaam een of meerdere eicellen bevrucht met zaadcellen. De embryo’s die hieruit ontstaan worden terug in de baarmoeder geplaatst. In-vitrofertilisatie staat ook bekend onder de oude naam reageerbuisbevruchting.
De eerste reageerbuisbaby, Louise Brown, werd in 1978 in Engeland geboren. In-vitrofertilisatie kreeg jarenlang kritiek te verduren en is nog steeds erg controversieel. Ivf heeft ongeveer 20% op slagen.
Meestal krijgt de vrouw gedurende een periode vruchtbaarheidshormonen, waardoor ze meer eicellen produceert. Deze hormonen zijn follikelstimulerende hormonen. Hierna worden de eicellen bevrucht in het laboratorium. De vrouw krijgt het hormoon progestageen om het baarmoederslijmvlies klaar te maken voor de innesteling van de bevruchte eicel. Een of twee embryo’s worden dan met behulp van een katheter in de baarmoederholte geplaatst. Als deze operatie slaagt, verloopt de zwangerschap verder op een normale manier.
In de jaren’90 introduceerde de medische wereld een nieuwe techniek: Intracytoplasmatische sperma-injectie (ICSI). Hierbij wordt een spermacel rechtstreeks ingebracht in een eicel. Na 24 uur kunnen artsen vaststellen of de bevruchting geslaagd is. deze methode wordt vooral toegepast als de man onvruchtbaar is, als er weinig eicellen gewonnen kunnen worden en als eerdere pogingen met ivf mislukt zijn.
Vroeger werden er vaak meerdere embryo’s in de baarmoederholte geplaatst. Hiermee werd de kans op meerlingen erg groot. Meerlingen leiden tot een verhoogde kans op complicaties.
De overgebleven embryo’s die niet gebruikt worden en zich normaal ontwikkelen, worden vaak ingevroren voor eventueel later gebruik. Tegenwoordig zijn vruchtbaarheidsproblemen steeds gemakkelijker op te sporen voor de ivf.
ICSI, in vitrofertilisatie, zwanger, zwangerschap Depressie is een veel voorkomende mentale ziekte die zich kenmerkt door neerslachtigheid en een gebrek aan levenslust . Naar schatting 10 tot 20% van alle mensen maakt in zijn leven een depressie door. Depressie is niet te verwarren met neerslachtigheid. Een depressie duurt minstens twee weken, maar meestal langer.
Symptomen van een klinische depressie:
De meeste patiënten hebben voortdurend last van twee of meerdere symptomen. Mensen met een zware depressie hebben vaak zelfmoordneigingen, stoppen vaak met eten en drinken en ervaren hallucinaties of waanideeën.Veel mensen die ooit een depressie hadden, krijgen later in hun leven weer een depressie. Vrouwen hebben dubbel zoveel risico op een depressie, maar mannen plegen driemaal zo vaak zelfmoord.
Er bestaan verschillende soorten depressies, waaronder klinische depressie, manische depressie, posnatale depressie en winterdepressie. Klinische depressie is de meest voorkomende en bekendste vorm.
Manische depressie is te herkennen aan extreme stemmingswisselingen. Het ene moment kan de patiënt zich overdreven optimistisch en energiek voelen, het andere moment voelt hij zich wanhopig en heeft hij totaal geen energie. De behandeling bestaat vaak uit de toediening van lithium of, in zwaardere gevallen, uit elektroconvulsietherapie.
Postnatale depressie komt voor na de geboorte van een kind, soms pas na enkele weken. De depressie is het gevolg van de ingrijpende veranderingen in het leven van de jonge moeder, zowel op lichamelijk, emotioneel als sociaal vlak. Eeb baby brengt grote verantwoordelijkheid met zich mee.
Winterdepressie komt, zoals de naam het zegt, vooral voor in de winter en is een gevolg van een gebrek aan zonlicht.
Oorzaken
Aan de basis van een depressie kunnen verschillende oorzaken liggen. Mensen bij wie depressie in de familie voorkomt, maken zelf ook een grotere kans op een depressie. Depressie kan ook een gevolg zijn van een zware en ingrijpende gebeurtenis. Gebeurtenissen die depressie kunnen teweegbrengen zijn onder meer sterfgevallen, chronische ziekte, relatieproblemen en financiële problemen.
Zware depressies worden vaak in verband gebracht met een chemische onevenwichtigheid in de hersenen. De hersenen hebben een tekort aan bepaalde chemische stoffen.
Mensen met een laag zelfbeeld, een pessimistische kijk op het leven en mensen die het moeilijk hebben met stress om te gaan, neigen meer naar depressie.
Zowel therapie als geneesmiddelen nemen een belangrijke plaats in bij de behandeling van depressie. Na vaststelling van een depressie, kan je huisarts je doorverwijzen naar een psychotherapeut, psycholoog of psychiater. Die zal je helpen meer inzicht te verwerven in de ziekte en de oorzaken te achterhalen, zodat je leert hoe je met de problemen moet omgaan. Het is belangrijk dat je een therapie kiest waar je je zelf in terugvindt.
Vaak zal je arts je ook medicijnen voorschrijven. Bij een depressie hebben de hersenen een tekort aan bepaalde stoffen, zoals serotonine, adrenaline en dopamine. Die medicijnen zijn antidepressiva. Antidepressiva hebben veel positieve effecten, maar dikwijls ondervinden patiënten bijwerkingen. Antidepressiva hebben pas na enkele weken resultaat. Je moet ze altijd enkele maanden doornemen, veel patiënten nemen ze zelfs verschillende jaren.
Als een zwaar depressieve persoon als een gevaar voor zichzelf en anderen gezien wordt, wordt hij vaak opgenomen in het ziekenhuis. Elektroconvulsietherapie is een behandelingsmethode die vaak voorkomt bij zware depressies. Dit is een behandeling waarbij met stroomstoten een epileptisch insult (convulsie) wordt opgewekt.
depressie Een hysterectomie is een zware chirurgische ingreep waarbij de baarmoeder weggenomen wordt. Er bestaan verschillende types van hysterectomie. Bij een totale hysterectomie worden zowel de baarmoeder als de baarmoederhals weggenomen. Een subtotale hysterectomie is de verwijdering van de baarmoeder. Een radicale hysterectomie is de verwijdering van de baarmoeder, de baarmoederhals, de eileider en de eierstokken, de lymfeklieren en een deel van de vagina.
Een hysterectomie kan uitgevoerd worden wanneer er sprake is van volgende gynaecologische klachten:
In de meeste gevallen, behalve bij kanker, wordt een hysterectomie alleen uitgevoerd als de andere behandelingen nergens toe geleid hebben.
Een hysterectomie kan op verschillende manieren uitgevoerd worden. In de meeste gevallen kan de operatie uitgevoerd worden via de vagina. De chirurg neemt de baarmoeder weg via de vagina. Dit noemen we een vaginale hysterectomie. Een zwaardere ingreep is een abdominale hysterectomie. In dit geval wordt in het onderste deel van de buikwand een snede gemaakt, waarlangs de arts de organen verwijdert. Artsen kiezen voor een abdominale hysterectomie als de operatie via de vagina niet mogelijk is. Een laparoscopische hysterectomie is een vaginale operatie met behulp van laparoscopisch materiaal dat in de buikwand ingebracht wordt;
Een hysterectomie is een ingreep die vaak voorkomt. De meerderheid van de vrouwen ondergaat de operatie zonder complicaties. Er is een klein risico op schade aan de blaas of de urineleiders. Vrouwen met obesitas hebben vaker last van complicaties, zoals zware bloedingen. Een vrouw die een hysterectomie onderging, kan nog steeds een zeer bevredigend seksleven hebben. Volgens veel vrouwen is hun seksleven na de operatie zelfs verbeterd.
baarmoeder, hysterectomie, kanker, operatie Iedereen heeft ooit wel last van jeugdpuistjes of acne. Bij sommige personen heeft die acne tot blijvende littekens geleid. In veel gevallen worden de littekens door de jaren heen minder zichtbaar. Maar voor wie graag volledig verlost is van de littekens, zijn er tegenwoordig verschillende behandelingen op de markt waarmee je snel en gemakkelijk van die littekens verlost bent. Vraag bij de dermatoloog of plastische chirurg welke behandeling in jouw geval het meest aan te raden is.
Laserbehandeling: verwijdert de bovenste laag van de beschadigde huid. Die laag wordt weggebrand, zodat er een nieuwe, gave huidlaag kan ontstaan.
Dermabrasie (slijpbehandeling): afschaven van het huidoppervlak met een draaiend slijpsteentje. Wordt ook gebruikt om huid die beschadigd is door de zon te behandelen. Na de behandeling ziet de huid rood en rauw, het duurt een paar maanden voor alles genezen is. Tegenwoordig wordt er ook gebruik gemaakt van een C2-laser of een Erbium: YAG-laser.
Fractional Laser Therapie: behandelt diepere lagen van de huis, zonder de bovenste laag te beschadigen. Na verschillende behandelingen worden de littekens zachter.
Chemische peeling: bovenlaag van de huid wordt met een chemische stof verwijderd. Het bindweefsel dieper in de huid wordt strakgetrokken, zodat littekens nog minder zichtbaar zijn. De nieuwe huidlaag die zo gevormd wordt ziet er zachter en gaver uit dan de oude huid.
Injecties: vooral bij diepe littekens. Kunnen behandeld worden door collageen (soort eiwit) in de huid te spuiten.
Chirurgie: Subcision-techniek, waarbij na verdoving de huid wordt losgemaakt van het onderliggende weefsel. De holte die zo ontstaat wordt opgevuld met eigen weefsel of andere producten.
acne, huid, huidaandoening, littekens, puistjes