goed gezond

Men spreek van lage bloeddruk of hypotensie als de bovendruk lager is dan 100 mm Hg en de onderdruk lager dan 60 mm Hg.

Een lage bloeddruk kan verschillende oorzaken hebben:

• Te snel rechtstaan
• Spataders
• Diabetes
• Zware maaltijd
• Warmte
• Gebruik van alcohol
• Groot vochtverlies
• Groot bloedverlies
• Gebruik van bepaalde medicijnen zoals antidepressiva of middelen tegen hoge bloeddruk
• Psychologische problemen/emoties

Bij een te lage bloeddruk is er een vermindering van de bloeddoorstroming in het lichaam. Er stroomt dan ook weinig bloed naar de hersenen en de longen. Je kan je hierdoor moe en futloos voelen. Ook kunnen duizeligheid, concentratiestoornissen en flauwvallen optreden.

Een lage bloeddruk kan chronisch zijn (bij diabetes) maar kan ook plots opduiken (bijvoorbeeld wanneer je te snel opstaat nadat je lang gezeten hebt.

Een lage bloeddruk is minder gevaarlijk dan hoge bloeddruk. Het wordt formeel dan ook niet echt als een ziekte beschouwd. Toch kan je er veel hinder van ondervinden en kan het je dagelijkse leven beïnvloeden.

De bloeddruk geeft de druk van het bloed in de slagaders weer. De waarde van de bloeddruk wordt weergegeven in twee getallen: de bovendruk en de onderdruk. De bovendruk (systolische druk) is de druk op het moment dat het hart het bloed uitpompt. Hierdoor neemt de druk in de bloedvaten toe. De onderdruk (diastolische druk) wordt gemeten op het moment dat het hart zich ontspant tussen twee slagen in en zich opnieuw vult met bloed. Op dit moment is de druk het laagste.

De waarden worden uitgedrukt in millimeters kwikdruk (mm Hg), wat wijst op de druk uitgeoefend in een kolom kwik van 130 mm hoogte. De bloeddruk wordt op de volgende manier weergegeven: bovendruk/onderdruk mm HG (bijvoorbeeld 130/80 mm HG).

De bloeddruk is normaal als de bovendruk lager is dan 140 mm Hg en de onderdruk lager dan 90 mm Hg. Wanneer een volwassene een bloeddruk heeft van meer dan 140/90 mm Hg spreekt men van hoge bloeddruk of hypertensie. Liggen de waarden lager, dan lijdt men aan te lage bloeddruk of hypotensie.

De meest gebruikelijke manier om de bloeddruk te meten is met behulp van een kwikbloeddrukmeter. Deze is verbonden met een manchet die om de bovenarm van de patiënt wordt geplaatst. De manchet wordt dan opgepompt totdat de slagaders van de bovenarm volledig dichtgedrukt zijn.

Men gebruikt tevens een stethoscoop in de elleboogplooi om naar de Korotkow-tonen te luisteren. Deze tonen ontstaan wanneer bloed door de slagaders wordt gepompt. Op het moment dat de druk in de manchet hoger is dan de bovendruk in de slagaders kan er geen bloed meer door de slagaders stromen. Er zijn dan ook geen Korotkow-tonen meer hoorbaar.

De onderzoeker laat vervolgens wat lucht uit de manchet lopen, waardoor de druk afneemt. Zodra de druk iets lager is dan de druk in de bovendruk in de slagaders kan er een beetje bloed door de armslagaders stromen. Dan worden ook de Korotkow-tonen met de stethoscoop opnieuw hoorbaar. Op dit moment wordt de bovendruk van het toestel afgelezen.

De Korotkow-tonen blijven hoorbaar zolang de druk in het manchet hoger blijft dan de onderdruk. Wanneer er zoveel druk uit de manchet is weggelopen dat de druk lager wordt dan de onderdruk zijn er geen Korotkow-tonen meer hoorbaar. Op dit moment kan men de onderdruk van het toestel aflezen.

Automatische bloeddrukmeters werken meestal anders. Hier wordt gebruik gemaakt van de oscillometrische methode. Met behulp van een manchet gaat men de druk in de slagaders eerst opbouwen en vervolgens afbouwen. De trillingen in de vaatwand worden gemeten bij het dichtdrukken en weer opengaan van de slagader.

Er zijn tegenwoordig enorm veel elektronische bloeddrukmeters op de markt. Helaas zijn ze niet allemaal van dezelfde kwaliteit. Er zitten veel bloeddrukmeters tussen die niet aan de kwaliteitsnormen voldoen.

Het Britisch Hypertension Society heeft een protocol opgesteld voor het testen van de kwaliteit van bloeddrukmeters. Zo weten consumenten welke toestellen goed zijn en welke minder goed. Naast het Britisch Hypertension Society zijn er nog 3 andere onafhankelijke instanties die bloeddrukmeters testen: AAMI, Gutesiegel en ESH.

De verschillende (elektronische) bloeddrukmeters worden aan testen onderworpen. Aan de hand van de resultaten van deze testen wordt er een score gegeven aan de bloeddrukmeter. De score wordt uitgedrukt als een letter van A tot D. Bloeddrukmeters die een A meekregen hadden de beste resultaten.

Als je van plan bent een bloeddrukmeter aan te schaffen, kies dan een meter met een score van A. Bloeddrukmeters met een score van C en D zijn af te raden. Ook bloeddrukmeters die niet getest werden, koop je beter niet.

Latex is het sap van de rubberboom en vormt de basis voor rubber. In latex vind je rubberpartikels en bepaalde eiwitten. Aan latex worden bepaalde chemicaliën toegevoegd om het productieproces van rubber te versnellen en de rubber een betere kwaliteit te geven. Rubber is de grondstof voor de productie van vele artikelen voor huishoudelijk en medisch gebruik.

Je vindt rubber (en dus ook latex) terug in handschoenen, condooms, laarzen, ballonnen, speelgoed, stretchtextiel, sportartikelen (badmuts, zwembril, turnmatten, …) enz.

De symptomen van latexallergie zijn:

• Jeuk (lokaal of over heel het lichaam)
• Uitslag (lokaal of over heel het lichaam)
• Niesbuien
• Tranende ogen
• Astma
• Darmkrampen
• Bloeddrukval
• Shock (uitzonderlijk)

Veel mensen krijgen huidproblemen bij het dragen van rubberhandschoenen. Toch is er niet altijd sprake van een latexallergie. Vaak hebben mensen last van eczeem op de handen na het dragen van rubberhandschoenen. De handschoenen sluiten de handen immers af, waardoor ze gaan zweten. Bovendien schuurt het poeder dat in de handschoen zit over de huid. Dit is echter geen allergie. Ook kan er een huidreactie ontstaan door de chemicaliën die werden toegevoegd aan de latex. Enkele dagen na het dragen van de handschoenen treden roodheid en jeuk op de handen op. Men kan dit vermijden door hypoallergene handschoenen zonder chemicaliën te dragen. Iemand met een echte latexallergie is allergisch voor de latexeiwiten. Symptomen komen dan al binnen enkele minuten voor.

Een latexallergie komt veel voor bij werknemers in de gezondheidszorg. Ongeveer 5% van het personeel zou een latexallergie hebben. Zij dragen dagelijks latexbevattende handschoenen die allergische reacties veroorzaken. In de handschoenen zitten poederdeeltjes waaraan de latexallergenen zich kunnen hechten. Bij het uittrekken van de handschoenen verspreiden de poederdeeltjes zich in de lucht en kunnen zo ingeademd worden. Dit kan een astma-aanval veroorzaken. Ook personen die in een keuken of een laboratorium werken waar men handschoenen moet dragen, ontwikkelen sneller klachten.

Een latexallergie kan men niet genezen. Men moet proberen alle contact met latex te vermijden. Rubberen handschoenen moet men vervangen door vinyl-handschoenen of nitryl-handschoenen. Ook kan men condooms met polyurethaan gebruiken.

Personen die allergisch zijn voor latex zijn vaak ook allergisch voor banaan, kiwi, avocado, paprika, perzik, meloen en rauwe aardappels. De allergenen uit deze voedingsmiddelen hebben namelijk overeenkomsten met de latexallergenen.

Nikkel is een metaal dat gebruikt wordt in sieraden, munten, kledingstukken (ristsluiting, brilmontuur, BH-sluiting,…), gereedshap, deurknoppen, sleutels,…

Als je huid een tijdje in contact komt met nikkel (bijvoorbeeld door het dragen van sierraden), dringt de stof de huid binnen en gaat ons afweersysteem nikkel herkennen als een vijand en reageren met een ontsteking. Soms kan je jaren zonder problemen in contact komen met nikkel voordat je lichaam erop reageert.

Je kan een nikkelallergie herkenen aan de rode, jeukende afdruk die het voorwerp met nikkel achterlaat. Ook zie je op deze plek soms rode blaasjes die vocht bevatten. Personen die veel met nikkel in contact komen (personen aan een kassa werken) hebben vaak een langdurige handeczeem. Vooral vrouwen hebben last van een nikkelallergie. Dit heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat vrouwen meer sieraden dragen dan mannen zo ook meer in contact komen met nikkel.

Je kan een nikkelallergie behandelen door alle contact met nikkel te vermijden. Zo kan je bijvoorbeeld nikkelvrije juwelen kopen. Ook kan je corticosteroïde zalf op de plekken smeren waardoor de uitstlag sneller zal verdwijnen.

Een koemelkallergie is een voedselallergie waarbij het afweersysteem abnormaal reageert na het eten of drinken van melkeiwit. Tijdens de vertering wordt het voedsel in de darmen in kleine stukjes verdeeld. Zeer kleine voedseldeeltjes kunnen door de darmwand passeren en zo in het bloed worden opgenomen. Als je allergisch bent voor koemelk ziet het lichaam de eiwitten in de melk die door de darmwand in het bloed komen als ‘gevaarlijk’ en treedt het afweermechanisme in werking.

Koemelkallergie komt het vaakst voor bij baby’s. Dat is ook logisch aangezien een baby in zijn eerste levensjaren voornamelijk melk drinkt. Ongeveer 3% van de baby’s in België en Nederland zou er last van hebben. Het is zelfs de meest voorkomende vorm van allergie bij zuigelingen. Veel kinderen groeien wel over hun allergie heen als ze 4 of 5 jaar oud zijn.

Vaak duurt het een tijdje voordat men doorheeft dat de baby een koemelkallergie heeft. Vaak omschrijft men het kind als een huilbaby. Je kan een koemelkallergie bij baby’s erkennen aan één of meer van de volgende symptomen:

• Huidklachten: eczeem, jeuk, roodheid, zwellingen,…
• Maag- en darmklachten: darmkrampen, obstipatie, braken, diarree,…
• Luchtwegproblemen: verkoudheid, oog-, oor-, en keelontsteking, hoesten,…
• Andere klachten: veel huilen, slapeloosheid, lusteloosheid, geen eetlust, onvoldoende groei

Het is belangrijk dat de huisarts andere oorzaken uitsluit. De arts kan een eliminatie-belastingstest doen. Hierbij wordt gedurende een bepaalde periode koemelk uit de voeding weggelaten (eliminatie) en er wordt gekeken of de klachten verminderen. Is dat niet het geval, dan moet er een andere oorzaak zijn. Verminderen de klachten wel, dan is er een grote kans dat de oorzaak een koemelkallergie is. Vervolgens kan er nog een belastingstest worden uitgevoerd: men gaat koemelk aan de voeding toevoegen. Steken de klachten dan weer de kop op, dan is het zeer waarschijnlijk dat de baby een koemelkallergie heeft.

De behandeling van koemelkallergie is gemakkelijk uit te leggen: je moet gewoon de koemelk-eiwitten weglaten uit de voeding. Dus ook alle zuivelproducten die van koemelk gemaakt zijn. Het is af te raden de koemelk te vervangen door sojamelk voordat de baby negen maanden is. De kans is dan groot dat de baby ook een soja-allergie ontwikkelt. Krijgt de baby eerst borstvoeding dan zal er minder vaak een koemelkallergie ontstaan.

Als je klachten hebt na het drinken van melk kan het ook gaan om een lactose-intolerantie. Door een enzymtekort kan je de lactose of melksuiker in de melk niet afbreken, het is dus geen allergie. Lactose-intolerantie komt vaker voor op latere leeftijd terwijl een koemelkallergie vooral bij baby’s voorkomt.

Het menselijk afweersysteem zorgt ervoor dat organismen zoals bacteriën en virussen die in ons lichaam zitten worden aangevallen. Bij een allergie is ons afweersysteem in de war en gaat het ook onschadelijke stoffen (allergenen) aanvallen. Als men allergisch is voor huisdieren reageert ons lichaam op allergenen die aan huidschilfers, haren en veren kleven of in speeksel en urine van dieren zitten. Een honden- en kattenallergie komt het meest voor, maar je kan ook allergisch zijn voor paarden, koeien, cavia’s, konijnen en vogels. De kat heeft de krachtigste allergenen.

De meest voorkomende klachten zijn:

• Loopneus of verstopte neus
• Niesbuien
• Jeukende en tranende ogen
• Roodheid en zwelling van de huid
• Hoesten
• Benauwd gevoel
• Vermoeidheid
• Hoofdpijn
• Astma

Meestal treedt een reactie op binnen het half uur nadat men met de allergenen in contact is gekomen. Soms kan het ook 6 tot 24 uur duren. Je hoeft dus niet in contact te komen met de huisdieren zelf. Even verblijven in de ruimte waarin de huisdieren zijn geweest en dus ook nog allergenen circuleren, is al voldoende om klachten te ondervinden.

De klachten zullen pas verdwijnen als men niet meer in contact komt met de allergenen. De meest logische oplossing is  de huisdieren uit de leefomgeving weg te halen. Toch zullen de klachten niet meteen verdwijnen. De allergenen kunnen nog jaren in huis worden aangetroffen. Ook is het niet gemakkelijk om afscheid te nemen van je huisdieren.

Als je liever je huisdieren wil houden dan zijn er enkele tips om zo veel mogelijk de klachten te vermijden:

• Zorg voor vloeren die makkelijk te reinigen zijn ( geen vast tapijt).
• Stofzuig elke dag.
• Reinig oppervlakten met een vochtige doek.
• Laat de dieren niet in de woonruimte wanneer ze in de rui zijn .
• Laat de dieren nooit op het bed liggen.
• Was de huisdieren minstens een keer per maand en borstel ze zeer regelmatig (buiten).
• Neem medicijnen die de klachten onderdrukken (tabletten, neussprays, inhalatoren, oogdruppels).

De huisstofmijt is een microscopisch klein spinnetje dat slechts 0,3 mm groot is. Het diertje is met het blote oog dus ook onzichtbaar. Op een luciferkop passen ongeveer 300 huisstofmijten.

Huisstofmijten houden van warme, vochtige plaatsen. Een huis met een temperatuur tussen 17° C en 25° C en een luchtvochtigheid van ongeveer 75% is hun ideale habitat. Je vindt ze dan ook in elk huis. Ze verschuilen zich vooral in stoffen (lakens, matras, zetel, gordijnen, tapijten,…) en ze voeden zich met onze huidschilfers. In een bed leven soms tienduizenden huisstofmijten.

Mensen zijn niet allergisch voor de mijten zelf maar voor hun uitwerpselen. Een huisstofmijt wordt slechts enkele maanden oud maar produceert tot 2000 maal haar eigen gewicht in uitwerpselen.

Ongeveer 20% van de westerse bevolking heeft er last van. Een allergie voor huisstofmijt kan de volgende symptomen veroorzaken:

• Verstopte neus
• Tranende en rooddoorlopen ogen
• Vermoeidheid
• Astma
• Eczeem

Er zijn verschillende geneesmiddelen op de markt om de allergie te onderdrukken. Neussprays, tabletten en oogdruppels zorgen ervoor dat men zich beter voelt.

Enkele tips om de huisstofmijt zoveel mogelijk te weren:

• Vervang vast tapijt door een vloer die afwasbaar is met warm water.
• Geen tapijten of gordijnen in je slaapkamer.
• Geen verwarming in de slaapkamer.
• Geregeld verluchten.
• Maak de slaapkamer geregeld schoon met water.
• Was iedere week je lakens.
• Schud het beddengoed buiten geregeld uit

Insectenbeten, iedereen heeft er wel al eens last van gehad. Muggen, spinnen, mieren, dazen, enz. kunnen door hun steek of beet een zwelling veroorzaken die meestal onschuldig is en snel weer weggaat.

Steken van wespen, bijen en hommels zijn vervelender. Deze insecten spuiten gif in de huid, dat bij iedereen zwelling, roodheid en pijn veroorzaakt rond de plek waar het insect gestoken heeft. Deze ongemakken verdwijnen meestal na twee dagen.

Als je allergisch bent voor steken van wespen, hommels en bijen kan dit ernstiger reacties veroorzaken. Men noemt dit een anafylactische reactie. De volgende symptomen kunnen voorkomen:

• Jeuk over heel het lichaam
• Zwelling van de keel of tong
• Ademhalingsproblemen
• Duizeligheid
• Misselijkheid
• Buikkrampen
• Shock en bewusteloosheid
• Sterfte

Aangezien het slachtoffer in het ergste geval kan sterven binnen een aantal minuten is het van levensbelang dat personen die weten dat ze allergisch zijn voor deze insecten een epinephrine-injector bij zich dragen zodat ze zich onmiddellijk kunnen behandelen. Dit kan het dodelijke effect van het insectengif stoppen. Na het toedienen van de epinephrine is het belangrijk dat het slachtoffer medische noodhulp toegediend krijgt.

Als je allergisch bent voor insectenbeten kan je ook immunotherapie ondergaan. Dit zijn verschillende preventieve behandelingen die (gedeeltelijk) bescherming bieden tegen het gif van de insecten.