Chorioretinopathie (letterlijk: ziekte van het netvlies) is een aantasting van het netvlies, het lichtgevoelige vlies achterin het oog. De oorzaak is beschadiging en/of overproductie van de bloedvaten in het netvlies.
Concreet: de naam centrale sereuze chorioretinopatie (CSR) verwijst naar beschadiging van het centrale deel van het netvlies (Centrale) waarbij er een lokale ophoping ontstaat van helder transparant vocht (Sereus).
Ook de afkorting CSCR wordt vaak gebruikt. Naast een verwijzing naar de aantasting van het centrale deel van het netvlies (Centrale) en de lokale ophoping van helder transparant vocht (Sereus) bevat deze term ook een verwijzing naar de beschadiging van het vaatvlies (Choroidea) of netvlies (Retina).
Door de vochtophoping wordt de afstand tussen het netvlies en het vaatvlies (die het netvlies van voeding voorziet) groter. Aangezien het netvlies zorgt voor scherp beeld kan het zijn dat het zicht van patiënten met CSR minder scherp is. Daarnaast zijn CSR-patiënten vaak ook verziend en hebben ze moeite met het inschatten van de ware grootte van objecten.
Toch merkt niet iedereen met deze aandoening dat hij/zij CSR heeft. Zo constateert men bij oogonderzoek vaak dat men reeds eerder CSR heeft gehad. Er zijn dan immers oogafwijkingen te constateren. De reden waarom de patiënt zich niet bewust was van zijn ziekte is het feit dat het vocht niet het centrale deel van het netvlies bereikt heeft, maar zich elders in het netvlies ophoopte.
Het is duidelijk dat CSR, of CSCR, ontstaat als gevolg van een lekkage aan het netvlies. De oorzaak van deze lekkage is echter niet geheel bekend. Daarom wordt CSR vaak een ‘idiopathische’ aandoening genoemd.
CSR geneest meestal vanzelf, zonder behandeling, binnen 4 tot 8 weken. Toch keert bij bijna de helft van de patiënten deze ziekte later (meermaals) terug. Het grootste risico om de ziekte terug te krijgen is binnen het eerste jaar na herstel, maar het kan ook gebeuren tot zelfs tien jaar na het eerste optreden van CSR.
Bij genezing zal het vocht in het centrale deel van het netvlies uiteindelijk volledig verdwijnen. Toch blijft er bij oogonderzoek altijd restschade aan het netvlies merkbaar.
chorioretinopathie, CSR, ogen, oogaandoening De meeste vrouwen zijn er als de dood voor, maar slechts weinigen worden er van gespaard: cellulitis. Vrouwenmagazines staan dan ook vol met methoden om deze boosdoener onder handen te nemen. Want cellulitis past niet in ons westers schoonheidsideaal. Toch heeft meer dan 85% van alle vrouwen in meer of mindere mate ‘last’ van de zogenaamde sinaasappelhuid. Genoeg reden om dit verschijnsel eens van naderbij te bekijken; wat is het, wat zijn de oorzaken en is het te behandelen?
Cellulitis slaat eigenlijk op een bacteriële infectie van onderhuids weefsel en is dus een ziekte die behandeld kan worden. Door de infectie zwelt de huid (sterk) op en slaat ze vaak rood uit. Ook kan de huid erg pijnlijk aanvoelen en kan de patiënt met koorts, misselijkheid en hoofdpijn kampen.
Cellulitis wordt in de praktijk echter vaak verward met cellulite of sinaasappelhuid. Met cellulite wordt de bobbelige structuur die de huid en onderhuids bindweefsel kunnen krijgen bedoeld. Dat is het gevolg van kleine vetophopingen die tegen de huid drukken. Hierdoor ontstaan de gekende (en gehate) bultjes.
Vrouwen krijgen vooral cellulite op hun dijen, heupen en billen. Dat komt omdat bij hen het vetweefsel voornamelijk onder de huid ligt én omdat hormonale veranderingen ervoor zorgen dat de bindweefselcellen opzwellen zodat de collageenbanden in de huid zichtbaar worden. Het resultaat: cellulite.
Hormonen, met name oestrogeen en testosteron, zijn dus waarschijnlijk de grote boosdoener voor het ontstaan van cellulite. Ze regelen de veranderingen in de bloedcirculatie, vet en bindweefsel. Dit zijn allemaal factoren die bijdragen tot de vorming van cellulite.
Nochtans ontstaat cellulite niet louter als gevolg van hormonale veranderingen. Het is waarschijnlijker dat sinaasappelhuid veroorzaakt wordt door een combinatie van factoren waaronder, naast hormonale veranderingen, erfelijkheid, gebrek aan lichaamsbeweging en slechte eetgewoonten.
Cellulitis ontstaat daarentegen meestal als gevolg van een voorgaand, minder ernstige, huidaandoening zoals sneden, schaaf- en andere wonden.
Hoewel allerlei wondermiddeltjes én –dokters vaak het tegendeel beweren is er geen wetenschappelijk bewijs dat cellulite te vermijden en/of behandelen is.
In tegenstelling tot cellulite is cellulitis, de ontsteking van onderhuids weefsel, wél te behandelen. Met behulp van een antibioticakuur -en in extreme gevallen met behulp van een operatieve ingreep- kan cellulitis bestreden worden.
cellulite, cellulitis, huid, lichaamsvet, sinaasappelhuid We kennen allemaal wel die extra kilootjes die zich na de feestdagen op onze heupen, buik en billen opslaan. Maar wanneer is het te veel van het goede? Wanneer ben je te dik? Wat is lichaamsvet eigenlijk en hebben we het wel nodig?
Sommige mensen hebben er meer van dan anderen, maar (bijna) iedereen heeft lichaamsvet. En maar goed ook! Hoe overbodig het soms lijkt, toch heeft het zijn eigen functie binnen het lichaam. ’t Is te zeggen: lichaamsvet slaat energie op onder de vorm van vet. Dus een beetje lichaamsvet is wel nodig. Overdrijf je erin en heb je te veel lichaamsvet, dan noemt men dat overgewicht. In extreme gevallen spreekt men van obesitas.
Zoals hierboven gezegd, heb je vet nodig. Maar hoe weet je nu of je er te veel van hebt en of je wel degelijk te veel weegt? Kan je trouwens te veel wegen maar toch perfect gezond zijn? Hier kunnen we volmondig ja op antwoorden. Hoe kan dat nu, vraag je je af. Strikt genomen betekent de term overgewicht dat je meer weegt dan gemiddeld berekend is voor een persoon van jouw grootte en gewicht. Gemiddeld. Want dat zijn de waarden die opgenomen zijn de standaardtabellen. Je kent ze wel, die tabellen waarin je je lengte en leeftijd dient te zoeken en waarna je jouw gewicht kan vergelijken met het gemiddelde gewicht. Die standaardcijfers geven dus aan wat het gewenste en meest ideale gewicht voor jou zou zijn.
Het is handig dat men van die tabellen opstelt zodat je ongeveer een idee hebt hoe ver of dichtbij je het gemiddelde zit. Panikeer nu niet meteen als je een goede conditie hebt en wat meer weegt dan de aangegeven kilo’s. Want daar zit de adder onder het gras: een dergelijke schaal maakt geen verschil tussen vetkilo’s of het gewicht van je spieren. Het is dus perfect mogelijk dat een fit iemand met veel spieren meer weegt dan aangegeven staat in de tabellen maar toch kerngezond is. Simpelweg omdat spieren meer wegen dan vet. Ben je daarentegen niet sportief aangelegd en heb je niet veel spieren, dan is de schaal wel vrij juist. Steek je dan echt kilo’s uit boven het gemiddelde, dan is beter even op te letten. Ga eens langs bij je huisarts voor meer informatie.
lichaamsvet, overgewicht, vet Steeds meer kinderen krijgen op jonge leeftijd met ademhalingsproblemen te maken. Cijfers geven aan dat het zelfs om 1 op de 6 kinderen gaat in grote steden. De diagnose van astma is vaak moeilijk te stellen bij jonge kinderen omdat ze in hun kindertijd vaker te maken krijgen met kortademigheid of een vervelende hoest. Maar wat is astma nu precies en kan je als ouder je kind helpen?
Astma is een chronische aandoening van de luchtwegen waarvan je niet helemaal kan genezen. Je kan de ziekte wel onder controle krijgen door bepaalde stoffen te vermijden of door medicatie te nemen. Als je lucht inademt, gaat die door je neus, waar het gefilterd en verwarmd wordt voordat het in de longen terechtkomt.
Door bepaalde stoffen waarvoor je allergisch bent in te ademen prikkel je de cellen in de luchtwegen. Die laatste versmallen, de spieren er rond trekken snel samen en andere cellen produceren extra slijm. Door die reactie krijg je last van kortademigheid, een piepende ademhaling en een drukkend, benauwd gevoel.
Iedereen kan astma krijgen maar vooral jonge kinderen zijn er erg vatbaar voor. Je kan het niet volledig voorkomen maar je kan er wel voor zorgen dat je kind een kleiner risico loopt. Laat hem bijvoorbeeld niet in de buurt van sigarettenrook komen. Als je kind allergisch reageert op een bepaalde stof zoals huisdieren of stof, laat het dan weten aan je arts. Dit kan het begin van astma aanduiden.
Komt astma, eczeem of hooikoorts voor in de medische geschiedenis van je familie? Dan is de kans groot dat je kind ook vatbaar is voor de ziekte. Het is eveneens bewezen dat kinderen die later astma krijgen vroegervaak andere ziektes hadden die duiden op de ontwikkeling van astma. Eerst krijgen ze last van eczeem of hooikoorts, dat duidt op allergische reacties van de neus en luchtwegen.
Daarnaast zijn de twee grootste oorzaken van astma hyperactieve bronchiën (vertakkingen van de luchtpijp) en een ontsteking van de luchtwegen. In het eerste geval overreageren de bronchiën als ze blootgesteld worden aan bepaalde stoffen en bemoeilijken op die manier het ademhalen. In het twee geval worden bepaalde cellen gestimuleerd om extra slijm aan te maken waardoor je ook weer moeilijk kan ademhalen. De prikkelingen die een aanval uitlokken zijn heel uiteenlopend: stof, luchtvervuiling, pollen, huishoudproducten, huisdieren, detergenten enzovoort.
Als je merkt dat je kind ’s nachts zware hoestbuien heeft, het kortademig is –vooral tijdens het spelen -, een piepende ademhaling of pijn in de borst heeft, laat het dan eens controleren bij de dokter. Dat zijn namelijk de meest voorkomende symptomen van astma bij kinderen. Het is belangrijk dat je als ouder duidelijk bent welke symptomen je kind heeft en wanneer die het vaakst voorkomen. Op basis daarvan zal de dokter een behandeling voorstellen. Meestal is dat een longfunctieapparaat in combinatie met medicatie. Het hangt natuurlijk vooral af van het stadium waarin de astma zich bevindt.
astma, kinderen, luchtwegen Astma is een van de meest voorkomende chronische ziektes. Vooral kinderen krijgen vaak te maken met de ziekte. Maar wat is het nu net? Wat doet de ziekte met je? Kan je er ooit volledig van genezen?
Als je lucht inademt, wordt die eerst gefilterd en verwarmd vooraleer hij de longen bereikt. Kort gesteld is astma een ziekte waarbij de luchtwegen versmallen en de spieren er rond in snel tempo samentrekken. Daarbij zwelt de binnenkant van de luchtwegen ook op, waardoor je een benauwd gevoel krijgt, moet hoesten en een piepende ademhaling hebt. De prikkelende stoffen waardoor de aanval wordt uitgelokt zorgen dan voor bovengenoemde reacties. Zo’n aanval duurt soms even maar houdt soms ook enkele dagen aan. Astma is dus een chronische aandoening van de luchtwegen.
De twee grootste oorzaken van astma zijn hyperactieve bronchiën (vertakkingen van de luchtpijp) en een ontsteking van de luchtwegen. In het eerste geval overreageren de bronchiën als ze blootgesteld worden aan bepaalde stoffen en bemoeilijken op die manier het ademhalen.
In het twee geval scheiden een aantal cellen een chemische substantie af, als reactie op bepaalde stoffen, die ervoor zorgt dat er een zwelling optreedt. Door de zwelling worden andere cellen gestimuleerd om extra slijm aan te maken waardoor de patiënt ook weer moeilijk kan ademhalen.
Die bepaalde stoffen, ook wel prikkelingen genaamd, omvatten een heleboel zaken: van pollen, stof, veren over luchtvervuiling en sigarettenrook tot zelfs de geur van bepaalde parfums, verf en huishoudproducten. Verder verhogen stress -door opwinding of panische angst- en weersomstandigheden de kans op een aanval.
Zelfs bepaalde medicatie kan een oorzaak van een astma-aanval zijn. Wanneer weet je nu of je astma hebt? ’s Nachts hevige hoestbuien, last van een piepende ademhaling, kortademig zijn en een pijnlijk gevoel in de borst zijn enkele van de symptomen die kunnen optreden.
Astma is soms moeilijk vast te stellen omdat het lijkt op andere ademhalingsproblemen zoals bronchitis. Maar als de diagnose vastgesteld is kan je de ziekte wel onder controle krijgen door bepaalde behandelingen. Volledig genezen van astma komt weinig voor, wel kan je het onder controle houden.
Eerst en vooral gaat de arts nagaan op welke stoffen je allergische reacties vertoont. In dit stadium is het belangrijk om een aantal dingen in je omgeving aan te passen. Je kan niet alles gaan vermijden maar door kleine veranderingen binnen en buiten het huis door te voeren kan het zijn dat je minder last hebt van aanvallen. Vervolgens zal de arts kijken naar je longinhoud en hoe zwaar de astma bij jou is. Tenslotte kan je medicatie nemen die de ziekte goed onder controle kan houden. Je arts zal je graag meer informatie geven hierover.
astma, luchtwegen Steeds meer mensen krijgen te maken met astma of een vorm ervan. Sinds de jaren ’50 is het aantal astmapatiënten enorm gestegen. Als je aan de ziekte lijdt, kan je een aanval krijgen door een allergische reactie op bepaalde stoffen. Die reactie zorgt voor een benauwd gevoel, een piepende ademhaling en moeilijkheden met ademhalen. Helemaal genezen van deze ziekte doe je niet, maar je kan het wel grotendeels onder controle krijgen. Astma wordt daarom ook gezien als een chronische aandoening van de luchtwegen.
Het is niet omdat je de ziekte niet kan genezen dat je er helemaal niets aan kan doen. Door bepaalde stoffen te vermijden sta je al een hele stap verder. Medicatie helpt je in veel gevallen ook voor een groot deel de ziekte te controleren. Zo bestaat er medicatie voor op lange termijn die je dagelijks dient in te nemen om de astma onder controle te houden. Snelwerkende medicatie moet je innemen op het moment dat je een aanval hebt. Zij dienen, in tegenstelling tot medicatie voor lange termijn, dan ook alleen maar om de astma-aanval te onderdrukken. De meeste bekende astmamedicatie is een inhalator waarbij de medicijnen rechtstreeks in de longen terechtkomen.
Vaak krijgen astmapatiënten een aanval door stoffen in hun directe omgeving die een reactie uitlokken. Door kleine veranderingen door te voeren kan je de kans op een aanval sterk verminderen. Dit is ook de eerste stap binnen het proces om de ziekte onder controle te krijgen.
Wat houdt het plan concreet in? Probeer dieren met pels en veren te vermijden. Maak eveneens het huis minstens een keer per week schoon waarbij je een maskertje draagt om de stoffen tegen te houden. Vervang donsdekens door synthetisch materiaal en was je lakens, hoofdkussen en dergelijke wekelijks uit. Je kan ook beter het tapijt vervangen door een houten of stenen vloer. Het zijn maar een paar zaken die meteen de kans op een astma-aanval degelijk verminderen.
De tweede stap die je onderneemt is om zelf je longen regelmatig te controleren met een longfunctieapparaat. Aan de hand van de gemeten longvolumes kan je zien of er een aanval aankomt. Twee tot drie dagen voor een aanval is je longfunctie namelijk tot 20% minder.
Ten slotte, als derde stap, kan je medicijnen nemen om de ziekte onder controle te krijgen en te houden. Je kan preventief een soort van ontstekingsremmers nemen die, zoals de naam het zegt, een ontsteking van de cellen in de luchtwegen verhinderen. Op die manier voorkom je preventief acute astma-aanvallen. Wat je ook kan doen is werken met een inhalator die je op het moment van een aanval zelf gebruikt om de symptomen te verminderen.
Begin nooit zomaar zelf iets te nemen zonder doktersadvies! Mensen reageren verschillend op bepaalde medicamenten. Ook al heb je alle bovengenoemde symptomen, ga toch maar eerst langs een arts om je te laten onderzoeken. Het is ook belangrijk om regelmatig (bijvoorbeeld om het halfjaar) bij een dokter op controle te gaan om de astma in het oog te kunnen houden.
astma, luchtwegen De kans is reëel dat je al ooit eens van botkanker gehoord hebt. Maar weet je ook wat voor ziekte het eigenlijk is? Wat de symptomen zijn en hoe iemand met botkanker behandeld wordt?
Zonder dat we er bij stilstaan hebben botten meerdere functies in ons lichaam. Zo beschermen ze de interne organen (denk maar aan de ribben die de longen beschermen) en doordat de spieren rond de botten zitten, kunnen we bewegingen maken. Verder wordt in de botten, meer bepaald in het beenmerg, bloed aangemaakt en opgeslagen.
Botkanker wordt als term vaak verkeerd gebruikt. Botkanker slaat eigenlijk alleen op tumoren die ook effectief in de beenderen ontstaan zijn. Andere kwaadaardige uitzaaiingen die naar de botten overslaan mogen in principe geen botkanker genoemd worden. Dit soort kanker kan in ieder bot van het lichaam woekeren.
Maar over het algemeen begint botkanker in armen of benen. Toch moeten we erop wijzen dat botkanker weinig voorkomt. Wat dokters wel vaak zien is dat de kanker in een ander lichaamsdeel begint en uitzaait naar de botten. Maar zoals gezegd wordt die uitzaaiing correct gezien geen botkanker genoemd.
Enkele symptomen van botkanker zijn een constante pijn in de botten, gevoeligheid van de beenderen en eventuele zwellingen in het arm of been. Ook komt het soms voor dat de patiënt één of meerdere keren een bot breekt zonder dat daar aanleiding toe is. Als je een of meer van deze symptomen hebt en kanker voorkomt in je familie, is het best om je eens te laten controleren. Tegenwoordig kan men op röntgenfoto’s al waarnemen of je al dan niet een vorm van kanker hebt. Om meer zekerheid te hebben en om de grootte van de tumor te bepalen zal de dokter in samenspraak met een radioloog een CAT-scan of een MRI maken.
Het is belangrijk om te weten of de kanker effectief begonnen is in de botten (botkanker) of ergens anders in het lichaam (long-, darm-, borstkanker…). Verder kijkt men naar de grootte en de plaats van de tumor, in welk stadium de kanker is en of er andere delen aangetast zijn. Ook de leeftijd van de patiënt speelt een belangrijke rol in de behandeling.
Als de botkanker uitgezaaid is, zal men eerder opteren voor chemo- of immunotherapie die kankercellen in het hele lichaam vernietigt. Lokale therapie, zoals bestralingstherapie, pakt de kankercellen in een bepaald lichaamsdeel aan. Soms kan het zijn dat je geopereerd moet worden. Hierbij probeert de chirurg de tumor weg te snijden om zo uitzaaiingen te voorkomen. Na de operatie is het best mogelijk dat je toch nog chemotherapie nodig hebt om de achtergebleven kankercellen onschadelijk te maken.
botkanker, botten, kanker Als aanstaande mama heb je waarschijnlijk ontelbaar veel vragen over het verloop van je zwangerschap en het leventje in je buik. Er verandert tenslotte veel in je eigen lichaam en hoewel de meeste veranderingen heel normaal zijn, is het toch niet slecht om bij andere even stil te staan. Zoals bij bloedverlies bijvoorbeeld. Niets om je echt zorgen over te maken, maar je doet er natuurlijk beter aan het in het oog te houden.
Vrouwen krijgen maandelijks te maken met bloedingen, de zogenaamde menstruatie. Iedere maand rijpt er een eitje in de eierstokken. Maar zodra de vrouw zwanger is, en een bevrucht eitje zich in de baarmoederwand genesteld heeft, stopt de maandelijkse bloeding ook. Simpelweg omdat er geen eitje meer rijpt.
Toch kan het zijn dat een vrouw lichte bloedingen heeft in de eerste maand van de zwangerschap. Dat wordt de innestelbloeding genoemd: het eitje dat zich in de baarmoederwand nestelt. Verder kan het zijn dat een vrouw lichtjes bloed verliest in de eerste drie maanden. Eigenlijk niet iets om je zorgen over te maken, want zulke lichte bloedingen stoppen normaal gezien vanzelf.
Zoals gezegd kan je soms bloedingen waarnemen in de eerste twaalf weken van de zwangerschap. Zolang het bij lichte bloedingen blijft en je geen pijn voelt of veel bloed verliest, is het niet zorgwekkend.
Maak je je toch zorgen, dan kan het nooit kwaad om even bij de dokter of gynaecoloog langs te gaan. Hij kan je een antwoord geven op vragen zoals de oorzaak van het bloeden, of het normaal is, wat je eraan kan doen en of er een risico is op een miskraan of vroegtijdige geboorte.
Enkel als de dokter het nodig vindt, zal hij wat bloed afnemen om het te onderzoeken op de hCG-waarde. hCG is namelijk een hormoon dat alleen zwangere vrouwen produceren. Door dit hormoon aan een aantal tests te onderwerpen kan men snel zien of er iets mis zou zijn met de baby. Wanneer de dokter de oorzaak van de bloedingen niet meteen kan vaststellen, zal hij enkele extra testen doen.
We zullen de toekomstige mama’s meteen geruststellen want meestal wordt de oorzaak snel gevonden en is het niets dat jou of de kleine spruit in gevaar brengt. maar soms kan men niet achterhalen wat de oorzaak van de bloedingen is. Omdat het risico dan groter wordt dat je te vroeg bevalt of dat de baby te klein geboren wordt, is het belangrijk speciale voorzorgen in acht te nemen. Vaak betekent dat dat je veel moet rusten, geen zware dingen mag heffen of inspannende activiteiten mag doen. Maar vraag je dokter of gynaecoloog zeker om meer uitleg. Hij zal je graag verder helpen en je proberen gerust te stellen.
bloed, bloedverlies, zwanger, zwangerschap Hoe ver is de kanker gevorderd? Welke leeftijdscategorie loopt het meeste risico? Hoe wordt het behandeld? Veelgestelde vragen waarop je hier het antwoord vindt.
Je urineblaas ligt in je bekken. Het is een orgaan dat je kan vergelijken met een ballon waarin afvalstoffen opgeslagen worden totdat je naar het toilet gaat en moet urineren. Dat ballonachtige orgaan heeft twee urineleiders die de urine van de nieren, van waar de afvalstoffen komen, naar de blaas laten lopen.
Uit de blaas vertrekt een urineleider waarlangs de urine uit je lichaam verwijderd wordt als je urineert. Bij blaaskanker heb je te maken met abnormale cellen, een tumor genaamd, die ongecontroleerd in en rond de blaas groeien. Wanneer de tumor zich enkel in het slijmvliesweefsel bevindt, spreekt men van een oppervlakkig groeiende tumor. Als die tumor niet opgemerkt of tijdig behandeld wordt en dus andere organen (het rectum, baarmoeder, prostaat…) aangetast heeft, spreken we van een infiltratief groeiende tumor.
Over het algemeen krijgen mannen ouder dan 65 vaker met blaaskanker te maken dan vrouwen op dezelfde leeftijd. Roken is uiteraard niet goed voor de gezondheid en ook één van de grootste risicofactoren voor blaaskanker. Verder komt deze kanker ook voor bij mensen die blootgesteld zijn aan kankerverwekkende stoffen die onder andere gebruikt worden in leer, rubber, synthetische verfproducten, enzovoort.
Mogelijke symptomen van blaaskanker zijn:
– roestkleurige urine of bloed in je urine
– moeilijkheden bij het urineren
– branderig gevoel
– de indruk dat je dringend naar het toilet moet maar je niet kan plassen.
Dit zijn slechts mogelijke symptomen, dus schiet niet meteen in paniek. Ga zo snel mogelijk naar een dokter. Let ook op als je plots weinig of geen honger hebt, je koortsachtig bent en je pijn in en rond je bekken waarneemt.
Om vast te stellen of je al dan niet blaaskanker hebt, zal de dokter je medische geschiedenis bekijken, een urinetest afnemen en een medisch onderzoek doen. Voor vrouwen houdt dat een vaginaal en voor mannen een rectaal onderzoek in omdat de blaas dicht tegen de seksuele organen ligt. Op die manier kan de dokter je urineblaas voelen en onderzoeken. Het is ook mogelijk dat de dokter je een vloeistof inspuit om de blaas en eventuele abnormale groei ervan op te kunnen merken.
Als er kanker vastgesteld is, wordt er nagegaan waar de tumor zit. Om dat te onderzoeken stelt men soms een CT-scan voor. Hierbij kan exact gecontroleerd worden waar de tumor zit en of die verwijderd kan worden. Hoe de kanker verder behandeld wordt hangt onder andere af van je leeftijd en het stadium van de kanker. Mogelijke behandelingen zijn een operatie, bestralings- en/of chemotherapie. De arts zal je de verschillende mogelijkheden voorstellen en uitleggen welke manier hij aanraadt om de tumor te verwijden en behandelen.
blaas, blaaskanker, kanker Als mensen lijden aan een bloedziekte, lymfeklierkanker of leukemie , hoor je de dokters soms spreken van een beenmergtransplantatie. Waarom wordt zo’n operatie uitgevoerd en wat zijn de gevolgen voor de patiënt? Komt iedereen hiervoor in aanmerking? Wat houdt zo’n beenmergtransplantatie eigenlijk in?
Beenmerg vind je in de meeste beenderen. Het is een zachte, licht vloeibare substantie. Wanneer dat beenmerg aangetast is door bijvoorbeeld kanker, dan gaat men soms over tot een beenmergtransplantatie. Dat houdt in dat de zieke cellen vervangen worden door gezonde stamcellen of gezond beenmerg. Stamcellen kunnen gewonnen worden uit het beenmerg zelf, maar ook uit bloed en uit de navelstreng van pasgeboren baby’s.
Het lijkt misschien niet zo, maar beenmerg is enorm belangrijk voor je immuunsysteem en bloedvoorziening. Bloed bevat namelijk naast rode en witte bloedcellen ook bloedplaatjes. Die laatste zorgen voor stolling van het bloed. De witte bloedcellen houden infecties tegen, terwijl de rode bloedcellen instaan voor het transport van zuurstof. De stamcellen in het beenmerg zorgen ervoor dat al die cellen constant en spontaan aangemaakt worden.
Wanneer het beenmerg dus aangetast is door een ziekte, verhindert dat de productie van de bloedelementen en loopt ook het immuunsysteem danig in de war. In dit geval kunnen de dokters kiezen voor een beenmergtransplantatie waarbij beenmerg van een gezond persoon ingebracht wordt bij de zieke patiënt. Het is mogelijk dat de donor voor de transplantatie een andere persoon is, maar het kan best zijn dat de patiënt zelf beenmerg kan laten transplanteren.
In geval van kanker kan het zijn dat je toch nog chemo- en/of bestralingstherapie nodig hebt, ook al heb je een beenmergtransplantatie ondergaan. Want alleen zo kan het slechte beenmerg dat nog achterbleef uitgeschakeld worden en krijgt het nieuwe beenmerg de kans alles opnieuw aan te maken.
Als het beenmerg zelf aangetast is door de kanker, kiest men meestal voor een donor omdat men er alleen zo zeker van kan zijn dat het beenmerg kankervrij is. Een broer of zus is vaak een goede donor voor dit soort transplantaties. Is het beenmerg toch niet geschikt, dan gaat men op zoek naar andere mogelijke donoren.
Tegenwoordig stelt de dokter een beenmergtransplantatie bijna als standaardoptie voor aan mensen die lijden aan verschillende kankers, leukemie of lymfoom.
beenmerg, beenmergtransplantatie, kanker, leukemie, lymfoom