Een aft is een zweertje aan de binnenkant van de mond. Ze komen vooral voor op het wangslijmvlies, het tandvlees en het verhemelte. Sommige mensen krijgen ze zelfs op hun tong. De zweren zijn meestal klein (5 tot 10 mm) maar kunnen veel pijn veroorzaken.
Aften zijn één van de meest voorkomende aandoeningen in de mond en maar liefst 20% van de mensen hebben er last van. Het regelmatig aanwezig zijn of terugkeren van aften is genetisch bepaald. Maar ook mensen zonder familiegeschiedenis kunnen er veel last van hebben.
Er is nog geen eenduidige oorzaak gevonden voor alle patiënten maar bij individuele patiënten kan de oorzaak vaak wel achterhaald worden. Verschillende onderzoeken naar een virus of bacterie die de oorzaak zou kunnen zijn brachten tot nu toe niets op. Maar een allergie vooreen veel voorkomende bacterie in onze mond is bij sommige mensen wel de oorzaak voor aften.
Een andere oorzaak kan een allergische reactie zijn of een teveel aan stress kan ook aften veroorzaken. Daarnaast speelt de hormonenbalans in het lichaam een rol in de mogelijke ontwikkeling van aften. Mensen met zwak tandvlees krijgen sneller aften.
Een aft begint meestal als een zwelling in de mond. Vaak komen ze voor in delen van de mond die veel bewegen. Meestal barst de zwelling binnen een dag open en krijg je een typische aft. Aften hebben zelden iets te maken met andere ziektes en zijn hier dus meestal geen gevolg van.
Meestal geneest een aft vanzelf na ongeveer 2 weken. De ergste soort kan wel een litteken achterlaten in de mond. Wanneer je aft langer dan 2 weken pijn blijft doen of zelfs verergert, kan je het best een dokter raadplegen.
Wanneer je regelmatig last hebt van aften raden de meeste artsen je aan om een allergietest te ondergaan. Hiermee gaan ze na of de oorzaak van de aften een allergie is voor een bepaald voedsel. Zo kan je de oorzaak van de aften wegnemen en van de allergie verlost geraken.
Er zijn natuurlijk ook behandelingen die onmiddellijk de pijn van een aft kunnen doen afnemen. Zo zijn er verschillende soorten gel die de pijn verzachten. In sommige gevallen wordt cimetidine voorgeschreven maar dit medicijn is niet altijd even geschikt. Soms wordt ijs of zoutwater aangeraden om de pijn te verzachten.
De preventie is vaak erg eenvoudig. Aangezien aften vaak door allergieën worden veroorzaakt, volstaat het om van de producten waar je allergisch voor bent weg te blijven. Wanneer je genoeg vitaminen eet, zal je ook minder last krijgen van aften. Ten slotte is de gehele mondverzorging belangrijk voor het vermijden van aften.
aft, mond Deze aandoening wordt ook wel de grijze staar genoemd, het is een ziekte waarbij de ooglens vertroebelt. Dit heeft als gevolg dat het zicht van de patiënt vervaagt en in het ergste geval volledig kan verdwijnen.
Wanneer cataract optreedt, vertroebelt de lens in het oog waardoor het zicht vermindert. Een goedwerkende lens vangt het licht op en geeft dit door zodat er een beeld wordt gevormd in de hersenen. Maar als het binnengekomen licht troebel is, is het beeld niet meer duidelijk.
Meestal treft men cataract enkel op een klein gedeelte van de lens aan. In dit geval is geen behandeling nodig. Enkel wanneer de cataract zich uitbreidt, kan het tot problemen leiden en is er een behandeling nodig. Bij cataract besmet het ene oog het andere niet. Het is echter wel niet uitgesloten dat beide ogen apart cataract kunnen ontwikkelen.
Cataract is geen film die zich over je oog heen legt, maar een aandoening in de lens zelf. Vaak verergert deze aandoening over verschillende jaren. Het is nooit zeker dat je volledig blind wordt door de ziekte.
Er zijn verschillende soorten cataract. Een verandering in chemische samenstelling van de lens vormt de oorzaak deze aandoening. Dit kan komen door veroudering, genetische afwijkingen of bepaalde ziektes.
Bij veroudering wordt de lens harder en droger, hierdoor wordt deze minder doorzichtig. Cataract door veroudering is de meest voorkomende vorm. Deze kan al beginnen op je veertigste levensjaar.
Je kan ook cataract krijgen als gevolg van een kwetsuur aan het oog. Een slag, snede of chemische stof kan het oog beschadigen waardoor cataract optreedt.
De symptomen zijn dubbel of wazig zicht. Je kan ook lichtgevoelig worden en bepaalde kleuren moeilijk of niet meer waarnemen. Hierdoor worden eenvoudige dingen zoals autorijden soms onmogelijk.
De behandeling van cataract hangt van de gradatie van de ziekte af. Bij sommige mensen is er slechts een klein deel van het zicht aangetast en is geen verdere behandeling nodig. Bij anderen verergert de ziekte snel en kan er best een behandeling worden ingezet. Dit gebeurt doorgaans enkel zodra bepaalde handelingen onmogelijk zijn geworden voor de patiënt zoals lezen, autorijden, …
Bij de operatie wordt de ondoorzichtige lens verwijderd en vervangen door een nieuwe lens. De operatie begint meer en meer een routine te worden en daarom is het zelfs mogelijk om het in een dagopname te laten doen. Na de operatie is het aanpassen van de lens niet meer mogelijk. Dus de patiënten hebben altijd een bril nodig om te lezen. Meestal was dit al het geval voor de operatie waardoor dit voor velen geen probleem vormt.
cataract, grijze staar, ogen, oogaandoening, staar Een CAT of CT-scan of voluit een computertomografie is een wetenschappelijk onderzoek waarbij men röntgenstralen gebruikt. Deze stralen worden gehanteerd om een weergave van een weefsel te maken zodat dit op een film kan worden afgedrukt.
Een gewone CT-scan doet geen pijn, is niet gevaarlijk en bovendien moet je er geen speciale voorbereidingen voor treffen. Tijdens de scan worden er door middel van röntgenstralen afbeeldingen van een bepaald deel van het lichaam genomen. Dit gebeurt uit verschillende hoeken. Een computer maakt dan een foto van deze verschillende afbeeldingen en deze foto wordt afgedrukt. De nieuwste computers maken de afbeelding in 3D na zodat nog meer aandoeningen worden ontdekt.
Op de foto wordt een bepaald deel van het lichaam bekeken. Op deze foto kunnen tumoren, breuken, botontkalkingen en vochtophopingen waargenomen worden. De afbeeldingen kunnen ook op een computer worden gezet zodat je bijvoorbeeld een botbreuk vanuit verschillende hoeken kan bekijken. Dit kan een arts helpen bij het kiezen van het juiste genezingsproces.
De CAT-scan was een revolutie binnen de medische wetenschap. Delen van het lichaam die vroeger niet bekeken konden worden, kunnen nu haarscherp nagekeken worden. Deze techniek heeft al verschillende mensenlevens gered.
Een CT-scan kan op bijna iedere plaats van het lichaam gebruikt worden. Het is dus een erg veelzijdige manier om aandoeningen op te sporen.
In de borst kan deze scan de ziekte van Hodgkin ontdekken, tumoren of kankers opsporen en de aorta volledig controleren. In de nieren kunnen nierstenen, infecties of andere obstructies waargenomen worden. In de lever kunnen bloedingen en tumoren opgespoord worden. Maar ook in de ruggengraat, de pancreas en de milt kunnen aandoeningen of verwondingen worden waargenomen.
Zoals al vermeld is het grootste voordeel van een CT-scan het opsporen van de verschillende ziektes. Dokters kunnen heel gedetailleerd nagaan wat er precies aan de hand is met een bepaald deel van het lichaam. Met deze informatie kunnen ze een diagnose stellen. In tegenstelling tot een traditionele röntgenfoto kan een CT-scan ook weefsel vastleggen.
Een nadeel van een CT-scan is dat het erg veel röntgenstralen doorheen het lichaam jaagt. Eén CT-scan omvat ongeveer het equivalent van 200 normale röntgenstralen. Daarenboven is een CT-scan erg duur en beschikken niet alle ziekenhuizen over deze apparatuur.
CAT, computertomografie, CT scan, röntgenstralen Bij het carpale-tunnelsyndroom is de middelste zenuw van de pols, de nervus medianus, gekneld. Dit is een erg pijnlijke aangelegenheid, die meestal door middel van een operatie wordt opgelost.
In je pols is een holte, de carpale tunnel, waardoor 2 spieren naar de hand worden geleid. De grootste spier, nervus medianus, gaat middendoor deze opening. De andere en kleinere spier loopt aan de kant van de pink. Naast deze spieren bevinden er zich ook een groot aantal pezen, die de vingers besturen, in deze holte.
Samen controleren deze spieren en pezen de volledige beweging van de hand. Maar al deze spieren lopen door eenzelfde holte. Door deze ‘drukte’ is er vrijwel geen extra plaats. Een zwelling in deze tunnel kan deze spieren knellen en veroorzaakt het carpale-tunnelsyndroom.
De meest voorkomende oorzaak van carpale-tunnelsyndroom is het te zwaar belasten van de pols. Ook een teveel aan repetitieve bewegingen kan deze aandoening veroorzaken. Hierdoor ontstaat verzuring en kan er een ontsteking komen in deze holte.
De ziekte is soms moeilijk terug te vinden aangezien de klachten, die voortkomen uit carpale-tunnelsyndroom, erg uiteenlopend zijn. Daarbij sluiten de klachten vaak aan bij (symptomen van) andere aandoeningen.
De preventie met betrekking tot dit syndroom is daarom makkelijk en logisch. Vermijd te zware arbeid met je polsen en probeer repetitieve bewegingen uit te sluiten.
De behandeling kan uit verschillende elementen bestaan. Het belangrijkste is om na te gaan hoe erg de aandoening is. Indien de zwelling minimaal is, kan hij al verholpen worden met ontstekingsremmers zoals aspirine. Dit kan je combineren met een verband waarmee je de bewegingen van je pols indijkt.
Wanneer de situatie erger is, kan een operatie nodig zijn. Zeker wanneer de spieren te veel gekneld worden waardoor hun werking in gevaar komt. Dan kan en zal medicatie vaak niet meer werken. Bij de operatie wordt de druk op de spier afgenomen en is er terug bewegingsvrijheid. Hierdoor zullen de pijn en alle andere symptomen verdwijnen.
carpale tunnelsyndroom, hand, operatie, pols Het carpale-tunnelsyndroom is een aandoening waarbij een zwelling de werking van de pols belemmert. Het wordt veroorzaakt door een te zware of repetitieve belasting van de hand of pols.
De carpale tunnel is een holte in de pols waardoor verschillende spieren en pezen lopen die de hand aansturen. Wanneer er zwellingen voor komen dan kan de belangrijkste spier van de hand, nervus medianus, niet of nauwelijks bewegen.
Mensen met een job waarbij ze zware lasten moeten dragen of waarbij de pols vaak in een gebogen stand wordt gehouden, hebben meer kans op dit syndroom. Enkele risicoberoepen: inpakkers, bandwerkers, vloerders, caissières en mecaniciens.
De oorzaak kan natuurlijk ook niet werkgerelateerd zijn. Bij een blessure of breuk aan de pols tijdens het sporten, kan dit syndroom de kop opsteken. Mensen met diabetes of reuma hebben ook een verhoogde kans op het carpale-tunnelsyndroom.
De symptomen zijn vrij uiteenlopend en kunnen de patiënt erg veel overlast opleveren. Zo kunnen er nachtelijke tintelingen in de hand voorkomen, zo erg zelfs dat ze je wakker maken. Daarnaast kan er een verminderd gevoel in de duim, wijsvinger, middelvinger en een gedeelte van de ringvinger voorkomen. Dit heeft als gevolg dat er onhandigheid optreedt en een gevoel van krachtverlies in de hand heerst. Daarnaast kan je ook pijn in de hand of onderarm krijgen.
Het is vaak erg moeilijk om te achterhalen of iemand het carpale-tunnelsyndroom heeft. De symptomen kunnen ook aanwijzingen zijn voor andere ziektes en aandoeningen. In het geval dat er een vermoeden is van het carpale-tunnelsyndroom, zal men kijken of er sprake is van een verdikking van de pols. Ook wordt er dan een test gedaan die nagaat of er niet te veel druk staat op de handspieren. Bij deze test wordt door middel van stroomstoten de staat van de spier gecontroleerd.
De standaardbehandeling is het dragen van een polsband en het nemen van ontstekingsremmers. In een erger geval kan een cortisonespuit worden gezet in de pols. Wanneer ook dit niet het gewenste effect heeft, volgt er een operatie. Na ongeveer 6 weken na de operatie zal de hand zijn volledige functionaliteit terug krijgen.
carpale tunnelsyndroom, hand, pols Het verschijnsel van kalkafzettingen in het bindweefsel, heet calcinose. Calcinose kan lokaal maar ook verspreid over heel het lichaam voorkomen. Het ontstaat wanneer calciumfosfaatkristallen zich ophopen in het bloed of rondom een lichaamsweefsel. Er bestaan verschillende typen van deze aandoening. Deze worden hieronder uitgelegd.
Calciumafzettingen komen vaak voor bij patiënten die lijden aan reuma. Het kan ook een gevolg zijn van een cortisonepuit. Vaak krijgen de patiënten eerst last van schouders en heupen aangezien de afzettingen hier het eerst plaatsvinden.
Er is een verhoogde concentratie van calcium in de bloedsomloop maar ook in de hersenen, nieren, buik, longen en ogen. Deze aandoening gaat vaak gepaard met nierproblemen. Door de te hoge concentraties aan calcium kan het lichaam niet voor 100% normaal werken. Hierdoor kan de werking van de organen belemmerd worden of volledig uitvallen.
Tumorale calcinose behoort ook tot deze categorie omdat er eveneens verhoogde concentraties in het bloed waargenomen worden. Het verschil is dat bij tumorale calcinose de inwendige organen geen last hebben van deze aandoening. Bij tumorale calcinose zijn er ophopingen onder de huid, rond de heup, schouders en ellebogen. Deze vorm is volgens onderzoekers genetisch bepaald.
Bij deze vorm zijn er calciumafzettingen in het zachte bindweefsel en enkel op bepaalde plaatsen in het lichaam. Deze aandoening is dus meestal niet over het hele lichaam maar enkel op bepaalde plaatsen waar te nemen. De symptomen hiervan zijn ontstekingen, verzwakkingen van het weefsel of aandoeningen van de huid.
De diagnose gebeurt meestal door middel van een röntgenscan of een CT-scan.
De behandeling van calcinose varieert van patiënt tot patiënt. Er zijn al veel verschillende medicijnen en behandelingsmethoden uitgebracht die weinig of geen effect hadden.
Een methode die bij sommige patiënten succesvol bleek, is het regelmatig innemen van anti-stollingsmiddelen. Deze medicatie werkt preventief maar kan de effecten van de ziekte ook terugdraaien. Dat wil zeggen dat deze medicatie zowel werkt bij patiënten die de ziekte maar net hebben als bij patiënten die de ziekte al langer hebben.
In ergere gevallen kan het chirurgisch wegnemen van grote ophopingen calcium de ziekte bestrijden. Let wel dat dit enkel mogelijk is bij ernstige gevallen en de operatie brengt altijd risico’s met zich mee. De ziekte zelf is hiermee meestal niet bestreden en later kunnen de ophopingen terugkeren.
calcinose, calciumafzetting Veel mensen drinken dagelijks cafeïne maar weten nauwelijks of niet wat de effecten ervan zijn voor het lichaam. Het bekendste effect is het minder snel moe worden en een verhoogde concentratie. Maar cafeïne kan ook hoofdpijn veroorzaken, nervositeit opwekken en zelfs de fijne motoriek belemmeren.
Cafeïne komt het lichaam binnen via de maag en de dunne darm en kan zo in de bloedsomloop van ons systeem geraken. Binnen 15 minuten na inname begint de werking al en deze duurt verschillende uren. Je lichaam heeft ongeveer 6 uur nodig om de cafeïne te halveren.
Mensen die 4 of meer koffies per dag drinken, zijn vaak fysiek verslaafd aan cafeïne. Wanneer je echt een drang voelt om koffie te drinken, ben je verslaafd. Indien je, als verslaafde, geen of niet genoeg koffie drinkt, krijg je hoofdpijn of heb je last van vermoeidheid.
Mensen die verslaafd zijn, kunnen verschillende symptomen vertonen. Ze kunnen angstig zijn of overdreven veel praten. Een overmaat aan cafeïne kan verward worden met paniekaanvallen of zelfs depressies.
Ook kan je een overdosis cafeïne innemen en hierdoor een hartaanval krijgen, die meestal fataal is. Dit kan plaats vinden door op korte tijd injecties met cafeïne te plaatsen, enorm grote hoeveelheden koffie of cola drinken. Een dodelijke hoeveelheid omvat ongeveer 80 tot 100 kopjes koffie.
Op dit moment lopen er verschillende studies. Die gaan na of er een verband is tussen cafeïnegebruik en ziekten. Bij een hartaanval is er geen direct verband maar koffie kan wel een verhoogde bloeddruk opleveren.
Ook kan slapeloosheid intreden bij een overmatig gebruik van koffie laat op de avond. Bij overmatig gebruik overdag kan dit gevolgen hebben voor je slaap. De fase van het inslapen, die je lichaam inzet vlak voor je in slaap valt, wordt geblokkeerd door cafeïne.
Er is nog geen direct verband aangetoond tussen hart- en vaatziekten en het gebruik van cafeïne. Indien deze ziekten veel voorkomen in je familie, bestaat het gevaar dat je de kans op een hartaanval vergroot door een teveel aan koffie of cola te drinken.
Gebruik dus cafeïne met mate. Zorg ervoor dat je niet verslaafd geraakt want dit gebeurt vaak sneller dan mensen denken. Wanneer je twijfelt, probeer dan eens enkele dagen zonder koffie of cola. Voel je je slecht? Wel dan ben je wel degelijk verslaafd. In dit geval kan je best je cafeïnegebruik afbouwen of volledig stoppen.
cafeïne, koffie, verslaving Borstvoeding wordt gezien als één van de belangrijkste voedingsmethoden voor baby’s. Moedermelk is een zeer goede en gezonde voeding voor het kleine kindje. Het bevat een perfecte combinatie van water, mineralen, cholesterol, proteïnen en vetten. Tegenwoordig wint moedermelk steeds meer aan populariteit en wordt het aanzien als een niet te missen voeding voor kinderen.
Daarnaast zorgt borstvoeding voor een unieke band tussen de moeder en haar baby. Voor het welzijn van het kind is het belangrijk dat deze band ontstaat. Bij borstvoeding zijn de eerste weken vaak het moeilijkst, daarna gaat het makkelijker.
Tijdens de zwangerschap komen er verschillende stoffen vrij in het lichaam, waaronder prolactine. Deze stof zorgt voor de melkproductie bij de vrouw tijdens de zwangerschap. Al vanaf de achtste week in de zwangerschap begint dit hormoon de melkproductie op gang te brengen.
Tijdens de zwangerschap zorgen andere hormonen voor een blokkade van de melkproductie. Zodra de baby geboren is, wordt deze blokkade opgeheven en begint de melkproductie. De eerste dagen na de bevalling maakt het lichaam een soort van beginnersmelk aan. Deze melk zit boordevol antilichamen die de baby beschermen tegen ziektes. Hierdoor verkleint de kans op astma en allergieën bij kinderen. Daarna begint de normale melkproductie, de duur van het geven van borstvoeding kan de moeder zelf bepalen. Moeders kunnen maar liefst tot 3 jaar na de bevalling borstvoeding geven.
De prolactine in het lichaam van de vrouw na een zwangerschap gaat snel achteruit. Eén week na de bevalling is er nog maar 50% prolactine in het lichaam. 3 tot 4 maanden na de zwangerschap is het prolactinegehalte hetzelfde als voor de zwangerschap.
Maar moeders kunnen toch nog borstvoeding blijven geven. Dit komt doordat er elke keer dat de baby drinkt, een nieuwe hoeveelheid prolactine vrijkomt in het lichaam. Hierdoor wordt er opnieuw moedermelk bijgemaakt. Zo kunnen baby’s de melk nooit volledig op drinken. Zodra er gedronken wordt, maakt het lichaam gewoon nieuwe melk aan.
Zoals eerder gezegd, kan een moeder tot 3 jaar na de bevalling borstvoeding geven. Het is een aanrader dat moeders na een tijd de borstvoeding mengen met flesvoeding. Daarnaast kan je baby na een tijd ook vaste voeding eten. Het is belangrijk voor moeder en baby dat de borstvoeding geleidelijk aan wordt afgebouwd.
Borstvoeding geven, heeft ook een anti-conceptieve werking. Maar dit werkt enkel de eerste 3 tot 4 maanden na de bevalling. Dit is niet voor 100% veilig, let dus wel op.
baby, borsten, borstvoeding, moedermelk Medische termen zijn vaak moeilijk te begrijpen voor leken. Zeg nu zelf, heb jij al gehoord van een arthroscopie? Waarschijnlijk zegt de term kijkoperatie je meer. Maar wat is een anthroscopie nu precies en waarom, wanneer en hoe wordt het gebruikt?
Arthroscopie is een procedure waarbij men met behulp van glasvezel de binnenkant van weefsel van een gewricht kan onderzoeken. In de volksmond wordt het vaak een kijkoperatie genoemd. Bij een arthroscopie wordt er via een snede in de huid met een buisje van glasvezel (een arthroscoop) in het gewricht gekeken.
Een arthroscopie wordt gebruikt om allerlei weefsel- en gewrichtsaandoeningen op te sporen. Een kijkoperatie laat namelijk vaak toe om de diagnose beter te stellen. Een arthroscopie wordt daarnaast echter ook gebruikt om dergelijke aandoeningen te opereren. Waar een kijkoperatie aanvankelijk slechts een middel was om te zien of het nodig was over te gaan tot een ‘echte’ operatie, wordt het tegenwoordig ook gebruikt om instrumenten door de arthroscoop heen in de holte te brengen en daarmee in de holte te werken om alzo de aandoening ook effectief te opereren.
Arthroscopie is vaak aangewezen wanneer men kampt met artritis. Artritis of gewrichtsontsteking is een medische aandoening die pijn en bewegingsvermindering veroorzaakt in de gewrichten. Aangezien je gewrichten gebruikt worden bij alle alledaagse bewegingen, spreekt het voor zich dat het een erg vervelende en pijnlijke aandoening is.
Arthroscopie kan gebruikt worden om de diagnose te stellen, maar ook om de aandoening ook effectief te behandelen. De randen van het beschadigde kraakbeen worden dan glad gemaakt, waardoor de pijn verlicht wordt. Het herstellen of vernieuwen van kraakbeen is helaas (nog) niet mogelijk.
Via prikgaatjes worden er een aantal ‘poorten’ gemaakt waarlangs men kan opereren. De gaatjes worden gemaakt met een trocar. Die bestaat uit een kijkbuis (een arthroscoop) en een lichtbuis. Zij bestaan uit glasvezel en maken alle onderdelen goed zichtbaar. De kijkbuis sluit men meestal aan op een videocamera waardoor de ingreep zeer goed gevolgd kan worden. Vervolgens wordt het geïnspecteerde lichaamsdeel vaak wat opgeblazen, bijvoorbeeld met koolzuurgas, om ruimte voor de werkinstrumenten te maken. De operatie vindt plaats onder plaatselijke of volledige verdoving. Na de operatie worden de sneetjes met één of meerdere hechtingen gesloten.
arthroscopie, chirurgie, kijkoperatie, operatie Artritis of gewrichtsontsteking is een medische aandoening die pijn en bewegingsvermindering veroorzaakt in de gewrichten. Aangezien je gewrichten gebruikt worden bij alle alledaagse bewegingen, spreekt het voor zich dat het een erg vervelende en pijnlijke aandoening is. Daarenboven is het vaak een chronische ziekte. Dat betekent dat de meeste patiënten er hun hele (verdere) leven mee kampen.
De ontsteking veroorzaakt hevige pijn bij het aanraken en bewegen van het ontstoken gewricht, koorts en uitslag van de huid. Aangezien ontstekingsvocht de plaats van gewrichtsvocht inneemt wordt de smering en de voeding van het gewrichtskraakbeen ernstig verstoord.
Er zijn ontzettend veel verschillende typen artritis die alle andere lichaamsgebieden kunnen aantasten. We bespreken hier de meest voorkomende typen: artrose en reumatoïde artritis.
Artrose, ook wel slijtagereuma genoemd, komt vooral bij oudere mensen voor. Bij artrose is er sprake van slijtage aan het gewrichtskraakbeen. Het kraakbeen wordt stilaan in het gewricht afgebroken wat vaak erge pijn en stramheid veroorzaakt.
Reumatoïde artritis, ook wel ontstekingsreuma genoemd, komt echter zowel bij ouderen als jongeren voor. Bij deze vorm van reuma is er sprake van een ontsteking van het gewrichtskapsel. Hierdoor kunnen het kraakbeen, bot en gewrichtskapsel zelf aangetast worden.
De voornaamste oorzaak van artrose is slijtage van het kraakbeen in het gewricht als gevolg van ouderdom. Maar ook een letsel aan of infectie van een gewricht kan artrose veroorzaken. Reumatoïde artritis is daarentegen een chronische aandoening die men een ‘auto-immuunziekte’ noemt. Dat betekent dat het lichaam afweerstoffen maakt tegen zichzelf; in dit geval tegen het weefsel in een gewricht. Hierdoor ontstaat een ontsteking die op lange termijn het gewricht ernstig kan beschadigen.
Een vaak gebruikte methode om artritis te constateren is het afnemen van allerlei bloedtests. Het bestuderen van de witte bloedcellen maakt duidelijk of er al dan niet sprake is van een ontsteking. Daarnaast neemt men ook vaak röntgenfoto’s om te bepalen om welk type gewrichtsontsteking het gaat en welke behandeling daarvoor het meest geschikt is. Indien de diagnose nog niet geheel duidelijk is, kan men ook aan arthroscopie doen. Bij arthroscopie gaat men met behulp van een kleine camera in het gewricht kijken wat de aandoening precies is.
De behandeling van artritis gebeurt via aangepaste medicatie en is erop gericht de symptomen te verminderen en het proces te vertragen.
artritis, artrose, beenderen, gewrichten, kraakbeen, reumatoïde artritis