Clusterhoofdpijn is een soort van hoofdpijn die vooral mannen op een middelbare leeftijd treft. Het bestaat uit hevige pijn aan één kant van het hoofd rond het oog. Deze pijn komt dagelijks voor gedurende enkele weken, samen met andere symptomen.
De hoofdpijn is altijd langs één kant, verschrikkelijk en in getimede aanvallen die “clusters” worden genoemd. Soms kan het leiden tot een verkleinde pupil en een rood wordend gezicht. De pijn wordt rond 5 à 10 minuten sterker en kan van 30 minuten tot 2 uur duren. Patiënten gaan meestal niet liggen gedurende zulke aanvallen, want dat kan hun pijn verergeren. Dij pijnaanvallen kunnen altijd voorkomen, maar ze komen het vaakst voor tijdens de diepe of REM-slaap.
Men weet nog niet precies wat de oorzak van deze kwaal is, maar het kan liggen aan een vasculaire hoofdpijnkwaal of aan een storing in de serotonine.
De eerste aanval gebeurt meestal in de adolescentie. Alcohol is vaak de grote boosdoener die een aanval kan uitlokken, maar stress en sommige voedingsmiddelen kunnen hetzelfde effect hebben. Een typische clusterhoofdpijn komt er plots aan, zonder waarschuwing. In ongeveer 50% van de gevallen, wordt de patiënt twee uur na het inslapen gewekt door de pijn. In tegenstelling tot bij migraine, zijn mensen met clusterhoofdpijn eerder rusteloos, actief en soms zelfs gewelddadig tijdens aanvallen. Vaak wordt er iets koud op het getroffen gebied gehouden om te pijn dragelijker te maken.
Clusterhoofdpijn zou niet moeilijk te diagnosticeren zijn. Maar toch zouden er enkele tests moeten gehouden worden om andere kwaaltjes met gelijkaardige pijn uit te sluiten, zoals sinusitis of misschien zelfs een tumor.
Het grootste deel van de patiënten kan geholpen worden met medicatie. Mensen met een chronische vorm zijn vaak resistent tegen medicijnen, waardoor ze moeilijker te behandelen zijn. Het inhaleren van pure zuurstof zorgt vaak voor verzachting en wordt als meest doeltreffende remedie gezien.
Ergotaminetartraat in zetpil, tablet, injectie of inhaleervorm is een efficiënte pijnbestrijder voor sommige mensen, maar de dosis moet klein blijven. Er kunnen namelijk bijwerkingen zoals misselijkheid voorkomen. Lithiumcarbonaat kan doeltreffend zijn bij chronische clusterhoofdpijnen. De dosis wordt stilaan verhoogd om bijwerkingen tegen te gaan. Ook chirurgie en het verwarmen met radiofrequentie worden gebruikt bij de bestrijding van clusterhoofdpijn. Bespreek de mogelijke oplossingen met je arts.
clusterhoofdpijn, hoofdpijn Darmkanker is de verzamelterm van kankers op de darmen. Dit houdt in de dunne darm, de dikke darm en de endeldarm.
De darmen bestaan uit verschillende soorten cellen die normaal op een ordelijke manier splitsen wanneer het lichaam meer cellen nodig heeft. Als de cellen splitsen als het niet nodig is, wordt er een tumor gevormd. Deze tumor kan goed- of kwaadaardig zijn.
Darmkanker ontstaat uit poliepen die uit de darmwand groeien als kleine paddenstoelen, uit platte gezwellen op het darmoppervlak of uit adenocarcinomen (kwaadaardige tumoren). Darmkanker verspreidt zich via de binnenkant naar aanliggende weefsels, waardoor de tumor verspreid kan worden tot andere lichaamsdelen als de lymfeklieren, lever en botten.
Darmkanker komt zelden voor bij jonge mensen. Minder dan 6% van de gevallen komt voor bij mensen jonger dan 50. Tussen 50 en 75 worden de meeste gevallen ontdekt.
Mogelijke oorzaken:
– Poliepvorming
– Genetische afwijkingen op chromosoom 2, 5, 17 en 18
– Een familiegeschiedenis van darmkanker
– Een vetrijk dieet
– Weinig beweging
– Bij darmziektes krijg je meteen duidelijke symptomen, de volgende symptomen kunnen een teken zijn van een aandoening:
– Diarree of constipatie
– Bloed in de constipatie
– Smalle stoelgang
– Algemene maagklachten
– Frequent last van gas
– Onverklaarbaar gewichtsverlies
– Bloedarmoede
De diagnose van darmkanker wordt gedaan via het bestuderen van de familiegeschiedenis, een lichamelijk onderzoek en verschillende laboratorium- en diagnosetesten. Er worden onder andere een digitaal rectaal toucher gedaan waarbij gevoeld wordt of er afwijkingen zijn. In het labo wordt er een onderzoek gedaan naar bloed in de stoelgang en bloed- en urinetesten. Bij de diagnosetesten wordt er een sigmoidoscopie en indien nodig een colonoscopie en een barium lavement, om zo onregelmatigheden in de darmen te ontdekken.
Via een test kan men onderzoeken hoe ver de kanker gevorderd is. Die testen houden röntgenstralen, echo of CT-scans in van de borst, buik en heupen. Na die testen weet je dokter in welk stadium de ziekte zich bevindt:
– Fase 0 De tumor zit aan de binnenkant van de darmwand
– Fase I De tumor is gevorderd tot de derde laag van de darmwand
– Fase II De tumor zit door de darmwand
– Fase III Tumor in de darmen en kwaadaardige lymfeklieren
– Fase IV Tumor in de darmen en over de rest van het lichaam
De behandeling van darmkanker kan verschillen. De grootte en plaatsing van de tumor, het stadium van de ziekte en nog veel andere factoren bepalen welke behandeling de beste is. Opereren, stralingstherapie en/of chemotherapie zijn de drie meest voorkomende behandelingswijzen.
Een operatie wordt het meest uitgevoerd bij darmkanker. Er wordt een poliepectomie, colectomie of colostomie uitgevoerd:
Bij een poliepectomie wordt een poliep verwijderd die door sigmoidoscopie of colonoscopie is ontdekt.
Bij colectomie wordt een deel van de darm verwijderd en worden de gezonde delen aan elkaar vastgenaaid.
Bij een colostomie kunnen de gezonde delen niet meer aan elkaar worden genaaid, waardoor er een snee in de buikwand gemaakt wordt en de patiënt gebruik zal moeten maken van een stoma, tijdelijk of permanent.
Bij stralingstherapie worden sterke stralen gebruikt om het groeien en vermenigvuldigen van de cellen te stoppen. Soms wordt het ook voor een operatie gebruikt om de tumor te krimpen.
Hierbij worden medicijnen gebruikt om de kankercellen te vernietigen. Deze medicijnen worden oraal ingenomen of geïnjecteerd. Vaak wordt er na een operatie ook preventief chemo gegeven om een regressie tegen te gaan.
Patiënten moeten na welke behandeling ook, steeds scans laten doen om eventueel herval spoedig te detecteren.
De volgende dingen kan je doen om darmkanker te voorkomen:
– Op tijd scans laten uitvoeren, zeker na je 50ste verjaardag
– Een vetarm dieet
– Veel antioxidantrijk voedsel eten
– Minstens een half uur per dag proberen te sporten
– Stoppen met roken
– Weinig alcohol verbruiken; niet meer dan 1 glas wijn per dag voor oudere volwassenen
darmen, darmkanker, kanker Een keizersnede is de meest uitgevoerde operatieve ingreep ter wereld. De kans is dus groot dat uzelf, uw vrouw of uw moeder deze ingreep reeds heeft ondergaan.
Een keizersnede, in medische termen sectio caesarea genoemd, is een manier van bevallen waarbij de moeder niet via de vagina, op de natuurlijke manier, bevalt, maar operatief via de buikwand.
Er zijn verscheidene redenen waarom een keizersnede uitgevoerd wordt. De meest voorkomende reden is een stuitligging van de baby of een andere ongunstige ligging die bij natuurlijke geboorte een verhoogd risico met zich meebrengt of deze onmogelijk maakt. Een andere reden is een disproportie tussen de grootte van het baringskanaal en/of het bekken en die van het kind. Keizersnede kan daarnaast ook noodzakelijk zijn indien de vrouw met HIV besmet is. Tot slot is een keizersnede ook aangewezen indien het kind in acuut ernstig gevaar (foetale nood) is door bijvoorbeeld een loslating van de placenta of een uitgezakte navelstreng. De keizersnede is dan de enige kans om het kind, en misschien ook de moeder, te redden.
Een keizersnede gebeurt meestal via de zogenaamde dwarse ‘bikinisnede’. De baarmoeder wordt dan dwars geopend op de grens tussen uterus en cervix. Met deze methode heeft men het minste risico op infecties en andere complicaties. In uitzonderlijke gevallen wordt, als gevolg van de foetale grootte en/of ligging, een verticale incisie toegepast. Bij een verticale incisie maakt men een snede naargelang de opening die men wenst te creëren. Bij een dwarse bikinisnede kan de opening, en dus ook het latere litteken, beperkt worden.
Vroeger lieten tal van vrouwen, én pasgeborenen, het leven bij de ingreep. De overlevingskansen zijn tegenwoordig, met behulp van hoogontwikkelde medische apparatuur en kennis van zaken, sterk gestegen. Toch blijft een keizersnede een operatieve ingreep waaraan risico’s verbonden zijn. Zowel tijdens als na de operatie kunnen er complicaties zoals beschadiging van de uterus, blaas en darm, wondinfecties, obstipatie en trombose optreden. Er zijn dus meer risico’s verbonden aan een bevalling via keizersnede dan aan een bevalling via natuurlijke weg. Daarom is het belangrijk dat de arts in kwestie niet te snel oordeelt om het kind via een keizersnede op de wereld te brengen, maar een grondige afweging maakt van het risico voor zowel moeder als kind.
bevalling, keizersnede Vroeggeboorte (in de volksmond ook wel ‘miskraam’ genoemd) treedt vaak op. De oorzaken zijn divers en kunnen van vrouw tot vrouw verschillen. Cervixinsufficiëntie is één van de oorzaken. In dit artikel geven we meer uitleg.
Cervixinsufficiëntie is een initieel pijnloze, progressieve ontsluiting van de baarmoederhals (cervix), onder welke omstandigheden vroeggeboorte zonder interventie onvermijdelijk lijkt. Dat is het gevolg van een zwakte in het afsluitingssysteem van de baarmoederhals. Of, om het in andere woorden te stellen: de baarmoederhals is te slap (insufficiënt) waardoor hij reeds tijdens de zwangerschap open gaat staan zodat het risico op vroeggeboorte reëel is.
Cervixinsufficiëntie vaststellen is enorm moeilijk aangezien er geen diagnostische tests beschikbaar zijn die verricht kunnen worden. De diagnose kan alleen via uitsluiting van alle andere mogelijke oorzaken van vroeggeboorte gesteld worden.
Naast de vroegtijdige ontsluiting van de baarmoederhals zijn er geen andere symptomen die op cervixinsufficiëntie wijzen. De ontsluiting zelf verloopt meestal onopgemerkt. Pas daarna voelt de vrouw een massa in haar vagina zakken. Vervolgens breken haar vliezen waardoor de foetus te snel geboren wordt. Bij de geboorte leeft het kindje meestal nog maar door de onvolgroeidheid -cervixinsufficiëntie treedt meestal reeds in het tweede trimester van de zwangerschap op- zal het snel daarna overlijden.
De oorzaken van cervixinsufficiëntie zijn niet geheel bekend. Wat wel vaststaat is dat de aandoening kan ontstaan als gevolg van het sterk uitrekken van de baarmoederhals. Dat gebeurt wel eens bij abortussen in een gevorderd stadium van de zwangerschap. Ook bij meerlingzwangerschappen is er een grotere kans op de aandoening. Tot slot is ook gebleken dat een eerder trauma van de baarmoederhals, door operaties als een curretage, conisatie, cauterisatie of amputatie, kan leiden tot cervixinsufficiëntie.
Wanneer cervixinsufficiëntie optreedt, is het kwaad eigenlijk al geschied. Cervixinsufficiëntie kan dus met andere woorden niet behandeld worden. Preventie is daarentegen wél mogelijk. Dat kan via een cerclage, ook wel Shirodkar-operatie genoemd. Dat is een operatieve ingreep, die meestal vanaf de veertiende week zwangerschap wordt verricht, waarbij een band(je) of draad(je) om de baarmoederhals wordt aangebracht. Deze band of draad houdt de baarmoederhals dicht totdat de zwangerschap voldragen is en de band of draad verwijderd kan worden.
baarmoeder, miskraam, vroeggeboorte Heeft u al eens gehoord van cervicitis? De kans is groot van niet. Hoewel 1 vrouw op 2 er vroeg of laat mee te kampen krijgt, is de term cervicitis over het algemeen vaak niet bekend. Daarom wijden we dit artikel aan deze vaakvoorkomende gynaecologische aandoening.
Cervicitis wijst op een ontsteking of infectie (-itis) van de baarmoederhals (cervix).
Wanneer vrouwen met cervicitis kampen, hebben ze vaak een heldere, grijze of gele vaginale afscheiding. Ook bloeding na geslachtsverkeer of tussen twee menstruaties in komt vaak voor. Vaak hebben patiënten ook pijn tijdens de geslachtsgemeenschap. Op plaatsen rond de uitwendige geslachtsdelen kan daarnaast jeuk en/of een brandend gevoel ontstaan. Tot slot kunnen ook andere infecties van aangrenzende organen bijkomende klachten geven zoals veel en vaak pijnlijk urineren, buikpijn en rugpijn.
Cervicitis kan ontstaan door de ontsteking van de scheurtjes en/of schrammen in de baarmoeder die bij de bevalling of een abortus ontstaan. Daarnaast kan er ook baarmoederhalsontsteking voorkomen als gevolg van een vaginale infectie -bijvoorbeeld door een vergeten tampon-, SOA’s (seksueel overdraagbare aandoeningen) en de ontsteking van het kleine bekken.
Wanneer cervicitis niet behandeld wordt, kan dat leiden tot de onmogelijkheid om een (gezonde) baby op de wereld te brengen. Het is daarom erg belangrijk om de symptomen ernstig te nemen en een arts te raadplegen. Cervicitis is namelijk, met behulp van de juiste medicijnen om de bacteriën in de vagina en baarmoederhals te doden, erg goed te behandelen. De genezing neemt over het algemeen ongeveer 6 tot 8 weken in beslag.
Hoewel cervicitis goed te behandelen is, is preventie- zoals het cliché luidt- nog het beste medicijn. Onmisbaar voor een goede preventie is het laten nemen van een uitstrijkje. De betreffende arts kan dan kijken of er zich aan de baarmoederhals abnormaliteiten voordoen en vroegtijdig ingrijpen indien dit nodig zou blijken. Een andere preventiemaatregel is het direct behandelen van vaginale infecties en geslachtsziektes zodat de infectie zich niet kan ontwikkelen tot cervicitis. Tot slot is het ook aangewezen om katoenen ondergoed te dragen. Ander ondergoed veroorzaakt namelijk vlugger een vochtige, warme omgeving waarin infecties snel ontwikkelen.
baarmoeder, cervicitis Een gewone verkoudheid is een virale infectie, die je kan opmerken door een verstopte en lopende neus, hoofdpijn, niezen, een kriebelende keel en een algemeen slecht gevoel.
De medische wetenschap staat ver, maar kan nog steeds geen gewone verkoudheid genezen. Het is een lichte ziekte die door niet minder dan 200 soorten virussen kan worden opgewekt. Deze virussen kunnen ook voor een long- of keelontsteking zorgen. Deze infecties worden van persoon tot persoon over gegeven, door manueel contact, of door het verspreiden van deeltjes door te hoesten of niezen.
Als je een gezond persoon bent, en je krijgt een verkoudheid, is een doktersbezoek niet noodzakelijk. Ernstige infecties hebben wel medische aandacht nodig. Hoge koorts en oor-, keel- en longontsteking zijn tekenen voor naar een dokter te gaan. Een zeer hoge temperatuur en pijnen over je lichaam, kunnen op een griep wijzen.
De symptomen van een verkoudheid kunnen veroorzaakt worden door meer dan 100 verschillende types van het rhinovirus. Dit groeit goed bij lage temperaturen, zoals in de neus. Een handdruk is genoeg om een verkoudheid over te dragen, vooral kinderen verspreiden zo snel het virus. Als het virus in aanraking komt met de ogen of de neus, kan een verkoudheid ontstaan. Het virus kan ook een drietal uren overleven op een deurknop.
De diagnose van een gewone verkoudheid is gebaseerd op de medische geschiedenis, de symptomen en een lichamelijk onderzoek. Er is nog steeds geen bewezen middel tegen een verkoudheid zelf, maar er zijn wel maatregelen die je tegen de symptomen kan treffen.
Kinderen met een verkoudheid kunnen geholpen worden met zoutwater-neusdruppels om de paar uur, voor een verzachtend effect. Warme, vochtige lucht kan een verstopping verlichten. Het is altijd belangrijk dat er voldoende wordt gedronken. Ook volwassenen moeten genoeg drinken en voldoende rust nemen.
De meeste mensen met een verkoudheid, hebben een verstopte neus. Een neusspray kan hierbij al veel helpen, omdat dit het gebied meteen treft. Je hebt ook medicijnen die je oraal moet innemen gedurende maximum een week. Je kan ze samen met een spray of alleen gebruiken.
Ongeveer 25% van de mensen met een verkoudheid, hebben last van hoofdpijn, 10% van spierpijn en 1% heeft gemiddelde koortsaanvallen. Dit kan allemaal verholpen worden door pijnstillers die vrij verkrijgbaar zijn.
– Een zere keel komt ook vaak voor, dit kan verholpen of tenminste verzacht worden door sprays en mondwaters.
Zoek medische hulp bij de volgende symptomen:
– Meer dan 38,3 graden koorts, vergezeld met rillingen en het ophoesten van dikke fluimen.
– Scherpe pijnen in de borst bij het inademen
– Symptomen van een verkoudheid die langer dan vijf dagen blijven
– Bloed ophoesten
– Keelpijn bij een kind
– Keelpijn met: pus op de amandelen of de keel, meer dan 38,3 graden koorts, gezwollen klieren voor in de hals, uitslag, als je een geschiedenis van nierziektes, hartziektes of longziektes hebt.
– Probeer mensen met een verkoudheid te vermijden
– Zorg voor een gezonde voeding met veel vitaminen
– Zorg dat je niet te moe of gestrest bent
– Een goede hygiëne brengt je ook al ver, zeker voor het eten en na een toiletbezoek
verkoudheid Het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS) is een chronische kwaal, gekenmerkt door een vreselijke vermoeidheid die langer dan zes maanden duurt. CVS zorgt voor niet-specifieke symptomen, die een beetje op griep lijken, zoals hoofdpijn, keelpijn, gezwollen klieren, koorts en spierpijn. Het kan je vermogen om helder te denken verhinderen, zorgen voor geheugenverlies, verwarring en depressie.
CVS wordt omschreven met een hoop verschillende termen. In Japan wordt het lage NK-cellen syndroom genoemd en in Engeland myalgic encephalomyelitis. Het wordt ook nog wel eens het Epstein-Barr virus genoemd en de yuppiegriep.
Soms wordt de ziekte een koepelnaam voor alle symptomen die niet verklaard kunnen worden. In verklaringen en interviews noemen experts het een trend dat dokters beseffen dat het syndroom echt bestaat, maar toch zijn er velen die nog moeten overtuigd worden. Er zijn drie theorieën over waarom CVS een echte ziekte zou zijn:
– Mensen met CVS zouden sommige infecties niet kunnen bevechten, door bv. genetische afwijkingen. Hierdoor lijkt het alsof het immuunsysteem voortdurend probeert te vechten.
– CVS zou veroorzaakt worden door virussen die sommige hersendelen infecteren, waardoor ze niet opgemerkt worden bij gewone diagnosetesten.
– De derde theorie zegt dat de ziekte ten eerste een spierziekte is en dat de vermoeidheid door het slecht functioneren van de spieren komt.
Er is nog geen standaard laboratoriumtest om een betrouwbare diagnose voor CVS te geven. Dokters moeten het vooral hebben van hun intuïtie en bepaalde criteria of de patiënt wel of niet CVS heef:
– Ernstige, onverklaarbare vermoeidheid die langer dan zes maanden duurt
– En de aanwezigheid van minstens vier van deze symptomen:
– Slechter geheugen en concentratie
– Keelpijn
– Pijnlijke klieren in de hals en oksels
– Pijnscheuten in de gewrichten, zonder aanleiding
– Hoofdpijnen
– Slaap waarna je je nog moe voelt
Zoals bij veel chronische ziektes, kan men de onderliggende oorzaak niet bestrijden, maar wel de symptomen. Misschien is de meest therapeutische stap wel de diagnose. Veel mensen met CVS vrezen voor ziektes als MS of andere progressieve ziektes. Door de diagnose van CVS, zakt de angst vaak grotendeels en wordt de ziekte snelle geaccepteerd.
Vaak worden antidepressiva gebruikt, die de pijn controleren, de slaap bevorderen en depressies tegengaan. Een lage dosis wordt aangeraden om te beginnen, aangezien sommigen er gevoelig voor kunnen zijn. Middelen als Prozac kunnen de moeheid tegengaan, maar ze kunnen ook een averechts effect hebben. Mensen met CVS zouden een evenwichtig dieet moeten hebben en voldoende rusten. Iedereen met CVS gaat anders om met de ziekte dan iemand anders, dus vraag aan je arts wat de beste behandeling zou zijn voor jou.
chronisch vermoeidheidssyndroom, vermoeidheid De rug vormt voor veel mensen een bron van last en pijn. Als je weet dat de rug ongeveer twee derde van ons lichaamsgewicht draagt, is dat eigenlijk niet erg verwonderlijk. De rug is voor veel mensen dan ook vaak een zwakke plek. Eén van de oorzaken kan een beschadiging van een wervelschijf zijn.
De wervelschijven vormen de verbindingen tussen de wervels. De aaneenschakeling van deze wervels vormt de wervelkolom. De wervels staan dus niet boven op elkaar, maar zijn met schijven aan elkaar verbonden: de tussenwervelschijven. Ze bestaan in feite uit twee ringen waartussen zich een gelachtige substantie bevindt. Op deze manier kunnen de schijven bij schokken meegeven met de beweging. Maar daarnaast hebben wervelschijven nog twee andere functies: ze zorgen voor het buigen en strekken van de nek én ze houden de wervelkolom bijeen. Bij beschadiging van wervelschijven komen deze drie functies dus in het gedrang.
Beschadigingen van een wervelschijf ontstaan niet van de ene dag op de andere, maar zijn vaak het gevolg van een sluimerend, langzaam, proces van enkele decennia. Voortdurende beweging van de wervels, (verkeerde) belasting van de nek en stress laten zijn tol na op de wervelschijven. Ook ouderdom is een niet te miskennen boosdoener van rugletsels zoals wervelschijfbeschadiging. Met verloop van tijd verliezen wervels namelijk elasticiteit, drogen ze uit en verkalken ze. Wanneer wervelschijven zo’n zwakte vertonen, blijft de wervelkolom niet meer op zijn plaats zitten. Integendeel, op de plaats van beschadiging kunnen de wervels meer bewegen dan gewenst.
Dergelijke beschadiging hoeft niet noodzakelijk pijnlijke symptomen met zich mee te brengen. Het gebeurt zelfs vaak dat patiënten zich lange tijd niet bewust zijn van hun letsel. Wanneer ze dat wél zijn, kampen ze vaak met ernstige nek- of schouderpijn, vaak vergezeld van armpijn, slapte en een verminderd gevoel in hun ledematen.
Met behulp van rust, oefeningen en medicatie verdwijnt de pijn meestal in enkele weken. Het is echter zeer waarschijnlijk dat de pijn vroeg of laat terugkeert, zeker wanneer de patiënt zijn/haar levenswijze niet aanpast. De andere symptomen zijn echter moeilijker te behandelen. Wanneer er sprake is van een sterk verminderd gevoel in de ledematen is het raadzaam zo snel mogelijk een arts te raadplegen. Een operatie kan dan aangewezen zijn.
rug, wervelschijf Baarmoederhalskanker treft jaarlijks een enorm groot aantal vrouwen. Daarmee is deze ziekte het tweede, na borstkanker, grootst voorkomende type kanker bij jonge vrouwen. Tijd dus om even stil te staan bij deze boosdoener. Wat is het precies, hoe ontstaat het, wat zijn de symptomen en hoe verloopt de behandeling ervan?
Baarmoederhalskanker is kanker van het onderste gedeelte van de baarmoeder dat in verbinding staat met de vagina (de baarmoederhals of cervix).
In tegenstelling tot andere vormen van kanker wordt dit type kanker veroorzaakt door een seksueel overdraagbaar virus: het humaan papillomavirus. Dit virus is in staat om normale cellen in de baarmoedermond om te vormen tot afwijkende cellen. Deze cellen kunnen zich dan uiteindelijk ontwikkelen tot kankercellen met baarmoederhalskanker als gevolg. Toch betekent besmetting met het virus niet noodzakelijk altijd de ontwikkeling van baarmoederhalskanker. Wanneer de afwijkende cellen op tijd ontdekt worden, hoeven ze niet te ontwikkelen tot kankercellen.
Net zoals bij andere typen kanker zijn er tal van risicoverhogende factoren die baarmoederhalskanker in de hand kunnen werken. Hieronder kunnen we onder meer het roken van sigaretten, pilgebruik, wisselende seksuele contacten en SOA’s onderscheiden.
Vaak zijn vrouwen besmet met het humaan papillomavirus zonder dat ze het zelf beseffen aangezien ze (nog) geen klachten ervaren. Wanneer het virus reeds meer schade heeft aangericht komen symptomen zoals ongewoon tussentijds bloedverlies, bloederige afscheiding en/of bloedverlies na seksueel contact voor.
Wat de behandeling betreft is het erg belangrijk te noteren dat hoe vroeger baarmoederhalskanker wordt ontdekt, hoe efficiënter de kanker behandeld kan worden. Het is dus zeer aangewezen om regelmatig een uitstrijkje te laten afnemen. Met een uitstrijkje kan de arts constateren of er al dan niet afwijkende cellen aanwezig zijn in de baarmoedermond. Wanneer baarmoederhalskanker vroegtijdig geconstateerd wordt, is de kans op genezing zeer reëel.
De behandeling van baarmoederhalskanker is afhankelijk van het stadium waarin de kanker gevorderd is. Wanneer het gaat om beginnende tumoren en de patiënt nog een kinderwens heeft, wordt een deel van of de totale baarmoederhals weggehaald. Is er geen kinderwens (meer) dan worden de baarmoederhals, de baarmoeder, de eierstokken en de lymfeklieren in het kleine bekken verwijderd. Om de achtergebleven kankercellen te verwijderen, volgt meestal nog nabestraling. Heeft de kanker zich echter al ontwikkeld in een ver gevorderd stadium, is een combinatie van radiotherapie en chemotherapie noodzakelijk, eventueel gevolgd door de verwijdering van de baarmoeder, baarmoederhals, eierstokken de lymfeklieren in kleine bekken.
baarmoeder, baarmoederhalskanker, kanker Het Central Vestibulair Syndroom (CVD) is een stoornis (disorder) van het vestibulair (vestibular) systeem als gevolg van een centraal letsel (central). Dit systeem, ook wel evenwichtsstelsel genoemd, draagt ertoe bij dat we ons evenwicht kunnen bewaren én stelt ons in staat om ons ruimtelijk te oriënteren.
1. Algemeen
Afwijkingen in het vestibulair systeem veroorzaken meestal vervelende symptomen zoals duizeligheid, evenwichtsverlies en een verminderd oriëntatievermogen. CVD-patiënten geven zo vaak de indruk dronken te zijn, hoewel ze vaak geen druppel alcohol genuttigd hebben. Daarnaast is er meestal ook sprake van een verminderd hoorvermogen. Een gevolg is vaak dat het spraakvolume van CVD-patiënten erg slecht is.
2. Vertigo
Hét meest voorkomende symptoom van CVD is vertigo. Vertigo is een vorm van duizeligheid waarbij men een beweging ervaart terwijl men, of de omgeving, eigenlijk niet beweegt. De implicaties ervan zijn onder meer braken, oorsuizingen en oncontroleerbare oogbewegingen. Naast deze symptomen kan tevens (gedeeltelijk) hoorverlies optreden.
De oorzaken van CVD zijn onder meer vasculaire afwijking van de hersenstam, akoestische neurosen en tumoren aan de hersenstam en/of de kleine hersenen, multiple sclerose en bepaalde vormen van migraine.
Medicatie
De duizeligheid en misselijkheid die CVD veroorzaakt, kunnen met behulp van aangepaste medicatie verholpen worden. Ook aspirine en/of medicatie ter behandeling van migraine kan soelaas bieden.
Oefeningen
Daarnaast zijn ook herhaalde hoofdbewegingen om de duizeligheid te stabiliseren aangewezen. Ook oefeningen om de oog-hoofdcoördinatie te verbeteren en andere evenwichtsoefeningen zijn vereist om het evenwichtsstelsel te helpen genezen.
Chirurgische ingreep
Indien medische therapie en/of evenwichtsoefeningen niet de gehoopte verbetering brengen, kan een chirurgische ingreep vereist zijn. CVD wordt vaak behandeld met een microchirurgische uitsnijding of via stralingstherapie. Dit is in realiteit echter eerder uitzondering dan regel.
CVD, evenwichtsstoornis, vertigo