Candida, schimmelinfectie van de vagina

Candida is een schimmelinfectie die irritatie en zwelling van de vagina en de vulva veroorzaakt. Het is een vervelende aandoening waar bijna elke vrouw op zijn minst één keer in haar leven kennis mee maakt. Wat meer informatie over deze veelvoorkomende aandoening kan dan ook welkom zijn.

Wat is candida?

Een vaginale schimmelinfectie wordt veroorzaakt door de gist candida albicans, een gist dat op verschillende plaatsen van het lichaam wordt aangetroffen, dus ook in en rond de vagina. Onder normale omstandigheden veroorzaakt dit organisme geen infectie. Maar wanneer er zich veranderingen voordoen in de natuurlijke omgeving kan de gist zodanig uitgroeien dat er gesproken kan worden van een infectie.

Hoe die veranderingen in de vagina nu juist een schimmelinfectie veroorzaken is niet volledig bekend, maar het kan te maken hebben met een verstoord hormonaal evenwicht. De oorzaken hiervoor zijn niet bekend, maar er zijn wel een aantal risicofactoren waarmee je rekening kan houden, zoals het nemen van antibiotica of een gedaalde weerstand.

De meest duidelijke symptomen van een vaginale schimmelinfectie zijn jeuk en branderige pijn in en rond de vagina, een ongewone vaginale afscheiding, een rode huid en schedewand, opgezwollen schaamlippen en pijn bij het vrijen of plassen.

Hoe vaak komt candida voor?

Ongeveer 75 % van de vrouwen zal ooit last hebben van een vaginale schimmelinfectie. Candida komt het vaakst voor bij vrouwen in hun twintiger of dertiger jaren en bij zwangere vrouwen. Meisjes die hun menstruatie nog niet hebben of vrouwen in de menopauze zullen hier minder snel last van hebben.

Waarom sommige vrouwen er vaker last van hebben da andere is onbekend. Wel wordt aangenomen dat vrouwen met diabetes of een beschadigd immuunsysteem een risicogroep vormen.

Behandeling en preventie

Een vaginale schimmelinfectie is makkelijk te behandelen met pillen of zalfjes die je inwendig aanbrengt. Deze medicatie is zonder voorschrift te verkrijgen bij de apotheker. Als je echter niet volledig zeker bent of je met een vaginale schimmelinfectie te maken hebt, is het aangeraden om even een dokter te zien.

Omdat voorkomen altijd beter is dan genezen, kan je het risico op een vaginale schimmelinfectie verminderen met de volgende tips:

– Gebruik liever geen zeep bij het wassen van de vagina.
– Gebruik bij voorkeur maandverband. Als je toch liever tampons gebruikt, wissel ze dan regelmatig.
– Warme, vochtige plaatsen zijn een kweekstal voor schimmels. Je kan dus best katoenen ondergoed dragen, geen te strakke broeken en zwemkledij zo snel mogelijk uitdoen na het zwemmen.
– Ga even na of je wasmiddel niet de boosdoener is van irritaties aan de vagina.
– Gebruik zo min mogelijk suiker.
– Hygiëne is belangrijk, maar overdadige hygiëne is dan weer uit den boze.

Tags , , ,

Oedeem, een teveel aan vocht in het lichaam

Oedeem is het vasthouden van vocht op plaatsen waar het niet thuishoort, een aandoening die bij jong en oud voorkomt.

Wat is oedeem?

Oedeem is het ophopen en vasthouden van vocht op plaatsen waar dit niet hoort, zoals in je enkels, voeten, onderbenen of in de longen.

Oedeem in je voeten of enkels is vrij gemakkelijk zelf te ontdekken. Wanneer je opgezwollen enkels of voeten hebt, kan er sprake zijn van oedeem. De simpele test: druk je vinger met enige kracht in de huid en houd even vast; als er een putje zichtbaar blijft na het weghalen van je vinger, is dit een teken dat je vocht vasthoudt.

Oedeem in de longen kan je uiteraard niet zien. Je kan het wel voelen: symptomen zijn onder andere benauwdheid en kortademigheid, vooral bij inspanningen en wanneer je ligt. Ook het aankomen van enkele kilo’s in slechts een paar dagen, kan een teken zijn dat je oedeem hebt.

Daarnaast is het mogelijk dat je oedeem krijgt in de lymfebanen. Dit is vaak aangeboren of een gevolg van een ongeval of operatie.

De oorzaken

Oedeem kan verschillende oorzaken hebben. Als de bloedvaten in de benen het bloed niet goed afvoeren naar het hart, kan zich vocht ophopen in voeten, enkels en onderbenen. Ook een verminderde pompfunctie van het hart, of lever- en nieraandoeningen kunnen oedeem veroorzaken.

De behandeling en preventie

Om te zorgen dat je de juiste behandeling krijgt, is het noodzakelijk om de oorzaak te kennen. Oedeem is een afwijking die bij allerlei ziektes kan ontstaan. Wie last heeft of gehad heeft van hartfalen, behoort tot de risicogroep. Controleer in zulke gevallen zeker regelmatig je lichaamsgewicht. Als dit snel toeneemt, is het aan te raden om advies aan je huisarts te vragen.

Bij oedeem worden vaak zogenaamde plasmiddelen voorgeschreven. Door deze medicijnen scheiden de nieren meer zout uit. In sommige gevallen kan het dragen van steunkousen of een zwachtel noodzakelijk zijn.

Om het risico te verlagen kan je best zuinig omspringen met zout. Zo houd je minder vocht vast en daalt je bloeddruk. Zorg ook voor genoeg beweging. Bewegen stimuleert de doorbloeding en de spierfunctie in je benen, waardoor het vocht kan verminderen. Ook wisseldouches waarbij je koud en warm afwisselt zijn gezond, zeker na het sporten.

Tags ,

Last van maagproblemen?

Iedereen heeft wel eens last van maagproblemen. Dit gaat meestal gepaard met een opgeblazen gevoel, misselijkheid, pijn in de maagstreek, zuurbrand,…. Meestal gaat het vanzelf over, maar toch is er vaak sprake van een erger geval, wat kan wijzen op een maagziekte. De meeste van deze ziektes zijn echter ongevaarlijk, maar behandeling is wel noodzakelijk.

Maagziektes

Ziektes in de maag zijn niet ongewoon. De meest frequente gevallen zijn de volgende:

– Dyspepsie: dit wordt ook simpelweg een opgeblazen gevoel genoemd en is de term waarmee men pijn of een ongemakkelijk gevoel in de maagstreek bedoelt. De meeste mensen krijgen hier ooit mee te maken. Het leidt ook vaak tot misselijkheid en braken.
– Maagzuur: een brandend gevoel in de slokdarm. Dit komt bij iedereen wel eens jaarlijks voor en leidt tot een slechte adem, een zure smaak in de mond, oprispingen en braken.
– Maagzweer: dit is een zweer in de maagwand, meestal in de buurt van de dunne darm. Het wordt veroorzaakt door een slecht evenwicht tussen maagzuur en maagslijm. Het zuur zal dan de maagwand aantasten, wat kan leiden tot een maagbloeding. Dit leidt ook tot zuurbranden, overmatig speeksel, oprispingen en een trage stoelgang. Bovendien zal de eetlust weg zijn en zal je ongewild afvallen.
– Oesofagale reflux: hiermee wordt het terugvloeien van maagzuur in de slokdarm bedoeld. Dit kan de slokdarm beschadigen en gaat meestal gepaard met maagzuur, moeite met het slikken en oprispingen na een grotere maaltijd.
– Gastritis: een ontsteking van de maag. De maag zal heel rood zijn en bovendien zullen er zweren in het maagslijmvlies zitten. Het kan veroorzaakt worden door pikante voeding of alcohol, maar ook door een besmetting met een virus. Dit leidt tot pijn in het bovenste deel van de maag. Als bij de buikgriep alleen de maag is aangetast is er ook sprake van gastritis.
– Maagkanker: een laatste ziekte die er kan komen door verschillende oorzaken. Toch zal de vaststelling van maagkanker meestal te laat komen, omdat de maag diep in het lichaam ligt en de tumor dus onzichtbaar zal zijn.

Oorzaken

Maagproblemen kunnen door interne en externe factoren worden veroorzaakt. Interne factoren kunnen een te hoog of te laag zuurgehalte zijn in de maag of een te trage lediging van de maag. Externe factoren zijn echter meestal de oorzaak van maagproblemen. Dit kan variëren tussen stress, een ongezond dieet, overvloedig gebruik van koffie of alcohol, roken en zelfs bepaalde medicatie.

Toch zal er ook steeds naar het type van maagprobleem moeten gekeken worden om de oorzaak ervan vast te stellen.

Behandeling

Bij de meeste maagproblemen is een behandeling dus noodzakelijk. Er zijn specifieke behandeling per ziekte, maar toch zijn er ook meer algemene behandelingsmiddelen. Zo kunnen kleinere maagproblemen verholpen worden door een gezond dieet, het vermijden van stress, een kruidenthee of simpele medicatie. Als de problemen echter niet weggaan kan je best naar de dokter gaan die dan een gepaste behandeling zal uitwerken voor het specifieke probleem.

Tags , , ,

Haartransplantatie: om kaalheid tegen te gaan

Kaalheid kan een gevolg zijn van biologische processen of ziekten en het komt vaker voor bij mannen dan bij vrouwen. Op het hoofd zal er dan ook geen haar meer zijn en het zal ook niet meer teruggroeien. De meeste mensen zoeken dan al snel toevlucht tot een toupet of een pruik. Toch is er ook een mogelijkheid om terug haar te krijgen op het kaal hoofd, nl. door haartransplantatie.

Wat?

Indien er op natuurlijke wijze geen haar meer groeit op het hoofd, is haartransplantatie bovendien de enige manier om terug haar te krijgen. Bij iedere man die met kaalheid te maken heeft blijft er immers op het achterhoofd een haarrand aanwezig. De reden hiervoor is dat deze haarkrans ongevoelig is voor de stof die haaruitval veroorzaakt, dihydrotestosteron. Haartransplantatie zal er dan uit bestaan om vanuit deze haarrand haarfollikels te verplaatsen naar een kalende plek op het hoofd. Vanuit deze follikels zal er dan nieuw haar groeien die, net zoals het haar in de haarkrans, niet meer zal uitvallen. De haarwortels behouden immers hun erfelijke eigenschappen en zijn dus ongevoelig voor het testosteron.

Bovendien wordt er sinds kort ook bij vrouwen aan haartransplantatie gedaan, al is het belangrijk op te merken dat er bij vrouwen meestal niet kan voldaan worden aan het verwachtingspatroon.

Toch is haartransplantatie niet bij iedereen mogelijk. Er moet rekening worden gehouden met de snelheid van het haarverlies, maar ook met het gebied dat je door de transplantatie wilt bedekken. Ook zal de oorzaak van het haarverlies moeten worden onderzocht. Zo zullen mensen met een erge vorm van alopecia geen haartransplantatie kunnen ondergaan. Bovendien zullen bij sommige personen de getransplanteerde haren na een paar dagen weer uitvallen waardoor er dus een correctie nodig is.

Hoe?

Er bestaan verschillende technieken voor haartransplantatie. Deze technieken zijn de laatste jaren enorm verbeterd, al zijn ze nog steeds zeer duur. Van de periode waarin er stukjes huid werden verplaatst, waarin dan een twintigtal haren zaten en een “plukjes-effect” kreeg,  is men tegenwoordig geëvolueerd waar de transplantatie wordt uitgevoerd met zeer kleine “grafts” met een paar haren in. Hierdoor is haartransplantatie minder snel te merken en zal het natuurlijker lijken.

Er moet bovendien ook worden gelet op de bijwerkingen van haartransplantatie, al zijn die vrij minimaal. De patiënt zal wat last ondervinden van de hechting, maar dit verdwijnt na een aantal dagen. Bovendien is er ook nazorg vereist in de eerste dagen na de transplantatie.

Tags ,

Wat is geelzucht?

Geelzucht, of icterus, is af te leiden uit een vrij gelig uiterlijk, vooral te merken aan het oogwit. Het is op zich geen ziekte, maar eerder een symptoom dat er iets mis met de afvoer van afvalstoffen uit het bloed. Toch betekent het niet dat deze achterliggende kwaal niet ernstig kan zijn. Het wordt veroorzaakt door de verwijdering van bilirubine door de gal. Deze stof is een afvalproduct van de rode bloedcellen en is de oorzaak voor de gele kleur. Als de afvoer van afvalstoffen niet goed verloopt zal de bilirubine zich opstapelen in het bloed en zo de gele kleur veroorzaken.

Oorzaken

De gele kleur wordt veroorzaakt door bilirubine, maar wat leidt nu concreet tot een ophoping van deze stof? Dit kan verschillende oorzaken hebben. Ten eerste kan er een zeer grote productie van bilirubine zijn. Deze productie kan soms zelf zo hoog liggen dat de lever de afscheiding ervan niet kan bijhouden. Er zal dan te veel bilirubine in het bloed aanwezig blijven, wat dan leidt tot de gele kleur.

Een tweede oorzaak kan zijn dat de lever zelf niet goed functioneert. De lever kan de bilirubine dan niet verwerken en afscheiden, waardoor er ook weer te veel bilirubine in het bloed terecht komt. Een belangrijke mogelijke oorzaak van het slecht functioneren van de lever is hepatitis A, maar ook levercirrose, overmatig alcoholgebruik en stofwisselingsstoornissen.

Een andere oorzaak is een blokkade in de galwegen, wat veroorzaakt wordt door galstenen of een aangeboren afwijking of ziekte aan de galwegen.. De galvloeistof kan dan niet meer vanuit de lever naar de darm worden afgevoerd, waardoor er bilirubine in het bloed terecht komt.

Ten slotte zijn er nog aantal andere oorzaken, zoals bepaalde ziektes, bijwerking van medicijnen of een slechte voeding. Het is bovendien belangrijk op te merken dat geelzucht doorgaans niet besmettelijk is, tenzij het door hepatitis A wordt veroorzaakt.

Geelzucht komt bovendien vaak voor bij pasgeboren baby’s. Dit kan veroorzaakt worden door een onrijpe lever, een verhoogd aanbod van bilirubine na de geboorte of een versnelde afbraak van rode bloedcellen na de geboorte, waardoor de meeste baby’s er kort na de geboorte geel uitzien.

Symptomen

Een gelig uiterlijk is het belangrijkste symptoom van geelzucht, maar toch zijn er nog andere symptomen. De urine kan bijvoorbeeld zeer donkerbruin worden of de ontlasting kan bleek zijn. Jeuk en ernstige vermoeidheid kunnen ook op geelzucht wijzen, net zoals een overwegend slecht gevoel door het gelig uiterlijk.

Behandeling

De behandeling van geelzucht is afhankelijk van de oorzaak ervan. Soms is behandeling ook niet nodig, omdat het veroorzaakt wordt door onschuldige aandoeningen. Bij pasgeborenen is een behandeling meestal niet nodig, aangezien de geelzucht doorgaans vanzelf zal verdwijnen na een paar dagen.

Tags

Wat is de meniscus?

De meniscus is een stukje kraakbeen dat zich tussen sommige gewrichten bevindt. Bij de mens is dit aanwezig in de knie. Het bestaat uit een speciaal soort kraakbeen en er bevindt zich een meniscus aan zowel de binnen- als de buitenzijde van de knie. De functie van dit schijfje in de vorm van een C is op te treden als een schokbreker bij het stappen, lopen en springen. Het zorgt voor bescherming van het kraakbeen in de knie en zorgt er voor dat het niet te snel afslijt. Hiernaast is de meniscus ook een stabilisator in de knie: het is immers een overgang tussen het afgeronde bovenbeen en het vlakkere onderbeen. De twee menisci zorgen dus concreet voor een opvulling van het raakvlak tussen het dij- en het scheenbeen.

Letsel aan de meniscus

Aan de meniscus lopen nog veel sporters een letsel op, vooral een volledige scheur van de meniscus. De meest voorkomende oorzaak van een scheur van de meniscus, die vaak bij voetballers voorkomt, is een snelle draaibeweging waarbij de knie en het dijbeen draaien terwijl de voet nog in de grond staat en waardoor het scheenbeen dus niet mee draait. Hierdoor geraakt de meniscus gekneld tussen boven- en onderbeen. De sporter zal dit meestal zelf meteen doorhebben door het horen van “knak” in de knie.

Letsels kunnen echter ook voorkomen bij het rechtkomen uit een hurkpositie, bijvoorbeeld bij het heffen van iets zwaar. Bovendien zal er naarmate je ouder wordt ook meer slijtage zitten op de gewrichten rond de meniscus waardoor er ook een scheur kan optreden.

Symptomen

De luide “knak” die je kan horen bij het plots scheuren van de meniscus is een eerste symptoom dat kan wijzen op een scheur. Maar er zijn nog andere symptomen. Een gezwollen knie kan wijzen op een scheur, net zoals pijn bij het volledig buigen en strekken van de knie. Het gevoel dat je continu door je knie zakt en dus een zwakke knie hebt kan ook op een scheur wijzen. In de ergste gevallen kan de knie ook volledige geblokkeerd zitten en kan je de knie dus niet meer bewegen.

Deze symptomen kunnen echter ook duiden op andere knieletsels, wat een vaststelling van een letsel niet eenvoudig maakt. Een gesprek met je arts en een onderzoek kunnen helpen, maar toch zal er doorgaans een beroep worden gedaan op een scan van je knie om het letsel duidelijk te kunnen vaststellen.

Behandeling

Een meniscus die beschadigd is zal nooit vanzelf herstellen: een operatieve ingreep zal dan ook meestal noodzakelijk zijn. Dit gebeurt doorgaans door artroscopie: hierbij wordt operatief het gescheurde stuk weggenomen en terug vastgehecht. Momenteel is er ook onderzoek bezig over een eventuele meniscustransplantatie.

Toch is een operatie niet altijd nodig. Oefeningen met als doel het versterken van de spier kunnen de klachten ook al doen afnemen. De keuze van behandeling is afhankelijk van de leeftijd van de persoon en wat die persoon na het letsel nog verwacht te doen. Als hij terug wilt gaan sporten zal een operatie echter wel noodzakelijk zijn.

Tags , ,

Wat is ischias?

Ischiasneuralgie of kortweg ischias, is een vorm van zenuwpijn in de rug. Dit wordt veroorzaakt door druk op wortels van de ischiaszenuw, waar deze uit de wervelkolom naar buiten komen. Een andere benaming voor Ischias is heupjicht.

Symptomen

Eerste signalen van Ischias kunnen zijn:

– gevoelloze tenen of delen van de voet
– spieruitval (bv.  klapvoet)
– verlies van controle over de sluitspieren van blaas en darm (incontinentie)
– Het meest kenmerkende symptoom van ischias is een pijn aan de achterkant van het been die loopt van de bil tot de voet. Deze pijn kan zo hevig zijn dat lopen niet mogelijk is. Meestal gaat het gepaard met lage rugpijn.
Bij aanwijzingen voor specifieke oorzaken is onderzoek daarnaar en eventueel behandeling aangewezen. Het is aan te bevelen om bij de eerste voortekenen van ischias een arts te raadplegen.

Oorzaken van ischias

Irritatie en uiteindelijk ontsteking van de ischiaszenuw kunnen het gevolg zijn van overbelasting van de onderrug , problemen met wervels of tussenwervelschijven , artrose, botziekten en artritis, gewrichtsontsteking in de lage rug en het bekken. Naast aandoeningen van de wervelkolom kan Ischias ook veroorzaakt worden door inspanning , overgewicht en een slechte conditie of houding.

Ook emotionele problemen kunnen leiden tot ischias. Wanneer we onder spanning staan, merken we dat vaak aan opspelende ‘zwakke plekken’ in ons lichaam.

Behandeling van ischias

Behandeling is in eerste instantie conservatief. Ischias wordt in de eerste plaats behandeld met pijnstillers en ontstekingsremmende middelen. In tweede instantie worden enkele infiltraties van corticoïden (rechtstreeks in het gewricht) gegeven en moet de patiënt een lumbostaat (licht korset in gegoten hars) dragen om de lumbale wervelkolom te laten rusten. Als een dergelijke behandeling na maanden nog geen resultaat oplevert, kan een heelkundige behandeling van een discushernia worden overwogen.

Gevolgen van ischias

Door het knellen van of door druk op een zenuw(wortel) kunnen er verlammingsverschijnselen van een of meer spieren ontstaan. Hierdoor ontstaat verdoofd gevoel van de huid die bezenuwd wordt door de betrokken zenuw.

Verschil met lumbago

Ischias is in zekere zin een verder stadium van lumbago. 90% van patiënten met ischias heeft ooit een lumbago gehad. Preventie kan dus heel wat leed voorkomen. Een bedachtzaam en rugveilig bewegingspatroon is de eerste stap.

Tags , ,

Weight Watchers, afvallen met punten

Weight Watchers is een Amerikaans bedrijf, in 1963 opgericht door Jean Nidetch. Jean Nidetch ontwikkelde een dieet dat al miljoenen mensen heeft geholpen om af te vallen. Weight Watchers is een van de beroemdste afvalmethodes. Het  dieet probeert afvallen meer te laten zijn dan alleen minder eten.

Het dieetprogramma wordt in groepsverband gevolgd, daarom denken velen dat Weight Watchers een vereniging is. In dit programma ontmoeten de deelnemers elkaar wekelijks om elkaar te steunen en ervaringen uit te wisselen. De leden leren er goed om te gaan met voeding, ze verliezen gewicht maar blijven toch gezond eten.

Het clubje uit 1963 is met de jaren uitgegroeid tot een grote multinational. Momenteel is de organisatie actief in 29 landen, en volgen wekelijks 1 miljoen mensen een van de 30.000 cursussen. Weight Watchers Belgium werd opgericht in 1973.

Puntensysteem

Het dieet bestaat uit een soort puntensysteem waarbij elk onderdeel van de maaltijd een bepaald aantal punten bevat. Deze punten zijn niet analoog aan calorieën. Afhankelijk van je grootte, leeftijd en geslacht moet je elke dag onder een bepaald aantal punten blijven om af te vallen. De punten moeten binnen een bepaalde tijd worden gegeten, maar kunnen binnen een aantal dagen ook worden opgespaard, om op een feestje toch mee te kunnen eten met de rest. WeightWatchers zegt dat het bedrijf zijn werkwijze veranderde omdat een dieet realistisch moet zijn, wil je het volhouden. Dit nieuwe systeem is niet berekend op de hoeveelheid calorieën maar op een combinatie van de hoeveelheid vet, proteïne, suiker en vezels en hoeveel energie het kost om het te kauwen en te verteren.

De Weight Watchers-methode gaat langzaam, maar op de lange termijn is gewichtsafname bijna gegarandeerd. Daarenboven zijn de resultaten vrijwel blijvend, op voorwaarde dat het dieet wordt gevolgd.

Groenten

Een verschil met de meeste dieetmethodes is dat je met dit dieet zoveel fruit en groenten mag eten als je wil, ze zijn immer geen punten waard. De enige uitzondering zijn aardappelen en andere zetmeelhoudende groenten.

Overname

In 1978 werd Weight Watchers International overgenomen door H.J. Heinz Company. In 1999 werd het weer zelfstandig en in 2001 werd het een beursgenoteerde onderneming. Heinz brengt nog wel verpakte voedingsmiddelen van het merk Weight Watchers op de markt.

Tags , , , , ,

Wat is cytomegalie?

Cytomegalie is een infectieziekte veroorzaakt door het cytomegalovirus (CMV). Het overgrote deel van de infecties verlopen zonder symptomen; de meeste mensen komen ooit in aanraking met het cytomegalovirus zonder ernstige gevolgen te ondervinden. Wie eenmaal met het cytomegalovirus is geïnfecteerd, kan zijn/haar leven lang anderen besmetten zonder er zelf last van te hebben.

De ziekte komt vooral voor in minder ontwikkelde landen en bij mensen die leven in slechte sociaal-economische omstandigheden.

Oorzaken

Besmetting treedt op via intensief contact (speeksel, urine, sperma, cervixslijm, moedermelk en bloed). Bij volwassenen zijn seksueel verkeer en orgaantransplantatie de hoofdoorzaken van besmetting, terwijl ze zelden te wijten is aan transfusie van bloed en bloedproducten. Baby’s kunnen de besmetting oplopen als zij de vagina en de baarmoederhals passeren of door het drinken van besmette moedermelk. Cytomegalie kan zich op latere leeftijd alleen verspreiden door nauw contact met de lichaamsvloeistoffen van iemand met cytomegalie.

Symptomen

De meeste infecties verlopen asymptomatisch. Enkele symptomen zijn:

– Koorts zonder duidelijke oorzaak, keelontsteking, hoesten, misselijkheid, diarree, hoofdpijn, vergrote lymfeklieren en een vergrote milt.
– CMV-infectie kan zich ook uiten als een soort klierkoortssyndroom : langdurige koorts en vermoeidheid. Soms gepaard hiermee CMV pneumonie, hepatitis met leverstoornissen, gastritis, colitis en retinitis
– Infecties bij patiënten met onderdrukte immuniteit zijn dikwijls heel ernstig en uiten zich door hoge koorts met aantasting van verschillende organen.

Behandeling

Cytomegalie is een ziekte die vanzelf overgaat bij mensen die een goed immuunsysteem hebben. In dat geval is geen speciale behandeling vereist. Baby’s en peuters, mensen met een donororgaan, patiënten die onder behandeling zijn voor kanker, mensen die met hiv zijn geïnfecteerd en al diegenen met een verzwakt immuunsysteem, hebben daarentegen antivirale therapie nodig.

Preventie

Goede handhygiëne is heel belangrijk.

Zwangere vrouwen die intensief contact met kinderen hebben zoals in kinderdagverblijven, kleuter- en basisonderwijs, moeten extra opletten en de handen goed wassen na elk contact met kinderen en na het hanteren van mogelijk direct besmette materialen zoals urine (luiers) of speeksel (speelgoed) en bloed.
Het beroep van kleuterleidster en kinderverzorgster wordt meer geassocieerd met CMV-seropositiviteit.

Men moet zich ervan bewust blijven dat elke seronegatieve zwangere vrouw thuis ook besmet kan worden bij de verzorging van haar eigen jonge kinderen die eventueel door leeftijdsgenootjes werden besmet.

Er bestaat vooralsnog geen vaccin tegen cytomegalie.

Tags ,

Wat is een herseninfarct?

Een herseninfarct (wordt ook’ beroerte’ genoemd) ontstaat door een blokkade van een bloedvat in de hersenen. Hierdoor krijgt een deel van de hersenen geen zuurstof en voedingsstoffen en lijden de hersenen schade, gaan ze minder functioneren of sterven af. Een beroerte is de derde doodsoorzaak in de Westerse wereld, na hartaandoeningen en kanker. Van alle patiënten met een beroerte overlijdt een derde binnen het eerste jaar na de beroerte. Ongeveer 10% van de patiënten krijgt opnieuw een beroerte in de loop van het eerste jaar.

Oorzaken

Er bestaan twee soorten herseninfarcten:

1. Trombo-embolisch

Bij een embolie is een bloedklonter van een ander deel van de slagaderlijke circulatie losgeschoten, deze zit vast in een slagader. Een embolie kan voorkomen in de hersenen zelf, maar ook in een ader die naar de hersenen leidt. Een embolie kan leiden tot een infarct. Belangrijkste plaatsen waar de stolsels vandaan komen zijn de halsslagaders en het hart en door afwijkingen van de vorm van het hart of de kleppen.

2. Atherosclerotisch

Bij een atherotrombotische of -sclerotische beroerte is aderverkalking de veroorzaker. Vetten hebben zich aan de binnenkant van de bloedvaten vastgezet. Hiervan kan een stukje afbreken. Als dit stukje een bloedvat in de hersenen blokkeert, leidt dit tot een infarct.

Behandeling

Trombolyse is een directe behandeling van een acute infarct. Indien een patiënt met een herseninfarct (ruim) binnen 4.5 uur in het ziekenhuis aanwezig is, kan een directe behandeling worden gegeven om het stolsel te proberen op te lossen door medicijnen toe te dienen binnen 3 uur na de eerste symptomen. Het medicijn (r-tPA, actilyse®) kan bijwerkingen hebben: kleine maar ook ernstige bloedingen in de hersenen en elders in het lichaam.

Preventie

Alle patiënten krijgen een behandeling ter preventie van nieuwe hart- en vaatziekten en herseninfarcten. Deze bestaat uit leefregels (afvallen, stoppen met roken, gezonde voeding, regelmatige lichaamsbeweging en matig met alcoholgebruik) en uit medicijnen. Bijna alle patiënten komen in aanmerking voor bloedverdunners in de vorm van bloedplaatjesremmers. Daarnaast zullen de meeste patiënten medicijnen krijgen om de bloeddruk en het cholesterolgehalte te verlagen

Gevolgen

De gevolgen van een herseninfarct zijn afhankelijk van waar in de hersenen het infarct optreedt en de hoeveelheid hersenweefsel die beschadigd is.
Mogelijke gevolgen zijn: frontaal syndroom, verlamming (meestal halfzijdig), gevoelsstoornissen, gezichtsvelduitval, slikstoornissen, afasie. De gevolgen worden bepaald door de plaats in de hersenen waar een beroerte zich voordoet. Lichamelijke gevolgen van een beroerte kunnen zijn: eenzijdige verlamming, gedeeltelijke blindheid (hemianopsie), afasie/dysartrie.

Tags , ,
Oudere berichten Nieuwere berichten
Bij www.autoonderdelen24.be kan je voor alles terecht om ook je wagen gezond te houden. Van gereedschap tot reparatietools en onderdelen, je vindt het er het beste voor jouw auto!
© 2026 · goedgezond.be Merken en domeinen zijn eigendom van Internet Ventures. Website beheerd door Volo Media.