Constipatie bij baby’s

Constipatie zorgt ervoor dat de stoelgang van de baby hard en stevig wordt. Daardoor heeft de baby pijn bij het legen van de darmen, en zal hij minder vaak de darmen legen.

Wat is de oorzaak van constipatie bij baby’s?

– Baby’s die borstvoeding krijgen
Baby’s die borstvoeding krijgen hebben niet vaak last van constipatie. Dat komt doordat borstvoeding gemakkelijk verteert. Baby’s hebben een aantal bacteriën in de ingewanden die ervoor zorgen dat bepaalde proteïnes gemakkelijker afbreken. Daardoor zal de stoelgang zachter zijn en de darmen gemakkelijker kunnen bewegen.

In borstvoeding zit bovendien het hormoon ‘motiline’ dat ook zorgt voor een gemakkelijkere darmbeweging.

Borstvoeding is zeer goed voor de baby want het past zich aan als de baby ouder wordt.

– Baby’s die poedermelk krijgen
Bij poedermelk is de kans op constipatie groter. Dat komt doordat de melk moeilijker verteerbaar is waardoor de stoelgang dikker en groener van kleur wordt. Als je baby niet bijkomt of ongewone symptomen toont kan je best naar de dokter gaan.

– Pasgeborenen (van 0 tot 6 maanden oud)
Pasgeborenen produceren zeer onregelmatig stoelgang: soms slechts een keer peer week en dan weer een paar keer per dag. Dat is heel normaal. Pas als de baby er zelf last van ondervindt moet je naar de dokter. Baby’s die borstvoeding krijgen hebben een gele stoelgang.

– Oudere baby’s (vanaf 4 maanden oud)
Als baby’s vast voedsel mogen eten hebben ze meer kans op constipatie. Dat komt doordat de darmen nog gewoon moeten worden aan het nieuwe voedsel. De stoelgang die ze produceren zal meer lijken op de normale stoelgang.

Constipatie is een vicieuze cirkel, want zodra de stoelgang harder wordt, zal de baby die proberen in te houden om pijn te voorkomen. Maar als de baby de stoelgang inhoudt wordt het nog harder, waardoor hij nog erger geconstipeerd geraakt.

Hoe behandel je constipatie bij baby’s?

Met een paar handelingen kan je je baby helpen:

– masseer de buik
– beweeg de benen al fietsend
– geef je baby een warm badje
– zorg ervoor dat je de poedermelk met de juiste hoeveelheid water maakt

Hoe voorkom je constipatie bij baby’s?

Van zodra de baby vast voedsel mag eten kan je hem best fruitpapjes geven. Fruit bevat veel vezels die constipatie helpen voorkomen.

Tags ,

Het verschil tussen een virus en een bacterie

Een virus kan je niet zien met het blote oog. Virussen moeten een gastcel aanvallen en het mechanisme ervan overnemen. Zo kunnen ze zichzelf verspreiden in het lichaam van de mens. De gastcellen hebben genetisch materiaal (DNA of RNA) en een beschermlaagje. Virussen moeten doorheen dat beschermingslaagje geraken. Daardoor zullen ze vaak slijmerige cellen aanvallen die gemakkelijker indringbaar zijn.

Een bacterie is een cel die zichzelf kan splitsen en voortplanten. Bacteriën kunnen van vorm veranderen en zichzelf onderverdelen. Bacteriën vind je overal, zowel in als buiten het lichaam. Vaak zijn bacteriën niet schadelijk en zelfs nuttig voor de mens. Soms vallen ze ons wel aan of zijn ze slecht voor ons als ze op de verkeerde plaats in het lichaam terecht komen.

Hoe geraak je geïnfecteerd?

Een infectie met een virus of een bacterie gebeurt op dezelfde manier. Dit zijn enkele mogelijke manieren waarop je besmet geraakt:

– door dicht bij iemand te staan die hoest of niest
– door iemand een hand te geven
– door voedsel met de handen aan te raken
– door contact met iemand anders zijn lichaamsvloeistoffen (bijvoorbeeld tranen of bloed)

Hoe voorkom je een infectie?

Enkele gemakkelijke handelingen zorgen ervoor dat je een infectie kan voorkomen:

– je handen regelmatig wassen
– als je iemand een hand hebt gegeven ervoor zorgen dat je erna niet je ogen of neus aanraakt
– groenten en vlees apart bewaren na het koken
– vlees goed doorbakken

Zelfs al let je op deze richtlijnen, dan nog kan je gemakkelijk besmet geraken.

Hoe behandel je een infectie?

Bij een infectie met een bacterie kan de dokter antibiotica voorschrijven. Die doodt de bacterie die de oorzaak was van de ziekte. Om de juiste bacterie te vinden zal de dokter soms vragen een urinestaal te geven. Die wordt in het labo onderzocht zodat men de juiste bacterie vindt.

Bij een virus zal het eigen immuunsysteem de ziekte moeten uitschakelen. Een antibioticum helpt immers niet tegen een virus. Soms bestaan er wel vaccinaties tegen bepaalde virussen. Zorg ervoor dat je zeker niet overbodig antibiotica inneemt bij een virus, want anders zal die enkel minder effectief worden in situaties waar je echt antibiotica nodig hebt. Je kan je lichaam helpen met het uitschakelen van een virus door:

– veel water te drinken
– thuis te blijven zodat je anderen niet infecteert maar er ook voor zorgt dat je zelf niet met andere virussen of bacteriën geïnfecteerd geraakt
– een pijnstiller nemen

Tags , , ,

Wat is plasangst?

Plasangst is een psychologisch probleem waarbij je angst hebt om in het bijzijn van anderen te urineren. Plasangst kan op alle leeftijden voorkomen, maar komt wel meer voor bij mannen dan bij vrouwen. 7% van de bevolking zegt last te hebben van een vorm van plasangst, maar het eigenlijke cijfer zal wellicht veel hoger liggen.

Hoe krijg je plasangst?

De oorzaak van plasangst is niet gekend. Het gaat waarschijnlijk om een combinatie van biologische en sociale factoren.

Wat zijn de symptomen van plasangst?

De symptomen van plasangst kunnen zijn:
– schrik hebben en onmogelijk kunnen urineren in het bijzijn van anderen
– je zorgen maken dat iemand je zou kunnen horen of zien urineren of zou kloppen op de deur
– je schamen in bepaalde situaties, wat leidt tot een contractie van de interne spieren die de urine tegenhouden. Deze spieren moeten ontspannen zijn om te kunnen urineren.
– niet kunnen urineren op openbare toiletten
– geen urinestaal kunnen maken
– plasangst kan zich ook thuis voordoen, bijvoorbeeld als je weet dat anderen in huis zijn
– plasangst stopt pas als je zeker bent dat niemand je kan horen of zien en er niemand in de buurt is.

Hoe behandel je plasangst?

Afhankelijk van de ernst en diagnose zal plasangst behandeld worden. Het is immers een ziekte die de sociale activiteiten van de patiënt achteruit doen gaan. Plasangst kan zo determinerend zijn dat het ervoor zorgt dat je niet meer op vakantie gaat of een andere job kiest wegens de mogelijkheid tot het hebben van een private toilet.

Als de dokter vaststelt dat je een sociale fobie of een sociale angst hebt, zal hij je behandelen. Dat zal meestal gebeuren door een samenspel van behandelingen. Die kunnen zijn:

– een medicijn dat ervoor zorgt dat de angst wegtrekt. Vaak gaat plasangst gepaard met een depressie en worden daar ook medicijnen voor gegeven.
– een psychologische behandeling zoals gedragstherapie. De psycholoog leert je terug gemakkelijker urineren en zal al pratend de angst weghalen.
– zelf een katheder leren plaatsen.Op die manier kan je alsnog je blaas zelfstandig leegmaken.

Tags

Wat is bloed?

Bloed bestaat uit:

– Plasma. Plasma is het meest aanwezig in bloed. 95% van het plasma bestaat uit water. Verder bestaat het uit proteïnes, hormonen, antilichamen en voedingsstoffen.
– Rode bloedcellen. 40% van het bloed bestaat uit rode bloedcellen. Het bloed kleurt rood door de hemoglobine in de rode bloedcellen. Rode bloedcellen worden aangemaakt en afgebroken in het beenmerg. De taak van de rode bloedcellen is zuurstof brengen van de longen naar de rest van het lichaam.
– Witte bloedcellen. Slechts 1% van het bloed bestaat uit witte bloedcellen. Die zijn goed voor infecties en aanvallen van bacteriën en virussen te voorkomen. Witte bloedcellen leven zeer kort: slechts enkele dagen tot maximum een week. Als je een infectie in het lichaam hebben zullen er meer witte bloedcellen aanwezig zijn in je bloed.
– Bloedplaatjes. 5 tot 7% van het bloed bestaat uit bloedplaatjes. Die zorgen ervoor dat je bloed stolt als je een snee hebt.

Wat zijn bloedtypes?

Bloedtypes zijn de types van bloed die afhankelijk van persoon tot persoon verschillen. Als je een verkeerde bloedtransfusie toegediend krijgt zullen je rode bloedcellen klonteren. Daarom wordt ook bij een zwangere vrouw steeds een bloedtest gedaan om te voorkomen dat er een strijd ontstaat tussen het bloed van de baby en het bloed van de moeder.

Rode bloedcellen hebben proteïnen op hun oppervlakte. Die worden ook antigenen genoemd. Het plasma in het bloed heeft antilichamen die bepaalde antigenen aanvallen. Afhankelijk van de antigenen in de rode bloedcellen zal je een bloedgroep hebben:

– Bloedgroep A heeft A antigenen op de rode bloedcellen en B antilichamen op het plasma
– Bloedgroep B heeft B antigenen op de rode bloedcellen en A antilichamen op het plasma
– Bloedgroep AB heeft A en B antigenen op de rode bloedcellen en geen antilichamen op het plasma
– Bloedgroep O heeft geen antigenen op de rode bloedcellen en A en B antilichamen op het plasma
– Rhesus + heeft rhesus antigenen op de rode bloedcellen
– Rhesus – heeft geen rhesus antigenen op de rode bloedcellen

Zo ontstaan de bloedgroepen: A+, A-, B+, B-, AB+, AB-, O+, O-.

Hoe wordt bloed aangemaakt?

Het bloed wordt aangemaakt in het beenmerg als je een goede voedingsgewoonte hebt en veel vitaminen inneemt. Via stamcellen in het beenmerg wordt het bloed aangemaakt.

Enkele weetjes

– Als je weinig rode bloedcellen hebt zullen je nieren een hormoon aanmaken dat ervoor zorgt dat je beenmerg rode bloedcellen maakt.
– Je bloed stolt doordat bloedplaatjes samenkomen op de snee en plakkerig worden.
– Je bloeddruk is niet enkel afhankelijk van hoe snel je hart pompt, maar ook van hoe smal je slagaders zijn.

Tags , , ,

Hoofdwonden: onschuldig of gevaarlijk?

Een klap tegen je hoofd kan veel uiteenlopende gevolgen hebben en het is niet altijd gemakkelijk om de ernst van je toestand te beoordelen. Je hersenen kunnen na een hoofdtrauma zwaar beschadigd zijn zonder dat je er zelf iets van merkt. Daarom is het belangrijk om na een hoofdtrauma goed bij te houden welke klachten je ondervindt. Op deze manier kan je zelf beoordelen wat voor soort verzorging je nodig hebt. Misschien volstaat het om jezelf te verzorgen, maar in sommige gevallen is het noodzakelijk om een dokter te contacteren.

Ook als je getuige bent van een ongeval waarbij iemand ernstig gewond raakt aan het hoofd, moet je kunnen inschatten op welke manier je hulp kan bieden. Mogelijk kan je de gewonde zelf vervoeren naar de spoedgevallenafdeling van het ziekenhuis, maar in sommige zeer ernstige gevallen moet je de eerste hulp overlaten aan de hulpdiensten.

Hoe ontstaan gevaarlijke situaties?

Je kan er ernstig aan toe zijn als een ongeval leidt tot een schedelbreuk, een hersenbloeding of een hersenschudding. In deze gevallen zal je meteen na het ongeval of in de uren die erop volgen symptomen ontwikkelen die erop wijzen dat je medische hulp moet zoeken.

Hoe beoordeel je je eigen toestand?

Als je geen andere klachten ervaart dan matige hoofdpijn en misselijkheid die niet erger wordt, dan volstaat het om thuis uit te rusten en geen zware inspanningen te verrichten tot de pijn of de misselijkheid voorbij is.

In de volgende gevallen moet je een arts raadplegen:

– Je bent ouder dan zestig jaar.
– Je hebt al meerdere beroertes gehad.
– Je hebt aanhoudende hoofdpijn.
– Je hebt last van oorsuizingen of je gehoor vermindert.
– Je hoofdwond is vuil
– Je hoofdwond is rood, gezwollen of uitermate gevoelig voor aanraking.

Het is altijd belangrijk om je toestand aandachtig op te volgen, want bij hersenschade is het mogelijk dat de symptomen pas vanaf een aantal uren na de klap optreden. Contacteer je huisarts als je last hebt van concentratieproblemen, slaapstoornissen of angstaanvallen.

Wat moet je doen als iemand anders ernstig gewond is aan zijn hoofd?

Wanneer moet je de hulpdiensten waarschuwen?

Bel onmiddellijk de hulpdiensten als de gewonde één of meerdere van de volgende symptomen vertoont:

– bewusteloosheid die langer dan een minuut aanhoudt
– ademhalingsproblemen
– zware bloeding uit een wond of bloeding uit de oren of de neus
– overdadig zweten
– koud aanvoelende of grauw of bleek ogende huid
– onvermogen om te spreken
– ononderbroken of zeer krachtig overgeven

Terwijl je wacht op de hulpverleners, moet je het slachtoffer zo min mogelijk verplaatsen en mag je de wond niet aanraken. Dien de eerste zorgen toe als je daartoe opgeleid bent.

Wanneer mag je de gewonde zelf naar het ziekenhuis brengen?

Je kan een slachtoffer van een ongeval met hoofdletsel zelf naar het ziekenhuis brengen in de volgende situaties:

– het slachtoffer is (mogelijk) onder invloed van alcohol of drugs
– het slachtoffer lijdt aan geheugenverlies
– het slachtoffer ziet wazig of hoort slecht
– je ziet bloeduitstortingen rond de ogen of achter de oren
– het slachtoffer is jonger dan twaalf weken

Wanneer mag je het slachtoffer zelf verzorgen?

Bij kleine hoofdwonden volstaat het om het bloeden te stelpen met een schone doek en de wond vervolgens te ontsmetten en af te dekken met een steriel verband.

Tags , ,

Eerste hulp bij hersenschudding: klachten en behandeling

Als je een ongelukkige val maakt of je hoofd hard stoot, kan je een hersenschudding hebben. Je schedel krijgt een harde klap en de impact van de botsing verstoort de werking van je hersencellen, waardoor je hersenfuncties tijdelijk onderbroken worden. Waarschijnlijk verlies je even het bewustzijn. Wanneer je bijkomt, kan je uiteenlopende symptomen ervaren. In sommige gevallen moet je een arts raadplegen. Mogelijk ondervind je blijvende schade na een hersenschudding.

Wat zijn de symptomen van een hersenschudding?

Een hersenschudding gaat vaak gepaard met tijdelijke bewusteloosheid. Wanneer je bijkomt, herinner je je waarschijnlijk weinig of niets over het ongeval en over je bezigheden op het moment dat eraan voorafging. Tijdelijk geheugenverlies is een normaal gevolg van een hersenschudding, maar je moet wel medische hulp zoeken wanneer je bijkomende geheugenproblemen opmerkt.

Veel mensen hebben na een hersenschudding last van minder ernstige symptomen, zoals hoofdpijn, misselijkheid of wazig zicht. In de meeste gevallen verdwijnen deze klachten vanzelf na een aantal dagen of weken.

Wat moet je doen na een hersenschudding?

Wanneer een kind een hersenschudding heeft of wanneer een volwassene langer dan een paar minuten bewusteloos is na een hersenschudding, moet hij zich laten onderzoeken door zijn huisarts. De arts zal zijn toestand dan beoordelen en eventueel beslissen om hem te laten opnemen in het ziekenhuis voor observatie, gewoonlijk voor een periode van vierentwintig uur.

Toch is het niet altijd nodig om naar de dokter te gaan na een hersenschudding. Als je snel opnieuw bij bewustzijn bent en geen ernstige klachten ondervindt, volstaat het om je lichaam en je hersenen rust te gunnen. Concreet betekent dat: geen zware lichamelijke arbeid verrichten, zo veel mogelijk uitrusten en afzien van activiteiten die de hersenen prikkelen, zoals lezen. Artsen raden aan om je door iemand anders te laten observeren als je ervoor kiest om thuis te herstellen. Vraag een familielid of vriend om je de eerste vierentwintig uur na de klap elk uur een simpele persoonlijke vraag te stellen, zoals ‘Wat is je naam?’ of ‘Wat is je adres?’.  Als blijkt dat je niet kan antwoorden op de vraag, moet hij meteen contact opnemen met je huisarts.

Als je thuis herstelt van een hersenschudding, moet je een arts raadplegen in de volgende gevallen:
– Je voelt je aanhoudend slaperig.
– Je geeft over.
– Je ondervindt geheugenproblemen.
– Je wordt plots onwel.
– Je hebt een epileptische aanval.
– Je kan je niet concentreren op gesprekken.

Je herstelperiode is afgelopen. Wat nu?

De meeste mensen herstellen volledig na een hersenschudding, maar sommigen ondervinden blijvende schade. Meestal gaat het om concentratiemoeilijkheden, geheugenverlies of evenwichtsproblemen.

Over het algemeen is het risico op aanhoudende klachten kleiner als je voldoende rust neemt na een hersenschudding en als je verdere hoofdtrauma’s vermijdt. Daarom is het aangewezen om voorzichtig te zijn bij het sporten en een helm te dragen op de fiets.

Tags ,

Eetbuien tijdens de zwangerschap, een onschuldige eigenaardigheid

Tijdens de zwangerschap hebben veel vrouwen last van merkwaardige eetbuien. Sommige zwangere vrouwen beschrijven bijvoorbeeld een onweerstaanbare drang naar voedingsmiddelen die ze nooit bijzonder lekker hebben gevonden. Anderen voelen dan weer hun maag omkeren wanneer ze het tussendoortje zien dat hen nog deed watertanden voor hun zwangerschap.  Veel vrouwen hebben tijdens de zwangerschap ook opmerkelijk meer trek in calorierijk voedsel, zoals vette snacks.

Overkomt dit jou ook? Maak je dan geen zorgen, dergelijke eetbuien zijn niet meer dan onschuldige gevolgen van hormonale veranderingen tijdens de zwangerschap. Bovendien zijn ze volkomen onschadelijk voor jezelf en voor je baby als je er verstandig mee omgaat.

Waar komen je eetbuien vandaan?

De wetenschap heeft nog geen algemeen aanvaarde verklaring kunnen bieden voor eetbuien tijdens de zwangerschap, maar de volgende theorieën zijn alom bekend:

– Hormonale veranderingen beïnvloeden je smaak- en reukzin, waardoor je voorkeuren inzake voeding veranderen.
– Je lichaam probeert te voldoen aan je verhoogde behoefte aan calorieën en stimuleert daarom je eetlust.
– Je lichaam stuurt je in de richting van een bepaald voedingsmiddel vanwege een tekort aan specifieke voedingsstoffen. Volgens deze theorie zou een onstilbare honger naar rood vlees bijvoorbeeld een teken zijn van ijzertekort.
– De schommelingen in je hormonenhuishouding maken je emotioneel en onzeker, waardoor je troost zoekt in calorierijke snacks.

Wat kan je eraan doen?

Geef vooral niet te veel toe aan de grillen van je hormonen, want je lichaam heeft elke dag slechts driehonderd extra calorieën nodig tijdens je zwangerschap. Bovendien is het voor jezelf én voor je baby belangrijk om een gezond eetpatroon aan te houden.

Een aantal handige tips om het niet te ver te laten komen:

– Probeer gezond en evenwichtig te eten. Zorg bij elke maaltijd voor een stevige basis van volkorenproducten, zoals bruin brood, zilvervliesrijst of volkoren pasta. Op deze manier neemt je lichaam voldoende goede koolhydraten op, zodat het hongergevoel langer uitblijft.
– Eet regelmatig om je suikerspiegel in evenwicht te houden. Laat telkens twee uur tussen de maaltijd en een gezond tussendoortje
– Beweeg voldoende. Lichaamsbeweging is goed voor je humeur en kan emotionele eetbuien vermijden.
– Ga op zoek naar afleiding. Als je je concentreert op een huishoudelijk klusje of op een telefoongesprek, zal de drang om te snoepen ongemerkt verdwijnen.
– Zoek steun en gezelschap bij je vrienden en familie. Je eetbuien kunnen een gevolg zijn van onzekerheid of eenzaamheid.

Waar moet je voor oppassen?

Over het algemeen zijn eetbuien tijdens de zwangerschap volkomen ongevaarlijk als je niet mateloos toegeeft aan de verleiding, maar je moet toch voorzichtig blijven en goed nadenken over je voeding.

Wees onverbiddelijk en verban voedingsmiddelen die schadelijk kunnen zijn voor je baby:

– rauwe vis en vlees dat niet doorbakken is
– alcohol
– bereidingen met rauw ei, zoals chocolademousse
– kazen op basis van ongepasteuriseerde melk

Ten slotte is het mogelijk dat je een onverklaarbare trek hebt in stoffen die niet eetbaar zijn, zoals aarde of tandpasta. In dit geval moet je contact opnemen met je huisarts. Deze aandoening staat bekend als pica en houdt vermoedelijk verband met ijzertekort.

Tags , ,

Aangezichtsverlamming van Bell, minder ernstig dan het lijkt

Wie wordt getroffen door de aangezichtsverlamming van Bell, verliest plots de controle over de spieren in het aangezicht. Gewoonlijk zijn de symptomen van de ziekte alleen zichtbaar in de linker- of rechterhelft van het gezicht, maar in sommige gevallen treedt de aandoening op in het volledige gezicht. Het getroffen deel van het gezicht voelt slap of verstijfd aan en de patiënt slaagt er amper in om zijn gezichtsspieren te bewegen of om zijn mond en ogen te sluiten.

Wetenschappers hebben nog geen zekerheid over de oorzaken van de aangezichtsverlamming van Bell en zijn er bijgevolg nog niet in geslaagd om een doeltreffende behandeling te ontwikkelen. Toch lijkt deze aandoening gevaarlijker dan ze in feite is: de meeste patiënten herstellen volledig binnen enkele maanden met behulp van medicatie.

Waaraan herken je de aangezichtsverlamming van Bell?

De aangezichtsverlamming van Bell kenmerkt zich door een verzwakking of verlamming van één helft van je gezicht of van je volledige gezicht, maar de meeste patiënten ervaren bijkomende klachten.

Voorbeelden van mogelijke complicaties zijn:

– ongecontroleerde bewegingen in je gezicht (bijvoorbeeld onwillekeurig knipogen of
glimlachen)
– kwijlen
– pijn in je gezicht
– veranderende smaakzin
– overgevoeligheid voor geluid
– onvermogen om tranen te vormen of overdadige traanproductie

Wat is de oorzaak van de ziekte?

De verlamming in je gezicht wordt veroorzaakt door een letsel aan je aangezichtszenuw of door een infectie van dezelfde zenuw. De aangezichtszenuw oefent controle uit over de spieren die gezichtsuitdrukkingen vormen. Verder staat deze zenuw ook in voor de waarneming van geluid en voor de werking van je speekselklieren, je traanklieren en de smaakpapillen vooraan op je tong. De werking van de spieren en klieren in je gezicht vermindert dan ook aanzienlijk wanneer je aangezichtszenuw gekwetst, ontstoken of geïnfecteerd is.

Tot zover zijn wetenschappers het eens, maar hun meningen verschillen sterk over de onderliggende oorzaken van de verstoorde werking van de aangezichtszenuw. Toch zijn een aantal theorieën algemeen bekend. Een klap tegen het hoofd zou bijvoorbeeld een letsel aan de aangezichtszenuw kunnen veroorzaken en een infectie zou te wijten kunnen zijn aan bepaalde virussen of bacteriesoorten.

Hoe verloopt de behandeling?

De behandeling van de aangezichtsverlamming van Bell is voornamelijk gericht op het herstel van je aangezichtszenuw door medicatie. Meestal krijg je Prednison voorgeschreven, een geneesmiddel dat de zwelling van de ontstoken aangezichtszenuw moet verminderen. Mogelijk moet je ook antivirale medicijnen innemen.
Gewoonlijk duurt het met behulp van geneesmiddelen een paar dagen tot een paar weken voordat de ontsteking van je aangezichtszenuw genezen is. Vervolgens zal je controle over je gezicht waarschijnlijk terugkeren na drie tot zes maanden. Tijdens deze periode is het belangrijk om je ogen goed te verzorgen met oogdruppels, want je ogen kunnen zichzelf niet meer reinigen door te knipperen.

Over het algemeen stellen artsen dat de meeste patiënten volledig herstellen van de aangezichtsverlamming van Bell binnen zes maanden na het genezen van de aangezichtszenuw. Toch is er nog geen reden tot paniek als je symptomen nog niet verdwenen zijn na zes maanden, want niet alle patiënten herstellen even snel. Vooral bij oudere mensen kan het genezingsproces langer aanslepen. Pas na negen maanden kan je arts beoordelen of je blijvende schade zal ondervinden.

Tags , ,

Vruchtbaarheidscyclus, weet wanneer je vruchtbaar bent

Voor wie in verwachting probeert te geraken, is het handig om te weten wanneer je het meest vruchtbaar bent. Het vruchtbaarst ben je rond je ovulatie of eisprong, maar de grootste kans om zwanger te worden, heb je wanneer je regelmatige seks hebt. Waarom dat zo is, lees je hier.

De ovulatie

Je menstruatiecyclus begint op de eerste dag van je menstruatie en loopt tot je volgende menstruatieperiode. De lengte van de cyclus is voor iedere vrouw verschillend, maar duurt gemiddeld 28 dagen.

Tijdens deze menstruatiecyclus worden er hormonen vrijgegeven die je eierstokken stimuleren. In een van de eierstokken is een eicel opgeslagen dat begint te groeien. Als de eicel rijp is, wordt het afgestoten door de eierstok en ‘springt’ het naar je eileiders. Vandaar dat het ook wel de eisprong genoemd wordt.

De eisprong vindt plaats in het midden van je menstruatiecyclus. Dat varieert van gemiddeld tien tot zestien dagen voor het begin van je volgende cyclus.

Sommige vrouwen herkennen een eisprong door bijvoorbeeld gevoelige borsten, buikpijn, een lichte bloeding of waterige vaginale afscheiding.

Na de ovulatie kan de eicel nog enkele uren bevrucht worden. Dat wil niet zeggen dat je juist op dat moment seks moet hebben om zwanger te kunnen raken. De zaadcellen van de man overleven namelijk meerdere dagen

Er bestaan tests om te berekenen wanneer je ovuleert.

Regelmatige seks

Hoewel je rond je ovulatie het meest vruchtbaar bent, heb je de grootste kans om in verwachting te geraken als je op regelmatige basis seks hebt, dit is zeker elke twee of drie dagen.

Een van de redenen hiervoor is het feit dat het plannen van je seksuele betrekkingen rond je eisprong een zekere vorm van stress kan veroorzaken. En elke vorm van stress, hoe licht ook, heeft een nefast effect op je vruchtbaarheid. Dat werkt ook omgekeerd: als je stress hebt, daalt je libido en zal je dus ook minder vaak zin in seks hebben. Regelmatig vrijen houdt je ontspannen en vergroot je kansen op een zwangerschap.

Tags , , , ,

Bloedonderzoek, test van je bloed

Bloedtests zijn nodig voor het stellen van verschillende diagnoses. Hoe dit in zijn werk gaat, wordt hier kort belicht.

Hoe verloopt een bloedtest?

Om te beginnen moet even vermeld worden dat er gebruik gemaakt wordt van enerzijds het plasma (het vloeibare gedeelte) en anderzijds van het serum (het vloeibare gedeelte dat overblijft na het stollen van het bloed bij bijvoorbeeld een wonde). Dat laatste kan gebruikt worden in chemische testen en in onderzoek naar de werking van het immuunsysteem. Dan zijn er nog de bloedcellen, die later besproken worden.

Bloed wordt soms afgenomen door een prikje in de vinger, zoals bij onderzoek naar diabetes, maar wordt meestal afgenomen uit een ader.

In de meeste gevallen wordt bloed getrokken uit een ader, en gewoonlijk ter hoogte van de elleboog. Wanneer bloed getrokken wordt uit een ader, gebeurt dat doorgaans uit de pols. Dat kan een stuk ongemakkelijker aanvoelen dan ter hoogte van de elleboog, omdat hier meer zenuwen samenkomen.

Veel mensen hebben moeite met het idee of zicht van naalden en kunnen zich slap voelen. Dat kan verholpen worden door te zitten of te liggen tijdens het bloedprikken. Als je je nog steeds slap voelt, meld dit dan meteen aan de persoon die de test uitvoert.

Wat wordt juist in het bloed onderzocht?

In het bloed vind je drie soorten cellen terug: de rode bloedcellen, de witte bloedcellen en de bloedplaatjes.

– Rode bloedcellen:
Een voorbeeld van testen met rode bloedcellen zijn de hemoglobinetest, wat de concentratie aan hemoglobine (wat zuurstof vervoert in je lichaam) onderzoekt. Een hematocriettest meet het volume dat de rode bloedcellen inneemt in het bloed. Wie bijvoorbeeld relatief weinig rode bloedcellen heeft, zou kunnen lijden aan bloedarmoede. Een hoog aandeel aan rode bloedcellen daarentegen, kan dehydratatie betekenen ten gevolge van bijvoorbeeld diarree of een operatie. Dit zijn uiteraard maar enkele voorbeelden van de tests die ze op bloed uitvoeren, om nog maar te zwijgen van de vele diagnosen die ermee bevestigd of uitgesloten kunnen worden.

– Witte bloedcellen:
Het aantal witte bloedcellen kan een aanwijzing zijn van meerdere aandoeningen. Een hoog aantal kan bijvoorbeeld een symptoom zijn van een bacteriële infectie, kanker, malaria of zelfs stress. Het aantal witte bloedcellen kan dalen door onder andere een defect aan het auto-immuunsysteem of een virale infectie.

– Bloedplaatjes:
Bloedplaatjes vormen de basis van het gestolde bloed dat zich vormt bij een wonde. Een te laag aantal bloedplaatjes kan tot gevolg hebben dat je bloed minder goed stolt, wat gevaarlijke gevolgen kan hebben. Dit kan meerdere oorzaken hebben, variërend van virale infecties tot het ondergaan van chemotherapie.

Een hoog aantal bloedplaatjes maakt je dan weer kwetsbaar voor bloedklonters. Dat kan veroorzaakt worden door bijvoorbeeld leukemie.

Tags , ,
Oudere berichten Nieuwere berichten
Bij www.autoonderdelen24.be kan je voor alles terecht om ook je wagen gezond te houden. Van gereedschap tot reparatietools en onderdelen, je vindt het er het beste voor jouw auto!
© 2026 · goedgezond.be Merken en domeinen zijn eigendom van Internet Ventures. Website beheerd door Volo Media.