HIv(het Humaan Immunodeficiëntie Virus) is een virus dat bij de mens het immuunsysteem afbreekt. Aangezien het immuunsysteem ons beschermt tegen ziekten kampen hiv-patiënten vaak met allerlei kwalen. Wanneer hiv-besmetting niet behandeld wordt, zal de weerstand zo zwak worden zodat het lichaam zich niet meer kan verdedigen tegen infecties, wat uiteindelijk zal leiden tot overlijden.
Wanneer hiv-besmetting optreedt, maakt het lichaam antistoffen aan in het bloed. Deze antistoffen zullen de strijd aangaan met de virusdeeltjes. Vanaf dat moment ben je seropositief.
Vaak is men reeds geruime tijd hiv-patiënt vooraleer de diagnose wordt gesteld. Dat komt omdat een infectie met hiv in eerste instantie geen duidelijk merkbare symptomen teweegbrengt. Vaak voelen patiënten zich grieperig. Ook kunnen de lymfeklieren ontsteken. In een latere fase, wanneer het afweersysteem al erg verzwakt is, zijn de symptomen daarentegen van veel ernstigere aard.
Dan kunnen er uiteenlopende ziekten zoals tuberculose, huidziekten en talrijke andere infecties ontstaan. Men noemt dit ook het stadium van de ‘opportunistische’ infecties of aids. Aids is dus de verzamelnaam voor de ziekten die je krijgt wanneer je besmet bent met het hiv-virus.
Wanneer mensen seropositief zijn, is het hiv-virus aanwezig in hun lichaamssappen: bloed, sperma, vaginale afscheidingen en moedermelk. Het virus kan vervolgens maar op drie manieren worden overgedragen: via seksueel contact, via bloed en van moeder op kind.
De diagnose wordt gesteld via een bloedtest. Het bloedonderzoek stelt vast of het hiv-virus zelf of de antilichamen die het lichaam heeft aangemaakt om zich te verdedigen aanwezig zijn. Dit gebeurt met behulp van een zogenaamde ELISA-test (Enzyme-Linked Immunosorbent Assay). Aangezien de antistoffen die worden aangemaakt tegen het hiv-virus pas na enkele weken aantoonbaar zijn, kan de diagnose niet direct na de hiv-besmetting gesteld worden.
Op dit moment bestaan er nog geen geneesmiddelen om het virus volledig uit het lichaam te verwijderen en iemand alzo volledig van aids te genezen. Wel bestaan er zogenaamde aidsremmers. Deze medicijnen, ook wel antiretrovirale middelen genoemd, worden gebruikt om de reproductie van het hiv-virus tegen te gaan en zo de progressie van ziekten te verhinderen.
aids, hiv, hiv virus, seropositief De ziekte van Addison –ook bijnierschorsinsufficiëntie genoemd- is een ernstige, maar zeldzame, chronische ziekte die bij een acute opflakkering zelfs tot shock kan leiden. De ziekte van Addison is meestal een auto-immuunziekte: een ziekte die zich afweert tegen bepaalde delen van het eigen lichaam, in dit geval tegen de bijnierschors.
Bij de ziekte van Addison wordt de bijnierschors aangevallen waardoor die niet meer goed werkt. De bijnierschors maakt normaal de hormonen cortisol en aldosteron aan. Cortisol is onder andere belangrijk bij stress en inspanning. Het zorgt er namelijk voor dat er voldoende energie voorhanden is om prestaties te leveren. Aldosteron reguleert de hoeveelheid water en zout in het lichaam. Het gevolg van de ziekte van Addison is dus een chronisch tekort aan cortisol en aldosteron.
Als gevolg van het tekort aan beide hormonen ontstaan ziektesymptomen zoals chronische vermoeidheid, krachtverlies, vochtverlies, gewichtsverlies, bruine verkleuring van de huid, verminderde eetlust, behoefte aan zout en misselijkheid. Ook braken en diarree zijn veelvoorkomende symptomen. Aangezien de symptomen geleidelijk aan verschijnen, is men vaak reeds geruime tijd ziek vooraleer de ziekte van Addison ook effectief wordt vastgesteld.
De ziekte van Addison kan veroorzaakt worden door verschillende factoren. De meest voorkomende oorzaak is een auto-immuunreactie. Het is een, al dan niet aangeboren, afweerreactie tegen bijnierschorscellen. De ziekte kan echter ook ontstaan door een slechte werking van de bijnieren zelf of door een slechte secretie van ACTH door de hypofyse. Andere oorzaken zijn bijnierbloedingen, tuberculose en genetische afwijkingen.
De diagnose van de ziekte van Addison wordt bevestigd met een onderzoek naar de medische geschiedenis van de patiënt, zijn fysieke toestand, het vaststellen van voornoemde symptomen en een bloedonderzoek. In het bloedonderzoek maakt men meestal gebruik van een zogenaamde ACTH-stimulatietest. In deze test meet men de uitgangswaarde van de cortisolspiegel in het bloed, waarna men een hormoon (ACTH) inspuit. Aan de hand van de reactie op de hormooninjectie kan worden geconstateerd of de bijnierschors nog voldoende werkt.
De ziekte van Addison is niet te genezen. Wel kan de ziekte behandeld worden door het geven van bepaalde hormonen zodat het tekort aan cortisol en aldosteron wordt weggewerkt.
auto immuunziekte, bijnierschors, ziekte van Addison Leukemie is een bloedziekte -ook bloedkanker genoemd- die gekenmerkt wordt door een overproductie van witte bloedcellen waardoor een onevenwichtige samenstelling van het bloed ontstaat. De overproductie van witte bloedcellen leidt ertoe dat er onvoldoende normale rode bloedcellen, witte bloedcellen en bloedplaatjes worden gevormd.
Acute myeloïde leukemie (AML) is een erg agressieve vorm van leukemie die vaak voorkomt bij volwassenen. AML komt daarentegen zelden voor bij kinderen. AML ontstaat als gevolg van een plotselinge ongecontroleerde deling van de jonge cellen (granulocyten genoemd), die nog niet ver zijn uitgerijpt, in het beenmerg.
Bij acute leukemie nemen de symptomen, zoals bloedarmoede, bloedingen en vergrote lymfeklieren en organen, snel toe. Acute leukemie verloopt dus zeer snel. Wanneer AML-patiënten niet behandeld zouden worden, zou hun levensverwachting slechts enkele maanden bedragen.
De meeste AML-patiënten zoeken medische hulp naar aanleiding van zware vermoeidheid, koorts, terugkerende infecties, gewichtsverlies, nachtelijk zweten en/of bloedverlies. Vaak zijn de patiënten dan al ettelijke weken ziek.
De exacte oorzaken van AML zijn nog steeds niet bekend. Wel zijn er enkele factoren bekend die zeer waarschijnlijk een hoger risico geven op het ontstaan van leukemie. Zo vergroot blootstelling aan radioactieve straling en bepaalde chemische stoffen zoals benzeen de kans op leukemie. Patiënten die voor de bestrijding van andere ziekten eerder behandeld werden met chemotherapie hebben een verhoogde kans op leukemie. Ook roken, het gebruik van medicijnen en chromosoonafwijkingen zouden de kans op AML vergroten. Het staat vast dat AML niet besmettelijk en niet erfelijk is.
Om te onderzoeken of iemand aan AML lijdt, doet men meestal een beenmergpunctie. Daarnaast zal men ook een microscopisch onderzoek doen om abnormaliteiten in bloedcellen op te sporen.
De behandeling van AML gebeurt met chemotherapie. Aangezien de kwaadaardige leukemiecellen doorheen het gehele beenmerg verspreid zitten, is bestraling of operatie ter behandeling uitgesloten. Chemotherapie is erop gericht de leukemiecellen te doden en voldoende gezonde stamcellen over te houden zodat de symptomen verlichten en de bloedcellen zich terug tot normaal kunnen ontwikkelen. Wanneer patiënten niet op de chemotherapie reageren kan een beenmergtransplantatie nodig zijn.
acute myeloïde leukemie, bloedkanker, kanker, leukemie Een allergie voor dieren komt veel voor, maar is ook erg vervelend, zeker bij kinderen. De makkelijkste oplossing is om gewoon uit de buurt te blijven van dieren, maar dit zorgt soms voor problemen. Het is moeilijk om afscheid te moeten nemen van je eigen huisdier of om nooit meer langs te gaan bij vrienden met een huisdier. Sommige mensen hebben zoveel last van hun allergie dat ze, zelfs in huizen waar een jaar geleden een kat was, niet kunnen komen zonder een allergische reactie tot gevolg.
De allergie wordt meestal opgewekt door de aanwezigheid van speeksel of haren van het dier. Door hiermee in contact te komen, kunnen de symptomen van een allergie opduiken. Bij honden vormt dit geen groot probleem indien je enkel allergisch bent voor hun speeksel. Het is zelfs mogelijk om in dezelfde kamer te vertoeven, op voorwaarde dat je gewoon uit de buurt van de hond blijft. Bij katten is dit anders. Zij zitten zichzelf het grootste deel van de dag schoon te likken. Hierdoor zit er bijna op iedere haar speeksel. Dit haar vliegt nogal snel rond doorheen de kamer.
Eén van de mogelijke behandelingen tegen allergie is immunotherapie. Dit is een goede optie als je kind regelmatig in contact komt met dieren. In het andere geval moet je altijd voor of na het contact met het dier medicatie aan je kind geven.
Volgens sommige dokters is het volledig vermijden van contact met dieren de beste oplossing voor mensen met een allergie. Dit is soms moeilijk, mensen beschouwen hun huisdier vaak als een deel van het gezin. Maar in plaats van het dier weg te doen, kan je bijvoorbeeld zijn bewegingsvrijheid in het huis beperken. Daarnaast moet je de persoon die allergisch is nooit de eet- en drinkbakken van het dier laten vervangen. Dit zal sowieso een allergische reactie teweegbrengen.
Je kan bij de vaststelling van een allergie best de volgende vragen door je huisarts laten beantwoorden:
allergie, dierenallergie, huisdierenallergie, immunotherapie Immunotherapie tegen allergieën is een proces waarbij je langdurig wordt blootgesteld aan de stof waarvoor je allergisch bent. Het is de bedoeling dat je lichaam uiteindelijk gewenning creëert voor de stof, met als gevolg dat jouw allergie verdwijnt. De stof wordt meestal onder je huid ingespoten in een reeks behandelingen. De dosis wordt altijd groter waardoor je steeds beter tegen de stof opgewassen bent. Heel het proces kan één jaar tijd in beslag nemen.
Het doel van je immuunsysteem is het opsporen en vernietigen van gevaarlijke organismen zoals bacteriën en andere gevaarlijke stoffen. Dit doet het door witte bloedcellen aan te maken. Deze zullen op hun beurt schadelijke stoffen aanvallen.
Per dag eten, drinken en ademen we duizenden verschillende stoffen in. Dit heeft als gevolg dat je lichaam niet alle vreemde stoffen kan aanvallen. Het maakt zelf een selectie tussen wat wel en wat niet goed voor je is. Door onder meer overerving van genen kan je lichaam de verkeerde stoffen aanvallen. Stoffen die helemaal niet schadelijk zijn.
Hierdoor kan is het mogelijk dat iemand allergisch is voor berkenpollen maar niet voor eikenpollen. Het lichaam beschouwt de berkenpollen dan bijvoorbeeld als gevaarlijk waardoor je immuniteitssysteem deze stoffen gaat aanvallen. Het gaat bijgevolg het weefsel, bijvoorbeeld je neus, beschermen tegen deze stof. Dit heeft de typische allergische aanvallen tot gevolg. Het niezen, de lopende neus en tranende ogen zijn het gevolg van deze aanval van je lichaam tegen de pollen.
De behandeling wordt bepaald in functie van de graad van je allergie. Mensen die enorm slecht reageren op bepaalde stoffen zullen een mindere dosis krijgen dan mensen met een lichtere allergie. Je krijgt de stof waarvoor je allergisch bent tijdens de behandeling tweewekelijks ingespoten en dit gedurende een niet vooraf bepaalde periode.
Je moet allereerst weten waarvoor je precies allergisch bent en ook waarvoor niet. Gedurende je leven kan je plots allergisch worden voor een stof waar je tot op dat moment nog niet allergisch voor was. Om zeker te zijn, kan je best een allergietest ondergaan zodat je de stoffen kent waarvoor je allergisch bent.
Ten tweede moet je samen met je arts overleggen of de spuiten wel effect gaan hebben. Het is namelijk zo dat bij sommige mensen deze spuiten weinig of geen effect hebben. Het heeft dan ook geen enkele zin om deze behandeling te starten. Vraag zeker ook wat de neveneffecten van de behandeling kunnen zijn.
Tenslotte ga je best na hoelang deze behandeling effect heeft en wat de risico’s zijn. Zorg dat je zeker het laatste volledig begrijpt alvorens je aan de behandeling begint.
allergie, immunotherapie, immuunsysteem Een allergie is een abnormale lichaamsreactie op een onschuldige stof of substantie. Door hiermee in contact te komen via inhalatie of door aanraking, kan het lichaam één van de volgende reacties tot gevolg hebben: zwellingen, uitslag of niezen.
Een allergie ontstaat wanneer je lichaam een onschuldige stof, bijvoorbeeld pollen, aanziet als schadelijk. Je lichaam gaat dan een overdreven reactie geven op deze stof waardoor je de symptomen van een allergie vertoont.
De exacte oorzaak van allergieën blijft op dit moment een mysterie. Vaak komen gelijkaardige allergieën voor bij familieleden. Maar naast erfelijke oorzaken zijn er ook andere oorzaken voor allergieën. Baby’s die borstvoeding krijgen, hebben bijvoorbeeld minder snel last van allergieën dan baby’s die met de fles werden gevoed.
De meest voorkomende allergie is de allergische rinitis, een reactie waardoor je begint te niezen en/of een lopende neus krijgt. Maar je kan ook andere allergische reacties krijgen zoals huidirritaties of zelfs astma.
Mensen die last hebben van allergieën kennen de typische symptomen wel: niezen, hoesten, verstopte of lopende neus. Maar ook jeuk is één van de kenmerken. Door de jeuk aan ogen, neus en keel krijg je vaak tranen in je ogen. De bekendste vorm van allergische rinitis is hooikoorts of een allergie voor pollen.
Een andere veel voorkomende allergie is astma. Symptomen hiervan zijn: ademloosheid, hoesten, ademhalingsproblemen, piepende ademhaling en een gevoel van geslotenheid in de borststreek.
Er bestaan ook allergieën die door contact van een stof met de huid optreden. Dit noemen we contactallergieën De huid kan dan rood worden en jeuken. In andere gevallen kan er een brandend gevoel optreden bij contact met die stof.
In het slechtste geval kan iemand zo slecht reageren dat hij of zij ademhalingsmoeilijkheden krijgt. Die kunnen voorkomen als gevolg van zwellingen in de keel of mond. Daarnaast kan iemand ook in shock geraken door een slechte allergische reactie. Verwittig in dit geval zo snel mogelijk de hulpdiensten.
De opsporing van allergieën gebeurt meestal door huid- en bloedtesten. Voor meer informatie kan je altijd terecht bij je huisarts. Vergeet niet dat wanneer je veel familieleden hebt met allergieën, de kans vrij groot is dat ook jij één of meerdere allergieën hebt.
Je kan een allergie op meerdere manieren bestrijden. Je kan uit de buurt blijven van hetgeen waar je allergisch voor bent, medicatie nemen of immunotherapie volgen. Wanneer je bijvoorbeeld allergisch bent voor graspollen, kan je bij het grasmaaien een maskertje opzetten en zoveel mogelijk uit bosrijke gebieden blijven in de lente.
Wanneer je voor medicatie kiest, moet je nagaan welke medicatie het meest efficiënt is voor jou. Sommige medicatie moet je innemen alvorens je in contact komt met de stof waar je allergisch voor bent. Naderhand zal deze medicatie niet hetzelfde effect hebben, let dus goed op wat je neemt en wanneer je het neemt.
Kies je voor immunotherapie, een zware behandeling die je van je allergie dient af te helpen, moet je er rekening mee houden dat deze therapie niet altijd 100% kans geeft op slagen. Daarbij komt dat het vaak een dure behandeling is die soms een jaar duurt. Deze behandeling is enkel aan te raden bij levensbedreigende allergieën.
allergie, astma, contactallergie, immunotherapie, rinitis Aids-testen of hiv-testen worden uitgevoerd om de antistoffen op te sporen die het lichaam beschermen tegen het hiv-virus. De aanwezigheid van die antilichaampjes wijst op een infectie met het virus.
Veel mensen die met het hiv -virus besmet zijn weten dit helemaal niet. De typische symptomen van aids ontwikkelen zich doorgaans pas verschillende jaren na de infectie. Het virus vernietigt de immuuncellen die gekend zijn als CD4-cellen of T-helpercellen. Wanneer het aantal CD4-cellen minder wordt dan 200 cellen per mm³ (het normale aantal is 500 cellen per mm³) heeft een patiënt aids.
Door hun verzwakte immuunsysteem zijn patiënten met aids niet bestand tegen infecties die een gezond immuunsysteem normaal kan tegenhouden. Die infecties zijn gekend als opportunistische infecties.
Hoe vroeger iemand ervan op de hoogte is dat hij hiv-positief is, hoe vroeger hij in behandeling kan gaan, waardoor het risico op de ontwikkeling van aids of opportunistische infecties kleiner wordt. Iemand die weet dat hij hiv -positief is, zal hier in contacten met niet-besmette personen meer rekening mee houden.
De standaardmethode om te screenen op hiv-infectie zijn serologische tests die de aanwezigheid van antilichaampjes voor HIV-1 en HIV-2 (de twee belangrijkste types HIV) in het bloed. Maar tussen de besmetting met HIV en de ontwikkeling van een hoeveelheid antilichaampjes die groot genoeg is om opgespoord te worden (seroconversie), gaat altijd een periode voorbij. In de meeste gevallen vindt de seroconversie binnen de zes maanden plaats.
Dit wil dus zeggen dat iemand die seropositief is de eerste maanden na de besmetting nog negatief kan testen omdat zijn lichaam nog niet veel antilichaampjes opgebouwd heeft. Personen die negatief testen moeten daar dus rekening mee houden. Mensen die denken dat ze een groot risico gelopen hebben op besmetting kunnen daarom beter geen risico nemen en zich na drie tot zes maanden opnieuw laten testen. Na zes maanden test 95% van alle besmette personen positief.
Eerst voert men op het bloedstaal een ELISA-test uit. Deze test gaat na of er in het lichaam antistoffen aanwezig zijn. Als deze test geen antistoffen kan opsporen, betekent dat dat de persoon seronegatief is, oftewel dat hij niet met HIV besmet is. Als de ELISA-test wel antistoffen vindt, volgt er nog een tweede laboratoriumtest om te bevestigen dat het specifiek om hiv gaat in het bloed.
Je kunt best een hiv-test laten uitvoeren wanneer je risicovol seksueel contact hebt gehad, via een naald in contact bent gekomen met het bloed van anderen of in contact geweest bent met besmet bloed.
aids, aids test, hiv, hiv test, seropositief De Ziekte van Hodgkin is een lymfoom. Een lymfoom is een soort kanker die uitgaat van de lymfocyten, witte bloedcellen van het immuunsysteem. Het immuunsysteem beschermt het lichaam tegen besmettelijke ziektes.
Het lymfevatenstelsel van het lichaam bestaat uit een netwerk van kleine buisjes die, net zoals de bloedvaten, vertakken in de verschillende lichaamsweefsels. De lymfevaten bevatten lymfe, een kleurloze, waterachtige lichaamsvloeistof. Die lymfevloeistof bevat witte bloedcellen die het lichaam beschermen tegen infecties.
In de lymfevaten vinden we ook de lymfeklieren of -knopen terug. Die lymfeklieren bestaan uit lymfocyten, die de binnenkomende lymfe filteren. Als er sprake is van een infecyie, zullen de lymfeklieren geïrriteerd worden en opzwellen. Lymfeklieren vinden we onder meer in de onderarmen, lies, nek, onderbuik en andere plekken.
Tot de andere componenten van het immuunsysteem behoren de milt, zwezerik, keelamandelen en het beenmerg.
De Ziekte van Hodgkin is een kanker die niet veel voorkomt. De Ziekte van Hodgkin neemt maar 1% van alle kankers in, maar is wel een van de meest voorkomende kankervormen bij mensen jonger dan 35. Bovendien duikt de kanker maar zeer zelden op bij mensen ouder dan 55. De oorzaak van de ziekte is onbekend, maar de ziekte wordt wel in verband gebracht met verschillende ziektes.
De symptomen van de ziekte variëren van persoon tot persoon. Dikwijls wordt een pijnloze zwelling in de nek, oksel of lies, veroorzaakt door een opgezwollen lymfeklier, als eerste opgemerkt. Aanhoudende, steeds terugkerende of in cycli optredende koorts, nachtelijk zweten, vermoeidheid en gewichtsverlies horen tot de eerste symptomen. Vaak heeft de patiënt ook last van jeuk.
De Ziekte van Hodgkin kan, net als de meeste kankers, het best behandeld worden als de diagnose vroeg gesteld wordt. Breng een bezoekje aan de dokter als je meer dan twee weken de volgende symptomen vertoont:
• Een pijnloos gezwel in de lymfeklieren van de nek, de onderarm of de lies
• Koorts die niet verdwijnt
• Nachtelijk zweten
• Je de hele tijd moe voelen
• Gewichtsverlies zonder dieet
• Jeukende huid
Als men een vermoeden heeft dat je misschien lijdt aan de Ziekte van Hodgkin, wordt er meestal een biopsie van de lymfeklieren uitgevoerd. Om vast te stellen hoe ver de ziekte zich heeft uitgebreid, doet men een beroep op CT-scans, PET-scans of galliumscans.
Bijna alle gevallen van chemotherapie worden behandeld met chemotherapie. Uitzonderingen worden af en toe gemaakt voor patiënten bij wie de ziekte zich in een erg vroeg stadion bevindt. Bij hen kan eventueel radiotherapie (bestraling) toegepast worden. Na de chemotherapie doet men vaak nog een beroep op radiotherapie.
Het doel van de chemotherapie is natuurlijk de ziekte volledig te genezen, maar dat neemt niet weg dat de kanker in veel gevallen kan terugkeren. Een lichtpuntje is dat de Ziekte van Hodgkin ook nog succesvol behandeld kan worden nadat de ziekte opnieuw opduikt, in tegenstelling tot veel andere kankers. Met een genezingsgraad van 93% is het een van de best geneesbare kankersoorten.
chemotherapie, kanker, lymfoom, Ziekte van Hodgkin Auto-immuunziekten zijn aandoeningen waarbij het immuunsysteem van het lichaam reageert op lichaamseigen cellen en stoffen. Het lichaam maakt dan antistoffen aan tegen het eigen weefsel.
Om auto-immuunziekten te begrijpen, moet je eerst weten hoe het immuunsysteem werkt. Het immuunsysteem is een netwerk van organen, cellen en molecules die samenwerken om het lichaam te beschermen tegen lichaamsvreemde stoffen, zoals kiemen, bacteriën, virussen, parasieten en schimmels. Als een van deze indringers (antigenen) in het lichaam probeert te komen, verdedigt de huis zich in de eerste plaats via de huid en de slijmvliezen.
De huid en de slijmvliezen bevatten macrofagen, witte bloedcellen, en antilichaampjes. De macrofagen verteren de antigenen, terwijl de antilichaampjes de antigenen opvangen die kunnen ontsnappen. Als de antigenen langs deze hinderpalen geraken, reageert het lichaam met de productie van lymfocyten (B-cellen en T-cellen), die geprogrammeerd zijn om de antigenen aan te vallen.
Het auto-immuunproces kan verschillende gevolgen hebben. Zo bijvoorbeeld de trage vernietiging van cellen of weefsels, de buitensporige groei van een orgaan of verstoring van de orgaanfuncties. Organen en weefsels die regelmatig getroffen worden zijn de schildklier, de alvleesklier, de bijnieren, de rode bloedcellen en de verbindingsweefsels (huid, spieren en gewrichten).
Auto-immuunziekten kunnen opgedeeld worden in twee types: orgaanspecifieke (op een orgaan gericht) en niet-orgaanspecifieke ziekten.
Voorbeelden van orgaanspecifieke auto-immuunziekten zijn diabetes type I (insulineafhankelijke diabetes), de Ziekte van Hashimoto en de Ziekte van Graves, die de schildklier treffen, kwaadaardige bloedarmoede die de maag treft, de Ziekte van Addison waarbij de bijnieren worden vernietigd, en chronische actieve hepatitis die de lever treft.
Voorbeelden van niet-orgaanspecifieke ziekten zijn reumatoïde artritis, multiple sclerose, lupus en myasthenia gravis.
Onderzoek wijst erop dat verschillende factoren een rol kunnen spelen bij het ontstaan van de ziekten: giftige stoffen uit de omgeving, erfelijkheid, virussen en verschillende geneesmiddelen. Stress, slechte eetgewoonten, een gebrek aan beweging, een slaaptekort, drankmisbruik en roken kunnen ook het immuunsysteem verzwakken.
De meeste auto-immuunziekten kunnen niet genezen worden. De symptomen die met de ziekte gepaard gaan worden behandeld. Dokters kunnen medicijnen op basis van corticosteroïden voorschrijven, naast NSAID’s (ontstekingsremmende geneesmiddelen) en immuunsuppressiva die de reactie van het immuunsysteem onderdrukken en zo de progressie van de ziekte een halt toeroepen.
auto immuunziekte, immuunsysteem Atherosclerose of aderverkalking is een ziekte in de slagaders. De laag plaque tegen de wand van de slagader verdikt, waardoor het kanaal versmalt en de bloedstroom bemoeilijkt wordt. Dit kan voorkomen in ieder lichaamsdeel, maar is het gevaarlijkst wanneer het voorkomt in het hart, de hersenen of de bloedvaten die naar de hersenen leiden.
De versmalling is te wijten aan de vorming van plaque aan de binnenkant van de aders. Deze plaque bestaat uit lipoproteïnen, afgestorven spiercellen, vezelweefsel, bloedklontertjes, cholesterol en soms zelfs calcium. De plaque komt vooral voor bij mensen met een hoge concentratie cholesterol in de bloedstroom.
Plaque komt voor bij iedere persoon, maar de hoeveelheid en de dikheid vergroten met het ouder worden, waardoor ook het risico op bloedklonters verhoogt. Soms breken stukjes van de bloedklonters af en vormen ze een embolie, die de kleinere aders blokkeert.
Atherosclerose leidt jaarlijks tot heel wat dodelijke slachtoffers. Ischemische hartklachten, veroorzaakt door een vernauwing of verstopping van de kransslagaders, komt het meest voor. Ook een beroerte is een veel voorkomende aandoening.
Waarom komt atherosclerose of aderverkalking bij de ene persoon wel voor in de kransslagaders en bij de andere niet? Verschillende factoren kunnen hierbij meespelen, waaronder hoge bloeddruk, roken, diabetes, obesitas, hoge cholesterol, een familiegeschiedenis van hartziekten en een sedentaire levensstijl.
Bij aderverkalking merk je geen symptomen op, totdat de schade aan de aders erg genoeg is om de bloedstroom te verminderen. Die vermindering van de bloedstroom kan leiden tot angina pectoris of een hartaanval.
De vermindering van de bloedstroom naar de beenspieren veroorzaakt etalagebenen. Dat is pijn in de benen die je vooral tijdens het wandelen voelt. Het versmallen van de aders die bloed naar de hersenen vervoeren, kan TIA (Transient Ischaemic Attack) veroorzaken, oftewel een voorbijgaande ischemische aanval.
Medicatie volstaat niet voor de behandeling van atherosclerose. De schade is immers al toegebracht. Antistollingsmiddelen of bloedverdunners worden gebruikt om het risico op secundaire klonters of embolie te minimaliseren.
Bloeddrukverlagende medicijnen kunnen de symptomen verlichten, maar hebben geen geneeswaarde. Een angioplastie kan de vernauwde bloedvaten terug opentrekken. De bloedstroom naar het hart kan ook hersteld worden door kransslagaderchirurgie.
aderverkalking, atherosclerose, beroerte, bloed, embolie, hartaanval, slagader