Contraceptie omvat alle middelen die gebruikt kunnen worden om zwangerschap te vermijden. Hieronder vallen ook natuurlijke methodes zoals het weerhouden van seksuele contact, maar de meest gangbare methoden zijn condooms, de pil, het spiraaltje etc…
Deze kan zowel voor de man als vrouw gekocht worden. Ze bestaan meestal uit latexrubber en hebben een efficiëntiegraad van 80%. Bij de man moet het condoom om de stijve penis gegleden worden en na seksueel contact onmiddellijk afgedaan worden. Het condoom mag eenmalig gebruikt worden en mag niet gescheurd zijn.
De vrouwelijke variant bestaat uit twee ringen waarvan één inwendig moet aangebracht worden. De tweede ring zit aan de buitenzijde van de vagina om zo op zijn plaats te blijven. Het principe blijft hetzelfde als het mannelijke condoom, maar dan in omgekeerde richting.
Deze komen vaak voor in de vorm van glijmiddel en kunnen samen gebruikt worden met andere contraceptie zoals condooms of diafragma. Ze hebben een efficiëntiegraad van 80%, maar zijn niet efficiënt als ze alleen gebruikt worden.
Het diafragma is een rubberen ring die aangebracht moet worden aan de baarmoederhals of cervix. Ze heeft een flexibele, verende metalen ring zodat ze op haar plaats blijft. Het diafragma moet door een gynaecoloog geplaatst worden aangezien ze vaak op maat gemaakt worden. Het diafragma heeft een efficiëntiegraad van 82 tot 94%.
Tegenwoordig bestaan er een twintigtal merken voor de pil en bestaan er nog meer formules op maat voor verschillende maandstonden. Wegens de hoge efficiëntiegraad van 99% wordt dit gezien als de meest populaire oplossing bij vrouwen. De pil maakt gebruik van synthetische hormonen die lijken op de hormonen van de eierstokken. Hij zorgt er ook voor dat de hormonen in een vrouwenlichaam fluctueren. Zo hebben de eitjes nooit de kans te rijpen en vrij te komen.
Bijkomende voordelen van de pil zijn lichtere maandstonden zodat er je minder makkelijk een ijzertekort hebt. Ook heb je minder last van krampen. Neveneffecten zijn gewichttoename, hoofdpijn, pijnlijke borsten,…
Deze pleister heeft dezelfde werking als de pil maar wordt uitwendig aangebracht aan het lichaam, namelijk het achterwerk, bovenarm of bovenlichaam. Ze moet voor 7 dagen gedragen worden, en moet dan gedurende 3 weken ververst worden.
Deze nieuwe contraceptiemethode wordt door de dokter aangebracht onder de huid van je bovenarm. Het gaat 3 jaar mee en lost geleidelijk progesteron om zwangerschap te voorkomen. Het heeft een efficiëntiegraad van 99%.
De morning-afterpil wordt steeds meer en meer gebruikt als een contraceptief middel. Mensen die op onregelmatige basis seksueel contact hebben maken er vaak gebruik van. Ze moet 72 uur na seksueel contact genomen worden, maar hoe vroeger, hoe beter.
anticonceptie, Contraceptie, voorbehoedsmiddelen De ziekte van Bechterew is een gewrichtsontsteking van de wervelkolom, en behoort tot de familie van de spondylartropathieën. Deze ziekten zijn erfelijke aandoeningen waarbij er altijd sprake is van artritis van de wervelkolom.
De Russische neuroloog en psychiater Vladimir Bechterew uit de 19de eeuw beschreef in 1982 voor het eerst deze aandoening. Klachten van stijfheid en pijn in de wervelkolom en het bekken komen het meest voor. Een ontsteking op voorgenoemde plaatsen is hier de oorzaak van. Deze klachten beginnen tussen 15 en 25 jaar. Het komt vaker bij mannen voor dan bij vrouwen. Ook mensen die lijden aan de ziekte van Crohn, een ontstekingsziekte aan het darmkanaal, krijgen de ziekte van Bechterew er vaak nog bij.
Klachten komen meestal geleidelijk aan en sluipend, het kan dan ook jaren duren voordat er een diagnose wordt gesteld. Deze klachten zijn onder andere de volgende:
• Pijn in de onderrug, vooral in de ochtend of na een periode van weinig fysieke activiteit
• Stijfheid in de ruggengraat
• Artritis in de schouders, knieën en heupen
• Koorts, anorexia of gewichtsverlies
• Ontstekingen van de achillespezen
• Een beklemd gevoel op de borst in de nacht
De diagnose wordt gesteld door middel van bloedonderzoek en röntgenonderzoek. Ook de voorgenoemde klachten en de bewegingsmogelijkheden van de rug worden onderzocht.
Mensen met de ziekte van Bechterew hebben een bepaald bestanddeel in hun bloed, het leukocytenantigeen. Met dit antigeen kan makkelijk de diagnose gesteld worden, aangezien zowat 95% van de mensen met deze ziekte ook dit antigeen in hun bloed hebben.
Iemand met deze ziekte moet elke dag oefeningen doen om de rug flexibel, beweeglijk en vooral recht te houden. Als dit niet gebeurt, kan degene die lijdt aan deze ziekte later krom beginnen groeien. Zorg er niet voor dat het zo ver komt, soms kan het zo erg worden dat de persoon nog met moeite naar voor kan kijken. Dit noemt men de verstijving van een gebogen houding. Het kan later wel nog geopereerd worden, maar het is altijd beter te voorkomen, dan te genezen.
Er zijn ook medicijnen die de behandeling moeten bevorderen. Dit kunnen ontstekingsremmende medicijnen zijn. De ziekte is dus niet te genezen, het enige dat kan gedaan worden is het draaglijker maken en de omstandigheden zo veel mogelijk optimaliseren.
wervelkolom, ziekte van Bechterew Bedplassen is het onwillig lossen van urine in de slaap. De naam bedplassen is daarom alleen van toepassing wanneer de leeftijd bereikt is waarop je je blaas kan controleren, namelijk 5 jaar. Bedplassen gebeurt nog vaak bij kinderen ouder dan 5 jaar en net iets vaker bij jongens dan meisjes. Ook zijn eerstgeborenen gevoeliger voor bedplassen.
Bedplassen komt vaak voor bij kinderen jonger dan 5 doordat die nog de psychologische vaardigheid moeten ontwikkelen om te weten wanneer hun blaas vol is en ze wakker moeten worden om te urineren. De medische term voor dit probleem is enuresis.
Primaire enuresis komt voor bij 80% van bedplassende kinderen en houdt in dat het kind nog geen jaar lang niet in bed heeft geplast. Secundaire enuresis houdt in dat het probleem plots opduikt, nadat het kind al een hele tijd zindelijk is. Hoewel bedplassen geen lichamelijke schade toebrengt kan het wel psychologische problemen met zich meebrengen, bijvoorbeeld door de sociale uitsluiting door leeftijdgenootjes op kampen of bij logeerpartijtjes.
• Genetische factoren
• Eerdere gevallen binnen de familie
• Late rijpheid
• Stressvolle gebeurtenis zoals eerste dag school etc…
• Slaapproblemen
• Kleine blaas
• Chronische constipatie
• Slaapapneu (slapen zonder te ademen)
• Blaasinfectie
• Hoge urineproductie tijdens de nacht
Gedragstherapie is de eerste oplossing. Belangrijk is wel dat het kind hier klaar voor is. Het mag niet geforceerd worden en moet goed gemotiveerd zijn om het probleem op te lossen. Dit heeft tijd nodig, dus je kan best geen frustratie tonen tegenover je kind. Hier zijn enkele stappen om het gedrag van je kind te wijzigen:
• Naar het toilet gaan voor het slapen gaan
• Badkamer moet makkelijk te bereiken zijn, zet desnoods een potje op de kamer
• Geen luiers gebruiken, eventueel een cover voor het bed proper te houden
• Laat je kind de volgende ochtend het bed maken en een douche nemen
• Zorg ervoor dat broers en zussen niet plagen
• Motivatie: zorg voor een kleine beloning bij droge nachten
• Controleer de drinkhoeveelheid van je kind, het zou ‘s avonds niet meer dan 20% van de totale dagelijkse inname mogen bedragen.
Blaascontrole helpt uw kind zijn blaas te reguleren en doet de blaasgrootte toenemen.
Er bestaan speciale nachtalarmen die meten wanneer er urine vrijkomt. Zo weet je kind dat hij moet gaan plassen, maar dit is een laatste toevluchtsoord omdat het de motivatie van je kind kan schaden.
bedplassen, bedwateren, enuresis, urine Iedereen laat af en toe wel eens een boertje. Dit kan soms gênant zijn, maar wel gezond. Hoe ontstaat deze reactie in ons lichaam nu eigenlijk juist?
Boeren (medisch: ructus) kent twee oorzaken. Als er te veel gas in je maag wordt geproduceerd, kunnen de boeren opkomen. Dit gas komt er door het eten van bepaalde voedingsdelen die dit opwekken. Dit kan het geval zijn bij fruit, groenten of zemelen. Wanneer je koolzuurhoudende dranken drinkt, zoals frisdrank of bier, komt dit gas ook in je maag terecht.
Een tweede oorzaak is voortdurend te veel lucht binnen te krijgen. Dit is een chronische aandoening, genaamd aerofagie. Lucht binnenkrijgen gaat makkelijker dan je denkt. Je voedsel te snel opslokken, te snel drinken, of praten terwijl je eet, zijn maar een paar manieren. Aerofagie wordt vaak opgebouwd in kleine hoeveelheden tijdens het eten en drinken.
Speekselovervloed, genaamd salivatie, kan ook leiden tot het opslokken van te veel lucht, en wordt vaak geassocieerd met verschillende maagstoornissen, een slechter wordend kunstgebit of misselijkheid.
Het fenomeen van boeren laten is niet altijd makkelijk op te lossen. Vaak gebeurt het door het onbewust opstapelen van lucht in je maag, of door een extreme gevoeligheid aan voedingsstoffen met veel gas in.
Omdat salivatie zich voordoet dankzij een overproductie aan speeksel, kan je een aantal gewoonten proberen te vermijden die dit speeksel produceren. Denk aan kauwgom of roken (vooral sigaren). Het is belangrijk om je voedsel goed te kauwen, en voldoende tijd voor je maaltijd te nemen. Als je te snel alles naar binnen gooit, dan komt er veel lucht in je maag en moet je boeren. Drink niet meer door een rietje. Soms is de aerofagie het gevolg van een gevoeligheid aan antacida of koolzuurhoudende dranken. Deze moeten dan vermeden worden.
Als de aerofagie zich voordoet na het eten of drinken van een melkproduct, kan er een test gedaan worden. Lactose-intolerantie kan ook de oorzaak zijn van boeren laten. Dit betekent dat de patiënt het enzyme lactase mist en er een speciaal dieet moet worden opgesteld.
aerofagie, boeren, salivatie Een met bloed gevulde zwelling of uitstulping van de slagader, ontstaan ten gevolge van een breuk of verslapping in een slagader of aan de hartkamers
Aneurysma’s komen het vaakst voor in de aorta of lichaamsslagader. Toch heb je ook aneurysma’s van de perifere slagaders en zeker in de onderste delen van oudere mensen, vooral in de slagaders van de knieholte.
Een signaal voor het bestaan van een aneurysma is een kloppende zwelling die een blazende ruis laat horen bij auscultatie. Auscultatie is het onderzoeken door het beluisteren van geluiden in het lichaam, om daarnaar de toestand van een orgaan te beoordelen. Een aneurysma kan barsten, waardoor een bloeding of een trombose veroorzaakt wordt die op hun beurt embolie kunnen teweegbrengen. Embolie is een bloedstolsel dat in de bloedbaan wordt meegevoerd en een afsluiting van een slagader veroorzaakt.
Aneurysma’s kunnen aangeboren zijn of ze kunnen voorkomen door het ouder worden of een ziekte. De belangrijkste ziekte die aneurysma’s veroorzaakt is atherosclerose of aderverkalking.
De symptomen hangen af van de plaats van het aneurysma in het lichaam. Belangrijkste locaties zijn de buikstreek, binnen de schedel en de aorta.
Veel aneurysma’s zijn aanwezig zonder symptomen en worden ontdekt door een gevoel of door röntgenfoto’s van een routineonderzoek.
Tot de symptomen behoort een kloppend gevoel. Er is ook pijn als het aneurysma duwt tegen bepaalde organen. Als het aneurysma zich bijvoorbeeld bevindt ter hoogte van de borst, dan kan je pijn voelen in je bovenrug.
Een gebroken aneurysma zorgt voor een acute pijn. Afhankelijk van de plaats in het lichaam en de mate van het bloeden, kan het aneurysma een shock veroorzaken, bewusteloosheid of de dood. Een spoedoperatie moet het bloeden doen stoppen.
In sommige gevallen kan het aneurysma lichtjes bloed verliezen, waardoor er pijn is, maar niet de snelle achteruitgang van een breuk.
Er zijn een aantal tests om te bepalen of je een aneurysma hebt:
• een angiogram: dit is een röntgenonderzoek van de slagaders, aders en hartkamers. In de bloedbaan wordt een stof geïnjecteerd die ondoordringbaar is voor röntgenstralen, waardoor de bloedbaan duidelijk in beeld komt.
• een MRI: dit staat voor magnetic resonance imaging, een speciale techniek om een scan te maken van het menselijk lichaam. De techniek gebruikt de reactie van atomen op een sterk magnetisch veld om beelden te maken van zachte weefsels, zoals aders en slagaders.
• een lumbaalpunctie: met een dunne, holle naald wordt ruggenmergvocht gewonnen door tussen de lendenwervels te prikken. Dit vocht wordt dan onderzocht.
• een echocardiografie: een onderzoek van het hart door middel van ultrasone geluidsgolven. Via dit geluid kunnen er bewegende beelden gemaakt worden van het hart.
Geneesmiddelen worden voorgeschreven om de bloeddruk te verlagen en daarmee het risico op een breuk te verminderen. Grote of steeds groter wordende aneurysma’s in de buikstreek moeten operationeel behandeld worden. Groeiende aneurysma’s in de borststreek dwingen soms tot opereren. Een gebarsten of gebroken aneurysma dient onmiddellijk operatief behandeld te worden.
Aangeboren aneurysma’s kunnen niet tegengegaan worden. Een gezonde levensstijl kan atherosclerosis voorkomen of vertragen. Atherosclerosis is een uitlokkende factor in het ontstaan van aneurysma’s. Ook hoge bloeddruk moet voorkomen worden
• Welke tests moet ik ondergaan?
• Hoe worden deze tests uitgevoerd en zijn ze riskant?
• Hoe ernstig is het aneurysma?
• Welke behandeling raadt u aan?
• Moet ik geopereerd worden?
• Welke risico’s zijn er aan zo’n operatie verbonden?
• Welk effect heeft zo’n operatie?
aders, aneurysma Angina pectoris is de toestand waarbij het hart niet voldoende bloed toegediend krijgt om zijn werk te kunnen doen.
Angina pectoris is een vaak voorkomend bijverschijnsel van kransslagaderziekte. De pijn wordt veroorzaakt door een verminderde bloedtoevoer aan een segment van de hartspier. Hij blijft meestal slechts enkele minuten duren en een aanval kan vaak gemakkelijk verlicht worden door rust of medicijnen. Je kan ook een kransslagaderziekte hebben zonder last te hebben van angina pectoris.
Gewoonlijk wordt angina beschreven als een drukkende of knijpende pijn die begint in het midden van de borst en kan uitdijen tot de schouders of de armen, de nek, kaak of rug. Meestal wordt de angina op gang gebracht door een extra belasting van het hart: inspanning, emotionele gebeurtenis, koude, een zware maaltijd verteren…
Sommige mensen hebben angina als ze slapen of rusten. Dit type van angina pectoris kan veroorzaakt worden door een spasme in een kransslagader.
De meeste mensen met angina pectoris leren hun leven aanpassen om aanvallen te beperken. Er zijn ook gevallen waarbij dat aanvallen frequent en zonder directe aanwijzing gebeurt. Dit wordt onstabiele angina genoemd. Het is vaak de voorbode van een hartaanval en verdient een speciale behandeling, voornamelijk met medicijnen. Angina komt zowel bij mannen als vrouwen voor, gewoonlijk van middelbare leeftijd. Mannen hebben meer kans om de kwaal te krijgen voor hun zestigste. Het kan weken, maanden of zelfs jaren duren voordat de hartaanval volgt op de angina. Sommigen krijgen pas last van angina na een hartaanval.
De twee belangrijkste oorzaken van angina zijn hartslagaderspasme en verstopping van de hartslagader door arteriosclerose (=aderverkalking).
risicofactoren: roken, zittende levensstijl, hoge bloeddruk, hoge cholesterol, diabetes, familiale geschiedenis van angina pectoris
Mannen lopen meer risico dan vrouwen.
Klassieke angina pectoris komt voor wanneer de patiënt fysieke inspanningen doet of sterke emoties heeft. De angina gaat gewoon weer weg als de patiënt rust.
De meeste mensen beschrijven de pijn als een knijpende druk, spanning of zwaarte. De pijn begint in het midden van de borststreek en kan zich verspreiden tot de schouders en armen en zelfs tot de kaak.
De pijn kan gepaard gaan met angst, versnelde of onregelmatige hartslag, bleekheid en koud zweet. De symptomen zijn dezelfde als die van een hartaanval.
In sommige gevallen kan borstpijn wijzen op andere hartproblemen, zoals ziektes van de hartspier. Andere mogelijke oorzaken zijn maagzweren, galstenen, abnormale contracties van de slokdarm of angst en paniekaanvallen. Als je deze symptomen hebt, is het toch aangeraden om onmiddellijk medische hulp te zoeken. Stop met wat je bezig bent en verwittig de hulpdiensten. Neem eventueel een aspirinetablet.
Diagnose
De diagnose van angina pectoris wordt gemaakt op basis van een geschiedenis van borstpijn bij inspanning en door tests die de aanwezigheid van kransslagaderziekte aantonen.
In de meeste gevallen zijn medicijnen aangewezen ter behandeling van angina vooral een operatie wordt overwogen. De hoofdklassen van medicijnen zijn:
• Nitraten:
Er zijn verschillende vormen. Zo is er bijvoorbeeld het nitroglycerinetablet dat onder de tong geschoven wordt bij een aanval. Er is ook zalf die door de huid opgenomen wordt. Vervolgens bestaan er ook langwerkende huidplaatjes of tabletten. De laatste drie worden eerder ter preventie gebruikt.De nitraten -voorkomen een zuurstoftekort van de hartspier.
• Bètablokkers:
Zij verminderen de behoefte van het hart aan zuurstof door de hartslag te vertragen en de bloeddruk te verlagen. Zij kunnen een nieuwe hartaanval voorkomen onder voorwaarde dat je snel na de eerste aanval met deze medicatie start en dat je ze gedurende twee jaar neemt.
• Calciumkanaalblokkeerders:
Deze medicatie wordt voorgeschreven in het geval van angina pectoris die veroorzaakt wordt door spasmen van de kransslagaders of door inspanning. Alle spieren hebben namelijk wisselende hoeveelheden calcium nodig om te kunnen samentrekken.Door de hoeveelheid calcium die de spiercellen in de wand van de kransslagaders binnendringt, te beperken, kunnen spasmen voorkomen worden. Sommige calciumblokkers verminderen ook de belasting van het hart of vertragen de hartslag.
• Kan de pijn in mijn borst andere oorzaken hebben dan angina pectoris?
• Waardoor word de angina veroorzaakt?
• Moet ik tests ondergaan om te bepalen hoe ernstig mijn hartkwaal is?
• Hoe verloopt zo’n test?
• Welke medicatie moet ik nemen en wat zijn de neveneffecten?
• Verlicht de medicatie enkel de symptomen of werkt ze ook genezend?
• Bestaat de kans dat ik geopereerd moet worden?
angina pectoris, hart De term anesthesie wordt gebruikt voor de opzettelijke, medische verdoving. Als je in het ziekenhuis voor een operatie algemeen verdoofd wordt, besef je zelf niks meer. Dit houdt ook in dat je je achteraf niets meer herinnert van de tijd dat je verdoofd was.
Toch is de verdoving niet gewoon het zetten van een spuit. De anesthesist moet constant nagaan wat je toestand is. Hij moet de balans van de verschillende middelen in de gaten houden. Hij moet je in de eerste plaats verdoven, maar hij moet de verdoving ook aanhouden en je er terug uithalen. Eén verkeerde beslissing kan het verschil maken tussen leven en dood. Door de hoogtechnologische apparatuur en meetinstrumenten gebeurt het nog maar zelden dat er mensen niet meer ontwaken uit de anesthesie.
De anesthesist regelt verder de belangrijkste levensfuncties, zoals de ademhaling en de hartslag. Als je bewusteloos bent, kan je deze functies niet meer zelf controleren. De anesthesist controleert ook of er medische problemen kunnen ontstaan. Anesthesisten zijn vakkundige geneesheren, die na hun algemene geneeskundige opleiding, nog vijf jaar een specifieke opleiding en stage volgen. Er zijn ook assistent-anesthesisten, die alle acties mogen uitvoeren van de anesthesist, maar enkel onder toezicht van die laatste.
• welk soort van verdoving raadt u aan?
• Zal er voor de operatie een geneesmiddel toegediend worden? Zijn er neveneffecten bij dit geneesmiddel?
• Welke verdovende middelen gaat u gebruiken? Zijn er neveneffecten?
• Welke complicaties zijn gelieerd aan leeftijd, gezondheidspeil, type van operatie?
• Hoe lang zal het duren vooraleer ik ontwaak?
anesthesie, verdoving Anemie is een aandoening waarbij je niet genoeg rode bloedcellen of niet genoeg hemoglobine in je bloed hebt. Hemoglobine is de zuurstoftransporterende, ijzer bevattende rode kleurstof in de rode bloedcellen. Anemie kan fatale gevolgen hebben.
Er zijn meer dan 400 verschillende vormen van anemie. De vijf belangrijkste vormen zijn de anemie door ijzertekort, door een tekort aan vitamine B12 en door foliumzuurtekort, door chronische ziektes of infecties en door een erfelijke afwijking.
Anemie door ijzertekort
Je lichaam heeft ijzer nodig voor het aanmaken van hemoglobine. Als je niet genoeg ijzer in je lichaam hebt, lijd je aan anemie. Hoe kom je aan een ijzertekort?
• Bloedverlies: je kan een abnormale hoeveelheid bloed verliezen bij een ongeval, een operatie, na een bevalling of na een periode van langdurige of heftige menstruaties. Een andere manier om te veel bloed te verliezen is het zogenaamde sluipende bloedverlies, dat voorkomt bij een ziekte van de maag of darmen of bij gebruik van bepaalde pijnstillers.
• Te weinig ijzer consumeren. Als je niet voldoende ijzerbevattend voedsel eet, krijgt het lichaam ook niet voldoende binnen. Ijzerhoudend voedsel is onder andere fruit, brood, peulvruchten, vlees en bepaalde groenten.
• Slechte opname van ijzer in het lichaam. Deze oorzaak hangt samen met andere factoren die het ijzer opnemen, zoals B12 en Foliumzuur.
Anemie door een tekort aan vitamine B12
Het lichaam is niet in staat om vitamine B12 uit de voeding te halen. B12 zorgt voor de aanmaak van rodebloedlichaampjes en voor het onderhoud van het zenuwstelsel. Het komt voor in dierlijk voedsel zoals vlees, vis en zuivelproducten. Er zijn vier oorzaken:
1. de maagwand produceert geen intrinsieke factor, een chemische stof die in de dunne darm vermengd wordt met vitamine B
2. verwijdering van de dunne darm
3. de ziekte van Crohn, een chronische ontsteking van de darm
4. veganisme, een dieet zonder producten van dierlijke aard, dus geen vlees, vis noch zuivelproducten
Tekort aan foliumzuur
Een tekort aan foliumzuur is meestal te wijten aan te geringe opname ervan via de voeding: te weinig sperzie- en andere bonen, groene bladgroenten of paddenstoelen. Dit probleem komt vooral voor bij armere mensen die minder gezond eten, stevige drinkers en bij mensen met een darmprobleem zoals de ziekte van Crohn.
Symptomen van anemie veroorzaakt door ijzertekort
• bleekheid
• zwakte
• vermoeidheid
• pijn in de borststreek
• kortademigheid
• hartkloppingen
• een verhoogde hartslag bij inspanning
• snelle ademhaling
• lage bloeddruk
Symptomen van anemie veroorzaakt door B12- tekort
alle bovenstaande plus de volgende:
• geelzucht
• dove en tintelende handen en voeten
• evenwichtstoornissen
• verwardheid
• persoonlijkheidsstoornissen en depressie
symptomen van anemie veroorzaakt door foliumzuurtekort zijn dezelfde als die van anemie veroorzaakt door vitamine B12- tekort.
Ook volgende symptomen kunnen voorkomen:
• donkere/bloederige stoelgang
• pijn in de onderbuik
• gewichtsverlies
• vermoeidheid
• pijn in de borst
De diagnose van anemie gebeurt door de analyse van de symptomen en door een bloedonderzoek waarbij gekeken wordt naar de aanwezigheid van de nodige stoffen zoals foliumzuur en andere. De hoeveelheid rode bloedlichamen helpt het soort van anemie te bepalen.
Het onderzoek van het ruggenmerg onder de microscoop is vooral zinvol voor het opsporen van vitamine B-12 anemie. Sommige specialisten vinden het ook nuttig om het gehalte aan ferritine te onderzoeken bij vrouwen voor de menopauze. Ferritine is een eiwit dat ijzer stockeert voor het in de bloedbaan komt.
Anemie door ijzertekort
• de behandeling hangt af van het probleem:
• te weinig ijzerrijke voeding: meer ijzer in de voeding opnemen
• te weinig opname van ijzer door het lichaam: operatie,…
• verlies van ijzer in het lichaam door alcoholconsumptie, kankertherapie, …medicatie: ijzerrijke voeding of ijzerpillen,…
Vitamine B12-tekort
• Levenslang maandelijkse vitamine B-12 injecties
• Foliumzuurtekort
• heel vaak bestaat de behandeling uit een aanpassing van de voeding: meer vlees, gevogelte, zuivelproducten, eieren, gist, bonen, lever, groene bladgroenten…. Foliumzuurtabletten of –in zeldzame gevallen- injecties van foliumzuur vullen het tekort snel aan.
Preventie van anemie
Een gezonde ijzerrijke voeding met voldoende vitamine B-12 kan anemie perfect voorkomen.
• Welke tests moet ik ondergaan om te bepalen in welke mate ik lijd aan anemie?
• Aan welke vorm van anemie lijd ik?
• Wat is de oorzaak van mijn anemie?
• Hoe ernstig is deze vorm van anemie?
• Heb ik blijvende schade opgelopen?
• Welke behandeling raadt u mij aan?
• Schrijft u medicatie voor? Wat zijn de neveneffecten van deze medicatie?
• Moet deze behandeling levenslang worden voortgezet?
anemie, bloed, bloedarmoede, ijzertekort De ziekte van Alzheimer of kortweg Alzheimer is een reeks van aandoeningen aan delen van de hersenen die instaan voor het geheugen en de taal. Het belangrijkste kenmerk van de ziekte is de snelle achteruitgang op het vlak van geheugen en de mogelijkheid tot redeneren.
Alzheimer is de meest voorkomende vorm van dementie bij ouderen. Dementie is de algemene benaming voor het syndroom dat berust op een voortschrijdende achteruitgang van het functioneren van de hersenen. België telt naar schatting 85.000 Alzheimerpatiënten en er komen elk jaar 20.000 patiënten bij. Een klein deel (ca 3000) daarvan is jonger dan 65 jaar. Naarmate je ouder wordt, stijgt de kans op Alzheimer flink.
De ziekte van Alzheimer is in 1906 voor het eerst beschreven door de Duitse neuroloog Alois Alzheimer. Het syndroom wordt gekenmerkt door verlies van zenuwcellen, kluwens in de hersencellen en abnormale verharde eiwitophopingen in de hersencellen en een tekort aan verschillende chemische stoffen die noodzakelijk zijn voor de overbrenging van boodschappen naar en van de zenuwen.
De afwijking zorgt voor gedrags- en persoonlijkheidsstoornissen, vergeetachtigheid, verwarring, het verdwijnen van het korte geheugen en paranoia. Alzheimerpatiënten krijgen ook taalproblemen, kunnen nog moeilijk communiceren met anderen en worden uiteindelijk bedlegerig.
Hoewel bijna de helft van de bejaarden ouder dan 85 Alzheimer kan hebben, is deze ziekte geen normale ouderdomskwaal.
De oorzaak van de ziekte van Alzheimer is nog niet gekend. Er bestaan wel een aantal denkpistes.
A. De theorie van de chemische tekorten: hersencellen staan met elkaar in verbinding via neurotransmitters. Bij alzheimerpatiënten is er een vermindering aangetroffen van neurotransmitters die zouden instaan voor het geestelijke functioneren en het gedrag.
B. De theorie van chemische overdaad: abnormaal hoge hoeveelheden aluminium komen geregeld voor in aangetaste hersenen van Alzheimerpatiënten.
Onderzoekers denken dat een late Alzheimeraanval verbonden is met een gen dat de productie van apolipoproteïne regelt. Ze vonden ook een mutatie van chromosoom 12. Bij vroege Alzheimer vonden onderzoekers dan weer een mutatie van chromosoom 1, 12,14 en 21.
Het immuunsysteem van het lichaam beschermt je tegen mogelijke schadelijke indringers. Per vergissing kan het je eigen cellen beginnen aanvallen en produceert het antilichamen voor je eigen cellen.
Een traag virus wordt soms aanzien als een oorzaak van bepaalde hersenaandoeningen die sterk gelijken op Alzheimer.
Ook een stoornis in de slagaders (bloedvaten die het bloed naar de hersenen transporteren) zou een mogelijke oorzaak kunnen zijn van Alzheimer. De kans op Alzheimer neemt toe met de leeftijd: de meeste patiënten ontwikkelen de ziekte na hun 65ste, daarna verdubbelt de kans om de ziekte te krijgen elke vijf jaar.
Er zijn slechts twee risicofactoren voor Alzheimer op jongere leeftijd (voor je 65ste): het (veelvuldig)voorkomen van dementie, Alzheimer of het syndroom van Down in je familie. Het syndroom van Down is een aandoening die gekenmerkt wordt door fysieke en psychische achterstand. De oorzaak is een genetische fout op het 21ste chromosomenpaar.
De symptomen van Alzheimer worden langzaamaan zichtbaar. Vaak is de ziekte al even in het lichaam vooraleer symptomen herkend worden. Enkele symptomen zijn:
oriëntatiestoornissen: zowel in tijd, plaats als bij personen. Patiënten weten niet meer welke dag het is, welk seizoen, welk uur. Ze kunnen zich niet meer oriënteren op bekende plaatsen of lopen gewoon verloren. Personen worden ook niet meer herkend, van minder bekende tot familieleden.
spraakstoornissen: van onverstaanbaar gebrabbel tot duidelijk verstaanbare nonsens.
emotionele stoornissen: op sommige momenten beginnen alzheimerpatiënten te huilen, dan weer te lachen, zonder duidelijke uitwendige aanwijzing.
In een latere fase lichamelijke problemen en zelfverwaarlozing: vuile kleren, incontinentie, slechte hygiëne…
de specialist moet als volgt een diagnose stellen:
– de medische voorgeschiedenis van de patiënt in kaart brengen
– een lichamelijk en neurologisch onderzoek
– laboratoriumonderzoek, zoals een urinetest, een cat-scan, een MRI scan, een of pet-scan
– het medicijnengebruik nagaan
A. cognitieve problemen van dubbele aard:
• verslechterd korte – of lange termijngeheugen
• een of meer van onderstaande cognitieve problemen
• verzwakte taalvaardigheid
• verzwakte motoriek
• achteruitgang van abstract denken, plannen…
• problemen met het herkennen van voorwerpen
B. de bovenstaande symptomen zijn ernstig genoeg om werk of sociaal leven te verstoren
C. de symptomen in A komen niet alleen tijdens een ‘aanval’ voor.
D. De ziekte gaat gepaard met een geleidelijke cognitieve achteruitgang.
E. de cognitieve problemen zijn niet te wijten aan één van de volgende oorzaken:
• een andere zenuwaandoening, zoals de ziekte van Parkinson of Huntington
• een systeemziekte zoals een schildklieraandoening
F. de symptomen horen niet beter thuis onder een andere aandoening zoals een zware depressie of schizofrenie
Genezing van Alzheimer is voorlopig niet mogelijk. Toch kan er heel wat gedaan worden om de ziekte onder controle te houden:
• de gedragsproblemen vertragen door medicatie met cholinesteraseremmers zoals Tacrine. Helaas zal het effect van deze medicatie afnemen met het voortschrijden van de ziekte . Ook antidepressiva kunnen nuttig zijn om angst en andere symptomen te beteugelen.
• het geheugen, de taalvaardigheid en desoriëntatie kunnen ook door medicatie verbeterd worden. Hierdoor wordt het voortschrijden van de ziekte serieus vertraagd en kan de patiënt langer zelfstandig een kwaliteitsvol leven leiden.
• behandelingen om het ontstaan van de ziekte uit te stellen zitten nog in een experimentele fase: er zijn interessante proeven met vitamine E en extracten van de gingko biloba-boom.
Ten slotte zijn volgende tips zeer waardevol:
• zorgen voor gezonde voeding
• dagelijkse lichaambeweging
• intellectuele en sociale uitdagingen blijven aangaan
• gebruik maken van geheugensteuntjes
…
De zorg voor demente familieleden kan uitputtend zijn. Die zorg gaat vaak ten koste van vrije tijd en is fysiek, emotioneel en zelfs financieel zwaar om te dragen. Bovendien valt er van een dementerende persoon vaak weinig dankbaarheid of begrip te verwachten. Ook oude familiale problemen kunnen nu in verhevigde vorm weer opduiken. Het is dan ook niet te verwonderen dat veel zorgverstrekkers af te rekenen krijgen met een depressie.
Het is dan ook vaak nuttig en troostend om contact te zoeken met lotgenoten in zogeheten zelfhulpgroepen.
Belangrijker nog voor deze mensen is dat ze –indien nodig een beroep kunnen doen op assistentie in de vorm van thuisverpleging, dagcentra enz.
Maar hoe hard de zorgverstrekkers ook hun best doen om de patiënt in de vertrouwde omgeving te verzorgen, vroeg of laat komt de dag dat men de patiënt voltijds moet toevertrouwen aan een verzorgingstehuis. Om een haastige opname te voorkomen is het van het grootste belang om tijdig, dwz. vanaf het moment dat de patiënt niet meer alleen kan functioneren, uit te kijken naar optimale plaatsingsmogelijkheden.
• Welke tests zijn noodzakelijk om de diagnose te kunnen stellen?
• betreft het wel degelijk Alzheimer of is het een ziekte met gelijkaardige symptomen?
• Is genezing mogelijk? Of kunnen de symptomen vertraagd worden?
• Kunnen de mentale en motorische vaardigheden verbeterd worden?
• Is een dieet mogelijk als therapie?
• Welke mogelijkheden zijn er om de familie van de patiënt te ondersteunen?
alzheimer, dementie, geheugenverlies, Ziekte van Alzheimer Allergische rinitis is een verzamelnaam voor allergieën die een allergische reactie van de neus tot gevolg hebben. Een allergie is een overgevoeligheidsreactie van het afweersysteem van het lichaam op onschadelijke stoffen zoals stuifmeel, huidschilfers van dieren, huisstofmijt en schimmels.
De meest bekende vorm van allergische rinitis is wellicht hooikoorts. Deze allergie veroorzaakt een ontsteking van de neusslijmvliezen door een allergische reactie op pollen. Pollen zijn microscopisch kleine korreltjes die in de meeldraden van bloemen, grassen, struiken en bomen ontwikkeld worden. Hooikoorts is de meest voorkomende allergie. Naar schatting kampt één op de vijf personen ermee. Aangezien pollen seizoensgebonden zijn, komt hooikoorts enkel voor aan het begin van de lente.
Allergische rinitis kan verkoudheidachtige symptomen veroorzaken zoals een lopende neus, verstopping, niezen, sinusdruk, ademhalingsproblemen, , prikkelende ogen, tranende ogen enz.
De symptomen lijken op het eerste zicht wat banaal, maar als ze samen voorkomen kunnen ze ernstige klachten teweegbrengen. Zo leiden de symptomen vaak tot aantasting van de slaap, waardoor er vermoeidheid en hoofdpijn optreedt.
Het krijgen van allergieën, met inbegrip van hooikoorts, wordt erfelijk bepaald. Indien er in je familie allergieën en astma voorkomen, zal je meer risico lopen om ook zelf hooikoorts te ontwikkelen. Daarnaast blijken ook mannen, rokers en eerstgeborenen meer risico te lopen.
De diagnose kan eenvoudig gesteld worden met een huidtest. Daarmee kan men bepalen voor welke pollen of andere stoffen iemand allergisch is.
De behandeling gebeurt meestal via medicijnen. Deze kunnen worden verdeeld in beschermende middelen die continu gebruikt moeten worden én medicijnen die enkel gebruikt worden als er reeds klachten van allergie zijn.
Neussprays of neusdruppels om de zwelling van het neusslijmvlies te verminderen zijn vaakgebruikte medicijnen. De beste methode is echter preventie: zo weinig mogelijk in contact komen met de stoffen waarvoor je allergisch bent.
allergie, allergische rinitis, hooikoorts, neus, rinitis