Wanneer je hormonen overhoop liggen kan je behoorlijk geïrriteerd raken. Je kan je zelfs depressief voelen en je anders gaan gedragen. Je hormonen heb je zeker niet altijd in de hand. In bepaalde gevallen kan een te hoge hormoonspiegel veroorzaakt worden door het Syndroom van Cushing.
Bij mensen die lijden aan het Syndroom van Cushing is de hormoonspiegel verstoord. Dit komt omdat er te veel corticosteroïden in hun lichaam aanwezig zijn. Vandaar dat we de ziekte ook onder een andere naam kennen, namelijk hypercortisolisme. De ziekte wordt veroorzaakt door een tumor in de bijnieren die extra corticosteroïden afscheidt, door het innemen van medicatie met corticosteroïden of door vergrote bijnieren. Dat laatste noemt men de Ziekte van Cushing. Medicatie met corticosteroïden wordt onder andere voorgeschreven bij ontstekingen, zoals reumatische artrose, darmontstekingen en astma.
Hoewel iedereen het syndroom kan krijgen, komt het toch vaker voor bij mensen van middelbare leeftijd. De meeste gevallen zijn een gevolg van het langdurig innemen van medicatie met corticosteroïden. Toch moeten we erop wijzen dat die laatste gevallen vrij mild zijn en niet onder de noemer Syndroom van Cushing vallen. De Ziekte van Cushing, waarbij de hypofyse in overdrive gaat, komt over het algemeen vaker voor bij vrouwen.
Als je het Syndroom van Cushing hebt, kun je enkele fysieke veranderingen ondergaan. Je kan dikker worden en je gezicht kan roder en ronder worden. Je huid wordt gevoeliger en je botten zijn minder stevig, waardoor je sneller iets kan breken. Verder kan je last krijgen van acne en striae op benen en borsten.
Sommige vrouwen krijgen zelfs te kampen met meer beharing (hirsutisme). Ook mentaal kan er wat veranderen. Je kan last hebben van slapeloosheid, negatieve gedachten of soms zelfs van een depressie. Ongeveer een vijfde van de patiënten krijgt ook te maken met diabetes.
Als je vermoedt dat je lijdt aan het Syndroom van Cushing kan je best eens bij je arts langsgaan. Hij zal een urine- en bloedstaal afnemen om het te laten onderzoeken.
Eens de ziekte vastgesteld is, bestaan er verschillende manieren om het te behandelen. Het doel van de behandeling is om de hormoonspiegel terug op een normaal niveau te krijgen. Dat kan door medicatie in te nemen, door een stralingsbehandeling of door een operatie.
Als je een tumor op (een van) de bijnieren hebt, zal men die wegsnijden tijdens een operatie. In de eerste plaats zal de arts proberen om met bestralings- of chemotherapie de hypofyse af te zwakken. Op die manier zou hij minder hormonen moeten produceren die de bijnieren aanzetten corticosteroïden aan te maken. Als dat niet lukt en er is geen andere oplossing, zal men de bijnieren wegnemen. Overloop met je arts alle mogelijke oplossingen voor je een beslissing neemt. Hij zal je graag verder helpen en een antwoord geven op al je vragen.
hormonen, hypercortisolisme, Ziekte van Cushing Een ischemische hartklacht is een aandoening waarbij er onvoldoende bloedtoevoer naar het hart is. Dit komt meestal door een vernauwing van de kransslagaders.
Het hart is een spier die ervoor zorgt dat het bloed door ons lichaam stroomt. Dit gebeurt door te pompen. Om goed te functioneren, heeft het hart zelf zuurstof nodig. Deze zuurstof wordt aangevoerd door de kransslagaders. Wanneer deze verstopt raken, door bijvoorbeeld cholesterol, kan het hart niet meer naar behoren functioneren.
Als een lichaamsdeel te weinig doorbloed wordt, spreken we van ischemie. Wanneer dit met het hart gebeurt, krijgt de patiënt pijn in de borst, vaak het gevolg van een hartaanval.
Ischemische hartklachten zijn moeilijk op te sporen. Ze komen vaak pas aan het licht nadat er een hartaanval heeft plaatsgevonden. Vaak hebben patiënten ook last van angina pectoris. Dit komt doordat het hart niet voldoende zuurstof krijgt en dus niet goed kan werken. De symptomen van Angina pectoris zijn onder andere: borstpijn (vooral in de hartstreek), kortademigheid, misselijkheid, overgeven en zweten.
De symptomen van een hartaanval zijn: verpletterende hartpijn, het gevoel van samengeperst te worden, koude, klamheid, kortademigheid, duizeligheid, misselijkheid, flauwvallen en zweten.
De diagnose van ischemische hartklachten kan gesteld worden door een fysieke test, een ECG (elektrocardiogram), een bloedtest of een röntgenfoto.
Ischemische hartklachten kunnen dodelijk zijn maar dat wil niet zeggen dat er geen behandeling bestaat. De beschadiging aan de kransslagaders kan geremd en zelfs volledig gestopt worden door je levenswijze aan te passen en medicatie te nemen.
De mogelijke veranderingen voor iemand met ischemische hartklachten zijn stoppen met roken, diëten en voldoende bewegen iedere dag. De medicatie die voorgeschreven wordt, hangt geheel van patiënt tot patiënt af. Vaak worden bètablokkers, nitraten en calciumblokkers voorgeschreven.
Indien de belangrijkste aders verstopt geraken, kan een operatie een oplossing bieden. Er zijn twee mogelijke operaties: een bypass en een angioplastie. Bij een bypass wordt het verstopte deel van de ader overbrugd zodat het bloed er weer door kan. Bij een angioplastie wordt met behulp een plastieke buisje de ader terug open gezet zodat het bloed er weer door kan stromen.
Voorkomen is beter dan genezen, neem daarom deze tips ter harte:
– Eet niet overdreven veel rood vlees. Eet wel voldoende groenten, fruit en producten met een laag vetgehalte.
– Houd je cholesterol in de gaten.
– Beweeg dagelijks en zoveel mogelijk.
– Neem regelmatig een lage dosis aspirine.
– Limiteer stress tot een minimum.
– Rook zo weinig mogelijk of rook zelfs liefst niet.
hart, hart en vaatziekten, hartaandoening, hartziekten, ischemische hartklachten In normale omstandigheden pompt het hart bloed door je lichaam om het weefsel en de organen van zuurstof te voorzien. Je hart past zijn ritme aan om in alle omstandigheden je lichaam van voldoende zuurstof te voorzien. Bij hartfalen, al dan niet veroorzaakt door ophopingen, is het hart er niet in geslaagd om voldoende bloed rond te pompen om alle organen te voorzien van zuurstof.
– Mensen ouder dan 40 jaar hebben 1 kans op 5 om hartfalen op te lopen.
– Door vettig te eten, loopt dit aantal op. In de VS hebben ongeveer 5 miljoen mensen te maken met hartfalen.
– De meest voorkomende aandoeningen in ziekenhuizen hebben te maken met hartfalen.
Het falen van je hart kent drie mogelijke oorzaken:
Ten eerste pompt het hart niet genoeg bloed doorheen het lichaam. Dit is de meest voorkomende vorm van hartfalen. Het hart bestaat namelijk uit twee pompen, één pomp voor de longen en een andere voor de rest van het lichaam. Wanneer één van deze pompen zijn werk niet meer doet, door bijvoorbeeld een verstijving van de hartspier, kan je lichaam niet genoeg zuurstof rondpompen. Oorzaken hiervoor kunnen zijn: een voorgaande hartaanval, overdreven gebruik van alcohol, drugsmisbruik, virale infecties, te veel vet in de bloedsomloop of bepaalde soorten chemotherapie.
Een tweede oorzaak: de hartkleppen binnenin het hart kunnen falen. Je hart heeft namelijk vier kleppen die het bloed van de ene kamer naar de andere pompen. Deze kleppen kunnen verstopt geraken of verzwakken waardoor bloed ook terug kan stromen. Als de kleppen niet goed functioneren, ontstaat er hartruis. De oorzaak kan liggen bij een aangeboren aandoening, calcinose van de hartklep, een ontsteking of een voorgaande hartaanval.
De elektrische controle rond het hart kan slecht werken, dit vormt een derde oorzaak. De snelheid van het hart en de bewegingen worden geregeld vanuit deze elektrische controlekamer. Te snel, te traag of onregelmatig kloppen kan resulteren in hartfalen. Meestal is dit het gevolg van een slechte samenwerking tussen de hartkamers.
Veel voorkomende symptomen van hartfalen zijn:
– kortademigheid
– moeilijkheden met ademhalen
– witte tot blauwe huidskleur
– een gevoel van zwakheid
– flauwvallen
– misselijkheid
– duizeligheid
– vermoeidheid
– opgezwollen benen
– gezwollen buik
De diagnose wordt in de eerste plaats gesteld aan de hand van enkele vragen. Daarnaast wordt een EKG (elektrocardiogram ) genomen. Hiermee bepaalt een arts of er een aandoening is. Vaak wordt er ook bloed genomen om eventuele afwijkingen waar te nemen.
De behandeling bestaat vaak uit medicatie. De juiste samenstelling wordt voor iedere patiënt apart bepaald. Er kan natuurlijk ook een pacemaker worden geïnstalleerd waarmee het grootste probleem vaak al opgelost wordt. Daarnaast is een verandering van dieet vaak vereist om een tweede hartfalen te voorkomen. Zout, vetten, cafeïne, nicotine en alcohol dienen zoveel mogelijk gemeden te worden bij hartpatiënten.
hart, hart en vaatziekten, hartaandoening, hartziekten EHBO staat voor eerste hulp bij ongevallen. Het omvat de eerste zorgen die iemand kan toedienen bij de gewonde meteen na een ongeluk. Bij kinderen is er extra zorg vereist omdat zij, in tegenstelling tot volwassenen, vaak niet goed kunnen beschrijven waar ze precies pijn hebben.
EHBO kan je toedienen aan iemand die gekwetst is, ongeacht hoe ernstig de situatie. Wereldwijd leidt het Rode Kruis mensen op om dit te doen. Maar ook andere mensen kunnen EHBO uitoefenen, het redt immers mensenlevens!
Wanneer je EHBO toepast, na een ernstig ongeval, dien je altijd rekening te houden met volgende punten:
– Breng jezelf of de andere niet in gevaar bij het toebrengen van EHBO
– Probeer na te gaan wat er gebeurd is en wat er aan de hand is met het slachtoffer.
– Zorg ervoor dat het slachtoffer gerustgesteld wordt en beschut hem of haar tegen regen, wind of andere ongemakken.
– Verwittig zo snel mogelijk de hulpdiensten.
– Verplaats het slachtoffer niet of zo weinig mogelijk totdat er professionele hulp is.
Bij kinderen veranderen de fundamentele EHBO-regels niet, maar je moet wel extra aandacht besteden aan bepaalde punten. Wanneer een kind gekwetst geraakt, heeft het meestal geen idee hoe ernstig de situatie is. Het is jouw verantwoordelijkheid om dit te bepalen en zo de juiste beslissingen te nemen.
Kinderen zijn kleiner en zwakker dan volwassenen, waardoor iets wat minder ernstig lijkt, toch ernstig kan zijn. Neem nooit risico’s, bij twijfel bel je best de hulpdiensten.
Je kan nooit volledig klaar zijn voor een noodgeval maar je kan je wel voorbereiden. Dit doe je door zelf een EHBO-cursus te volgen. In deze cursus is het hoofddoel niet meteen zelf mensenlevens te redden maar wel om te achterhalen hoe je je correct gedraagt in noodsituaties.
In de cursus vraag je dus steeds naar manieren of tips om kalm te blijven bij een ongeval. Daarnaast informeer je je best wanneer je de hulpdiensten precies moet verwittigen en wanneer niet. Vraag ook eens om de hoeveel tijd je de cursus moet hernemen zodat je altijd paraat blijft.
EHBO, kinderen De ziekte van Crohn is een chronische ontstekingsziekte van de darmen en het spijsverteringsstelsel. Dat wil zeggen dat de patiënt regelmatig last heeft van ontstekingen in de darmen, maag of keel.
In de meeste gevallen, ongeveer zo’n 50%, treft de ziekte enkel het darmkanaal, en dan vooral de overgang van de dunne naar de dikke darm. Bij een derde van de patiënten is het enkel de dunne darm die regelmatig last heeft van ontstekingen. De overige 20% heeft enkel last van de dikke darm.
De exacte oorzaak van de ziekte van Crohn is momenteel nog niet volledig achterhaald. De ziekte in het lichaam wordt veroorzaakt door een abnormale reactie van het immuunsysteem op de spijsvertering. De reden waarom dit gebeurt, is niet duidelijk. Het kan genetisch bepaald zijn of externe factoren als oorzaak hebben.
De ziekte komt het meeste voor bij mensen tussen de 15 en 35 jaar. De infecties worden veroorzaakt door bacteriën en virussen. Maar er is geen verband aangetoond met de Ziekte van Crohn. De ziekte komt wel vaak voor binnen dezelfde familie. Het is ook aangetoond dat roken de ziekte verergert.
Doordat de ziekte op verschillende plaatsen in het lichaam kan voorkomen, zijn de symptomen altijd anders. De eerste aanwijzingen van deze ziekte zijn: buikpijn, diarree, pijn rond de navel, lusteloosheid, vermoeidheid, koorts en gewichtsverlies. Door de ziekte kan de huid rond de anus geïrriteerd raken. Er kunnen pijnlijke zweren en barsten in de huid rond de anus komen.
Op dit moment is er nog geen eenduidige test waarmee de diagnose van de ziekte gesteld kan worden. De ziekte wordt waargenomen doordat verschillende ontstekingen en symptomen regelmatig de kop op steken. De stappen die doorgaans gemaakt worden, zijn: röntgenfoto’s maken, een CT-scan en een onderzoek van de darmen en buik.
De behandeling van de ziekte bestaat uit het genezen van de symptomen wanneer deze zich voordoen. Vaak worden ontstekingsremmers en antibiotica voorgeschreven om de ontstekingen te laten verdwijnen. De medicatie wordt bijna altijd oraal en intraveneus toegediend.
Bij zwaardere gevallen kan een operatie nodig zijn om het zieke gedeelte van de darm te verwijderen. Men gaat meestal wel pas over tot opereren indien de medicatie niet meer, of gewoon niet werkt. De operatie zal, net zoals de medicatie, geen genezing voor de ziekte bieden, maar wel de oplossing voor het ontstekingsprobleem.
Hoewel de ziekte niet volledig te genezen is, hoeft dit geen weerslag te hebben op het dagelijkse leven. Mensen met de ziekte hebben nagenoeg geen beperkingen. Ook niet op het gebied van eetgewoonten.
darmen, darmziekte, ziekte van crohn Een contactlens is een dun, plastiek schijfje dat aangebracht wordt op het hoornvlies. Het hoornvlies is het doorzichtige gedeelte van het oog, waar het licht wordt opgevangen. Lenzen hebben hetzelfde effect als een bril, ze corrigeren de afwijking van je ogen waardoor het zicht verbetert.
Contactlenzen worden gedragen om verziendheid of bijziendheid te verbeteren. Bij beide aandoeningen worden de beelden in het oog wazig opgenomen waardoor de hersenen er geen duidelijk geheel van kunnen maken.
De lens zit op een dun laagje oogvocht op het hoornvlies. Hierdoor komt er ook achter de lens vocht vrij bij het knipperen. Dit is belangrijk omdat het hoornvlies zelf niet mag uitdrogen. Een nadeel is dat de lens elke keer een klein beetje beweegt en hierdoor mogelijk te veel van plaats verandert. De lens kan dit vrij snel corrigeren.
Een eerste type contactlenzen was gemaakt van hard plastiek. Ze kwamen in de jaren ’50 voor het eerst op de markt. Deze lenzen waren door hun harde vaste vorm erg ongemakkelijk om te dragen. Er kwam ook geen vocht meer aan het hoornvlies waardoor de ogen gemakkelijk opzwollen als de lens te lang werd gedragen. De lenzen bestaan nu nog steeds maar veel artsen raden andere typen aan omdat deze gebruiksvriendelijker zijn.
In de jaren 70 kwamen er zachte lenzen op de markt. Dit tweede type van lenzen werd meteen populair en is dat nog steeds. Zachte lenzen worden door 80% van de mensen met lenzen gedragen. Deze contactlenzen bevatten meer water waardoor ze zacht en makkelijk vervormbaar zijn. Daarnaast blijven de lenzen beter zitten en vallen ze zelden uit je oog door bepaalde bewegingen.
Het derde type lens is de RGP-lens. Deze lens is stijver dan de zachte contactlens maar gaat langer mee. Daarnaast biedt dit type een beter zicht. De lenzen zijn ook wendbaar en laten vocht door zodat het hoornvlies niet uitdroogt. Desondanks zijn ze minder populair. Ongeveer 15% van de mensen die lenzen dragen, kiezen voor dit type.
Tegenwoordig bestaan er ook dag-, week- en maandlenzen. Deze zijn goedkoop, maar hebben een beperkte houdbaarheidsdatum. Ze verslijten dus een stuk sneller dan gewone lenzen. Het voordeel is dat het niet erg is wanneer ze vallen of vuil worden. Er zijn ook lenzen die de kleur van de iris kunnen veranderen. Deze lenzen zijn, in tegenstelling tot andere lenzen, niet doorzichtig maar hebben een eigen kleur. Je oog krijgt dan de kleur van deze lenzen.
Contactlenzen hebben voor de gebruikers verschillende voordelen. Ze zijn nagenoeg onzichtbaar en gemakkelijker te gebruiken dan een bril. Maar niet iedereen verdraagt goed lenzen. Sommige mensen hebben moeite met de lenzen in te brengen of hebben last van hun ogen zolang de lens erin zit. Daarnaast kan je door veelvuldig contact met je oog een ontsteking oplopen. Om dit alles te vermijden, hanteer je best onderstaande tips:
– Was je handen vooraleer je de lenzen inbrengt.
– Laat je lenzen altijd rusten in een potje met lenzenvloeistof om deze zuiver te maken.
– Laat je lens nooit uitdrogen.
– Koop lenzenvloeistof in kleine hoeveelheden, deze flesjes zijn sneller leeg waardoor de vloeistof minder snel vervuild kan raken met bacteriën.
– Doe beide lenzen altijd samen uit, anders kan je ene oog tranen of opzwellen.
bijziendheid, contactlenzen, lenzen, ogen, verziendheid Conjunctivitis of bindvliesontsteking is een aandoening waarbij er een ontsteking plaats vindt in het bindvlies van het oog. Dit bindvlies bevindt zich aan de buitenkant van het oogwit en aan de binnenkant van het ooglid. De oogontsteking wordt veroorzaakt door bacteriën, allergieën, virussen of contact met chemische stoffen.
Je ogen komen dagelijks in aanraking met bacteriën en andere stoffen. Ze gebruiken afbraakstoffen, die zich bevinden in onze tranen, om zich hiertegen te beschermen. Bacteriën kunnen ook achter de oogleden komen en daar hebben onze afweerstoffen minder effect.
Er zijn twee soorten bindvliesontsteking, namelijk besmettelijke en niet-besmettelijke ontstekingen. Het besmettelijke type wordt meestal veroorzaakt door een bacterie of virus. Dit maakt dat dit type erg besmettelijk is. Je kan er dus veel mensen mee aansteken. Dit type is de meest voorkomende vorm oogontsteking want ongeveer 70% van de gevallen is besmettelijk.
De niet-besmettelijke vorm van bindvliesontsteking wordt veroorzaakt door allergieën, chemicaliën of een andere ziekte. Daarbij kan bindvliesontsteking ook veroorzaakt worden door een plotse drukverandering in het hoofd.
De symptomen van bindvliesontsteking, veroorzaakt door een bacterie of een virus, zijn de volgende: oogpijn, gezwollen en rode ogen, jeuk en vochtverlies aan het oog.
Wanneer de bindvliesontsteking werd veroorzaakt door een allergie of chemische stof, zijn de symptomen lichtjes verschillend, namelijk: onophoudelijk tranen, niezen en een lopende neus. Indien de jeuk veroorzaakt is door een chemische stof, kan het oog branden.
Wanneer je vermoedt dat je bindvliesontsteking hebt, kan je best zo snel mogelijk contact opnemen met een arts. Deze neemt dan meestal een staal van het oogvocht om de oorzaak van de ontsteking te achterhalen. Aan de hand van deze resultaten zal de medicatie of behandelingsmethode bepaald worden.
Indien je dokter deze oogontsteking vaststelt, kan je best volgende vragen met hem overlopen:
– Kan je huisarts het probleem oplossen of moet je naar een specialist?
– Moeten er naast het onderzoeken van het oogvocht ook nog andere testen gedaan worden?
– Welk type van bindvliesontsteking is het?
– Wat is de gemakkelijkste behandeling?
– Hoe lang kan deze ziekte duren?
– Hoelang kan je de ziekte overdragen aan iemand anders?
– Vanaf wanneer kan je terug naar school of naar het werk?
bindvliesontsteking, conjunctivitis, ogen, oogaandoening, oogontsteking Anticonceptie is de verzamelnaam voor allerlei voorbehoedsmiddelen. Men probeert dus te voorkomen dat zaadcellen bij de eicel geraken om zo de eicel te bevruchten.
Tegenwoordig zijn er erg veel verschillende methoden om zwangerschap te voorkomen. Zo bestaan er de fysieke methoden zoals een condoom, spermavernietigende pasta, het pessarium, het cervixkapje, de vaginale ring, het spiraaltje en de anticonceptiespons. Naast deze methoden zijn er ook de chemische anticonceptiemiddelen zoals de pil.
Mensen kunnen ook op een natuurlijke manier zwangerschappen voorkomen door periodieke onthouding of coïtus interruptus. Ten slotte zijn er ook manieren om zwangerschap te voorkomen na de geslachtsgemeenschap.
Er bestaan zowel vrouwelijke als mannelijke condooms. Bij het mannelijk condoom doet de man een dun plastiek hoesje over de penis. Hierdoor kan het sperma niet in de baarmoeder komen. Bijkomend voordeel is dat het één van de meest effectieve middelen tegen geslachtsziekten is. Condooms zijn in 85% van de gevallen efficiënt. Om voldoende bescherming te bieden, mag een condoom niet beschadigd geraken voor, tijdens of vlak na de geslachtsgemeenschap.
Een vrouwencondoom is een plastiek oppervlak met twee ringen. Eén ring wordt in de vagina gebracht, de andere blijft er buiten. De buitenste ring houdt het condoom op zijn plaats. Zo wordt een schacht gecreëerd waar de penis kan worden ingebracht. De effectiviteit is ongeveer 75%, indien het condoom onbeschadigd blijft.
Sommige mensen kunnen allergische reacties ondervinden van het condoom zelf of van het glijmiddel dat aangebracht is op het condoom.
Deze pasta kan als gel of als suppositoire verkregen worden. De pasta vormt een fysiek en chemisch ondoordringbare rand voor sperma. Het kan ook gecombineerd worden met andere voorbehoedsmiddelen zoals het pessarium, het cervixkapje of het condoom. Indien het juist gebruikt wordt, is het voor 80% efficiënt als anticonceptiemiddel.
De anticonceptiespons bestaat uit een ringetje ingesmeerd met een spermavernietigend middel. Het wordt voor de geslachtsgemeenschap ingebracht in de vagina en houdt het sperma tegen voordat het aan de eicel komt. Het middel heeft een betrouwbaarheidsgraad van ongeveer 75%.
Dit is een rubberen schaaltje met een flexibele metalen veer. Voordat je het in de vagina brengt, moet er een spermavernietigend middel op het pessarium gesmeerd worden. Het wordt door een arts op maat voorschreven en moet na de geslachtsgemeenschap acht uur blijven zitten. Dit is een erg efficiënt voorbehoedsmiddel dat 90% zekerheid biedt.
Het cervixkapje is een klein, flexibel, koepelvormig voorbehoedsmiddel dat over de cervix of baarmoederhals past. Het kan gemaakt zijn van latex, rubber of plastiek. Net zoals een pessarium houdt het het sperma tegen. Gewoonlijk wordt er een klein beetje zaaddodend middel op aangebracht. Het dient aangebracht te worden door een arts en is voor 85% efficiënt.
De pil is het populairste voorbehoedsmiddel. Daarom zijn er veel verschillende merken. Indien juist en langdurig gebruikt, heeft de pil een betrouwbaarheidsgraad van 99%. De pil voorkomt dat spermacellen zich samenvoegen met een eicel. De pil dient elke dag genomen te worden en verliest zijn effect wanneer er een dag wordt overgeslagen.
Deze pleister werkt ongeveer hetzelfde als de pil. Hij wordt aangebracht op de bovenarm of het bovenlichaam en dit gedurende zeven dagen. Dan moet de pleister vervangen worden door een nieuwe. Deze cyclus wordt drie weken lang herhaald zich gedurende drie weken en wordt gevolgd door een week zonder pleister. De pleister is voor 99% betrouwbaar.
Dit is een ring die in de vagina geplaatst wordt en er drie weken blijft zitten. Daarna wordt de ring gedurende één week eruit gehaald. In deze week krijgt de vrouw haar maandstonden. De vaginale ring is voor 99% betrouwbaar.
Dit is een zware hormonenpil die nog tot 72 uur na de geslachtsgemeenschap ingenomen kanworden. De morning-after pil voorkomt een mogelijke zwangerschap maar de pillen veroorzaken wel misselijkheid, hoofdpijn en duizeligheid. De pil biedt een garantie van 99,9 %.
Bij onthouding wordt er alleen aan geslachtsgemeenschap gedaan wanneer de vrouw niet vruchtbaar is. Onthouding werkt alleen maar als de vrouw een regelmatige cyclus heeft en men zich strikt aan het schema houdt. Praktisch gezien wordt er 10 dagen lang niet meer aan geslachtsgemeenschap gedaa. Onthouding is maar voor 50% betrouwbaar. Wil je echt niet zwanger geraken, dan kies je dus best voor de pil of een fysiek voorbehoedsmiddel als het condoom.
Coïtus interruptus betekent dat de penis uit de vagina gehaald wordt voordat de man ejaculeert. Deze methode biedt een zeer lage efficiëntie omdat de penis vaak voorvocht afscheidt dat ook sperma bevat.
anticonceptie, condoom, Contraceptie, pil, voorbehoedsmiddelen, vruchtbaarheid Verstopping of constipatie is de term voor een daling in de frequentie of de moeilijkheid bij het vormen van de stoelgang. Hierdoor raakt je lichaam niet snel genoeg van zijn afvalstoffen af, waardoor je last krijgt van allerhande neveneffecten.
Constipatie ontstaat in de dikke darm, die verantwoordelijk is voor de afvoer van afvalstoffen. Wanneer het voedsel door de darmen gaat, onttrekken deze het water van het voedsel. Door ritmische bewegingen van de darmen wordt het voedsel naar buiten geduwd. In het rectum is het voedsel bijna volledig ontdaan van water. Als je lichaam te veel water van het voedsel onttrokken heeft, is de stoelgang te hard. Daardoor kan deze niet meer door de darmen bewegen.
– Een tekort aan vezels, meestal veroorzaakt door slechte eetgewoonten.
– Onvoldoende water in het lichaam, wanneer de darmen niet vochtig genoeg zijn is de beweging van uitwerpselen bijna onmogelijk.
– Te weinig beweging.
– Sommige medicijnen hebben constipatie als bijwerking.
– Prikkelbare darmsyndroom (PDS).
– Verandering van omgeving en levensstijl, zoals vakanties en veroudering.
– Niet genoeg naar het toilet gaan.
De symptomen van constipatie zijn erg gemakkelijk te herkennen. De stoelgang vertraagt en bestaat bijna volledig uit te harde afvalstoffen. Deze zijn vaak erg pijnlijk bij het uitscheiden. Doordat de darmen te vol raken, kan er ook buikpijn in de onderbuik voorkomen.
Wanneer een patiënt langdurig last heeft van constipatie wordt de diagnose gesteld door een arts. Door te darmen af te tasten kan de dokter voelen of er harde afvalstoffen vastzitten. Daarnaast moet hij ook controleren of de obstructie niet veroorzaakt wordt door een interne bloeding. In ergere gevallen wordt zelfs een röntgenfoto genomen van de darmen om de obstructie te kunnen waarnemen. Ook kan een sigmoïdoscopie worden genomen om de darmen te bestuderen.
Vaak kan een verandering van eetgewoonten al een groot verschil maken. Als dit niet voldoende is, kan een licht laxeermiddel redding bieden. Daarbij moet de patiënt ook meer water drinken om de darmbewegingen te stimuleren. Sommige patiënten hebben ook gewoon nood aan meer beweging.
constipatie, stoelgang, verstopping Kalkafzettingen zijn plaatsen waar calcium zich opgehoopt heeft en zijn te zien op een mammografie. Er zijn twee soorten verkalkingen: er zijn microverkalkingen en macroverkalkingen.
Er bestaan twee soorten calcificaties of kalkafzettingen: kalkafzettingen op micro- en macrovlak. De macroverkalkingen ontstaan vaak door oude wondjes, ontstekingen of het ouder worden van de aders. Meestal zijn macroverkalkingen niet gerelateerd aan kanker en hoeft er geen biopt genomen te worden. De meeste macrokalkafzettingen komen voor bij vrouwen van boven de vijftig jaar.
Microverkalkingen daarentegen ontstaan door de celdeling: als cellen delen, blijft er soms wat calcium over. Deze microverkalkingen zijn gevaarlijker dan de macroverkalkingen: ongeveer de helft van de geconstateerde kankers zijn clusters van microverkalkingen.
De meeste kalkafzettingen die geconstateerd worden, zijn de macrocalcificaties. Deze zijn niet erg schadelijk maar komen wel het meeste voor. Vreemd genoeg worden vrouwen niet gewaarschuwd voor het gevaar van kalkafzettingen: meestal wordt er gesproken over het gevaar van knobbels of ingetrokken tepels.
Wanneer een kalkafzetting goedaardig is, is het beter om ieder jaar of iedere twee jaar voor de zekerheid een mammografie te laten maken en het goed in het oog te laten houden door de arts. Goedaardige kalkafzettingen kunnen immers evolueren tot kwaadaardige kalkafzettingen.
Zoals gezegd, zijn de meeste kalkafzettingen goedaardig en zijn het dan vaak de macrokalkafzettingen. Microkalkafzettingen zijn dus vaker kwaadaardig. Wanneer een kwaadaardige kalkafzetting vermoed wordt, zal de arts de beelden van de mammografie vergroten: zo kan het medische team de kalkafzetting beter en gedetailleerder bekijken.
Als de kalkafzetting schadelijk is, zal de arts verdere onderzoeken aanraden. Er wordt dan een biopt van het weefsel genomen en dat wordt dan verder onderzocht.
Het is een feit dat vrouwen met calcificaties of verkalkingen meer kans hebben op het krijgen van borstkanker dan vrouwen die geen verkalkingen in hun borst hebben. Hoe meer verkalkingen je hebt, hoe meer kans op kanker.
borsten, kalkafzetting