Hysterectomie, verwijdering van de baarmoeder

Een hysterectomie is een zware operatie waarbij de baarmoeder weggenomen wordt. Er bestaan verschillende soorten hysterectomie. Een totale hysterectomie staat voor een verwijdering van zowel de  baarmoeder als de baarmoederhals. Bij een subtotale hysterectomie wordt alleen de baarmoeder weggenomen. Een radicale hysterectomie betekent dat de baarmoeder, baarmoederhals, de eileider en eierstokken, de lymfeklieren en een gedeelte van de vagina weggehaald worden.

Waarom?

Als er sprake is van volgende gynaecologische klachten, kan een hysterectomie overwogen worden.

– Zeer zware en pijnlijke menstruatie
– Vleesbomen: goedaardige gezwellen of knobbels in de baarmoederwand. Vleesbomen veroorzaken zware, pijnlijke menstruatie.
– Prolaps (verzakking): verzakking van de baarmoeder of delen van de vaginawand.
– Endometriose: bij deze aandoening komt het baarmoederslijmvlies (endometrium) buiten de baarmoeder in het bekken voor. Dit kan leiden tot littekenvorming rond de baarmoeder en als gevolg hebben dat de endeldarm of blaas aan de baarmoeder of eileiders plakt.
– Verschillende vormen van kanker: baarmoederhalskanker, eileider- of eierstokkanker.

Meestal wordt een hysterectomie alleen uitgevoerd als andere behandelingen niet geholpen hebben.  Alleen als er sprake is van kanker is dat niet het geval.

Operatie

Er bestaan verschillende manieren om een hysterectomie uit te voeren. Meestal neemt de chirurg de baarmoeder weg via de vagina. Dit is een vaginale hysterectomie. Een abdominale hysterectomie is een zwaardere ingreep. Voor die operatie wordt in het onderste deel van de buikwand een snede gemaakt, waarlangs de arts de organen kan verwijderen. Als een vaginale hysterectomie niet mogelijk is, kiest de arts voor een laparoscopische hysterectomie. Ten slotte is er ook nog een laparoscopische hysterectomie. Dat is een vaginale operatie met behulp van laporoscopisch materiaal.

Risico’s

Een hysterectomie is een ingreep die vaak voorkomt en waar meestal geen complicaties bij komen kijken. Wel bestaat er een klein risico op schade aan de urineleiders of de blaas. Zwaarlijvige vrouwen lopen een groter risico op complicaties. Zware bloedingen is een van de meest voorkomende complicaties.

Er is een klein risico op schade aan de blaas of de urineleiders. Vrouwen met obesitas hebben vaker last van complicaties, zoals zware bloedingen. Na een hysterectomie kan de vrouw nog steeds een bevredigend seksleven hebben.

Tags , , ,

Hielspoor, zware pijn aan de hiel

Hielspoor of calcaneusspoor is een aandoening waarbij er sprake is van een uitstekend stukje bot aan het hielbeen. Symptomen die hierbij kunnen voorkomen zijn vochtophoping n de slijmbeurs onder de hielspoor, weefselontsteking en kloppende pijn. Iemand met hielspoor zal vaak de stand van zijn voet aanpassen om de pijn te verminderen. Daardoor kan de hielspoor juist verergeren.

Pijn

De pijn kan het gevolg zijn van:

– Overbelasting van de peesaanhechting aan het bot.
– De druk van de botuitwas.
– De druk van een passerende zenuw die door het hielspoor verdrukt wordt.

Als je loopt of staat voel je pijn aan de onderkant van de hiel doordat je veel gewicht laat rusten op het hielbeen. Het hielbeen kan pijn gaan doen en er kan een lichte zwelling ontstaan. Die pijn vermindert door voldoende rust te nemen. Het merendeel van de mensen met hielspoor heeft nergens last van. Hielspoor gaat meestal vanzelf over.

Oorzaken

Het peesblad (fascia plantaris) dat onder de voet loopt, zit vast aan de hiel en de voorvoet. Door overbelasting of door een verkeerde stand van de voeten komt er veel druk te staan op het peesblad. Daardoor kunnen kleine scheurtjes ontstaan op de plaats waar het peesblad aan het bot vastzit. Als die scheurtjes genezen, kan er botuitwas ontstaan.

Diagnose en behandeling

De huisarts kan op basis van klachten en lichamelijk onderzoek een diagnose stellen. Om die diagnose te bevestigen kan een röntgenfoto gemaakt worden, maar soms is de uitwas zo klein dat deze niet op de foto te zien is. Steunzolen en vulkussentjes kunnen helpen om de hiel te corrigeren.

Als de patiënt erg veel pijn heeft, kunnen pijnstillende en ontstekingsremmende geneesmiddelen worden voorgeschreven. Bij erg zware gevallen kan door middel van een operatie het aangegroeide bot worden verwijderd.

Een hielspoor is erg hardnekkig. Houd er rekening mee dat je pas na maanden geen klachten meer zult ondervinden.

Tags , , ,

Verschillende soorten hielpijn

Hielpijn is een kwaaltje dat verschillende oorzaken kan hebben. Meestal gaat het om een lokale aandoening die alleen de voet treft, maar soms is het te wijten aan een ziekte van het hele lichaam, zoals reumatoïde artritis of jicht.

Hielspoor (fasciitis plantaris)

Hielspoor is een abnormale botvergroeiing die het gevolg is van een ontsteking van de pees aan de onderkant van de voetzool oftewel de plantaire fascie. Als de plantaire fascie overbelast wordt, kan dat leiden tot hielpijn. Tot de risicogroepen behoren mensen met obesitas, lopers en andere atleten en zwangere vrouwen. Hielspoor kan ook het gevolg zijn van tegen iets zwaars te duwen of slechte schoenen te dragen. Plantaire fasciitis ontstaat vaak na een periode van intensieve training. Vooral lopers die altijd grotere afstanden overbruggen hebben daar last van.

Behandeling: de beste remedie is rust, maar in praktijk is dat vaak niet haalbaar. Hielspoor gaat vanzelf over, maar het kan vaak weken tot zelfs jaren duren. Het is een aanrader schokdempende schoenen of inlegzooltjes aan te schaffen. Een podotherapeut kan je een zooltje geven met een uitsparing op de plek waar de spoor zit. Een ontstekingswerend en pijnstillend middel kan het genezingsproces sneller doen verlopen. Als de klachten blijvend zijn, gaat mens soms over tot verwijdering van de spoor.

Ziekte van Sever

De Ziekte van Sever is een aandoening die vaak voorkomt bij actieve kinderen in de groei tussen 8 en 14 jaar oud. Vooral  kinderen die veel sporten en zeker kinderen die een sport beoefenen waarbij ze veel moeten springen hebben er last van. Het centrum van het hielbeen wordt overbelast en geraakt geïrriteerd. Tijdens het sporten ondervinden de kinderen pijn.

Behandeling: de Ziekte van Sever gaat vanzelf over, maar voldoende rust zodat de hiel niet langer belast wordt is aan te raden. Tijdelijk stoppen met sporten is in veel gevallen noodzakelijk. Een schokdempende steunzool kan in veel gevallen ook al redding bieden.

Slijmbeursontsteking (bursitis)

Slijmbeursontsteking van de hiel  of achillobursitis is een ontsteking van de slijmbeurs of bursa. De slijmbeurs is het met vocht gevulde stootkussentje tussen een pees en de onderliggende botstructuur bij een gewricht. Bursitis leidt tot pijn aan de onder- of achterzijde van de hiel. Vaak is het een gevolg van een structurele overbelasting of trauma van de voet. Doordat men op een abnormale manier loopt, geraakt de voet overbelast.

Behandeling: Wie een achillobursitsis heeft, moet in de eerste plaats veel rusten. Verder zal de arts vaak ontstekingsremmers en inspuitingen met corticoïden aanraden. De bursa kan indien nodig operatief verwijderd worden.

Achillespeesontsteking

Een achillespeesontsteking is een ontsteking van de achillespees aan de achterzijde van de enkel. De aandoening is meestal het gevolg van een overmatige belasting van de achillespees, voornamelijk bij het sporten en dan vooral het hardlopen.

Behandeling:  de voet moet veel rusten. De achillespeesontsteking wordt behandeld met ontstekingsremmende geneesmiddelen. Als de pijn niet verdwijnt, kan kinesitherapie aangeraden zijn.

Geknelde pees

Een geknelde pees veroorzaakt pijn, tintelingen en een verlamd gevoel in de hiel. Het is vaak het gevolg van een verstuiking, een breuk of spataders in de hiel.

Tags , ,

Hepatitis B, een ernstige leverinfectie

Hepatitis B is een virale infectie van de lever die veroorzaakt wordt door het hepatitis B-virus (HBV).

Omschrijving

Hepatitis is een virale leveraandoening die voorkomt in verschillende vormen (A, B, C, …). De vormen zijn moeilijk uit elkaar te houden maar hebben feitelijk niks met elkaar te maken. De enige gelijkenis is dat ze schade berokkenen aan de lever.

Daarom is het belangrijk om duidelijk onderscheid te maken tussen de verschillende vormen van hepatitis. De manier waarop het zich manifesteert en de behandeling zijn bij elke vorm totaal anders. Zo wordt hepatitis A door aanraking doorgegeven, terwijl hepatitis B een seksueel overdraagbare aandoening is.

Het virus manifesteert zich 2 tot 6 maanden na besmetting. Meestal gebeurt dit door een acute aanval van hepatitis. De meeste mensen recupereren van deze aanval, maar in sommige gevallen kan het lichaam geen antistoffen aanmaken. Hierdoor kan de ziekte chronisch worden. Mensen met de chronische ziekte kunnen op termijn levercirrose ontwikkelen. Ook kan er leverkanker ontstaan door de ziekte.

Oorzaken

Hepatitis B gaat van persoon tot persoon over op een gelijkaardige manier als het HIV-virus. Het is dus overdraagbaar via bloed of seks. Ook kan het van moeder op kind worden doorgegeven voor de geboorte.

Daarnaast kan een besmetting met hepatitis B ook gebeuren wanneer iemand open wondjes heeft of als de moeder borstvoeding geeft aan het kind.

Symptomen

Vaak komen volgende symptomen voor bij iemand die hepatitis B heeft opgelopen:

– misselijkheid en braken
– lichte koorts
– verlies van eetlust
– donkere urine en gele huiduitslag

Vlak na de besmetting hebben dragers van het virus vaak geen of weinig symptomen, deze komen pas als de ziekte uitbreekt.

Diagnose en behandeling

De diagnose van de ziekte gebeurt op basis van een bloedtest, het bloed wordt dan onderzocht of het virus aanwezig is.

De behandeling van hepatitis B gebeurt door middel van medicatie, er zijn verschillende vormen van medicatie mogelijk naar gelang de ziekte zich manifesteert. Wanneer de lever te fel beschadigd is kan een transplantatie nodig zijn.

Tags , ,

Alles over de griep

De griep, iedereen heeft het ongetwijfeld al eens gehad. Je voelt je slap, koortsig en ziek. Maar wat kan je eraan doen? En kan je het voorkomen?

De griep

Griep wordt veroorzaakt door een virus, meer bepaald het influenzavirus.  Dat virus infecteert de luchtwegen. Griep wordt vaak verward met verkoudheid, omdat veel van de symptomen overeen komen.

Het influenzavirus verspreidt zich zo gemakkelijk omdat het erg besmettelijk is. Bij het inademen van besmette lucht kan je het virus al in je lichaam krijgen. Maar je kan het ook krijgen als je van hetzelfde glas als een besmet persoon drinkt.

Griep is op zich geen gevaarlijke ziekte, maar de ziekte kan zich ontwikkelen tot een virale longontsteking, wat al gevaarlijker is. Ieder jaar sterven ook een aantal mensen aan de griep. Dat zijn dan vooral bejaarden en chronisch zieken, die een verzwakt immuunsysteem hebben. Het virus kan zich aanpassen en zo in verschillende vormen opduiken. Omdat het virus voortdurend evolueert, is een jaarlijkse inenting noodzakelijk als je de kans dat je griep zult krijgen wilt verkleinen.

Symptomen

Het virus zorgt ervoor dat je je erg zwak en moe voelt en koorts hebt. Andere symptomen zijn:

  • Hoofdpijn
  • Tranende ogen
  • Keelpijn
  • Hoesten
  • Misselijkheid
  • Spierpijn
  • Lopende neus
  • Maag- en darmklachten
  • Gebrek aan eetlust
  • Koorts
  • Rillingen over je lichaam
  • Algemene conditie vermindert

De symptomen houden meestal een paar dagen aan, waarna ze langzaamaan minderen. De griep kan wel nog lange tijd blijven nawerken.

Behandeling

De methode die het beste helpt tegen de griep is nog steeds uitrusten. Blijf in bed liggen, drink genoeg en slaap zoveel mogelijk. Neem eventueel een pijnstiller. De griep is in de meeste gevallen geen gevaarlijke ziekte.

Maar wanneer je meer dan drie dagen hoge koorts hebt, je moeilijk kan ademhalen en de pijn alleen maar erger wordt, kan je best eens een bezoek brengen aan de dokter.

De griep voorkomen

Een griepvaccin bestaat uit dode of verzwakte organismen van een virus. Daarom moet er steeds een nieuw vaccin gemaakt worden met de meest recente vorm van het virus.  De vaccinatie bestaat meestal gewoon uit een prikje waarmee de dokter het verzwakte virus rechtstreeks in de spieren spuit. Na een vaccinatie ben je binnen de week immuun voor de griepepidemie die op dat moment heerst. Je kan je dus best op tijd laten inenten. De inenting laat je best in oktober of november zetten.
De vaccinatie is voor 70 à 80% effectief. Als je toch geveld wordt door het virus, zal je door de preventieve vaccinatie sneller gaan genezen.

Koud en nat weer in de winter zorgt er ook voor dat je immuunsysteem verzwakt, zeker wanneer je te lang in de koude of regen gelopen hebt. Als je griep op dat moment wilt voorkomen, blijf je best uit de buurt van de plekken waar veel mensen komen, zoals winkelcentra en markten. Probeer ook mensen die hevig hoesten of niezen te vermijden.

Als je al besmet bent, kan je ervoor zorgen dat je anderen niet besmet. Was regelmatig je handen, gebruik een zakdoek als je niest en ga niet naar plaatsen waar veel mensen samenkomen.

Tags

Wat zijn genitale wratten?

Genitale wratten is de naam van een zogenaamde seksueel overdraagbare aandoening (SOA). De wratten komen zowel op de genitale als de anale gebieden voor, maar ook in het bovenste gedeelte  van de vagina en de baarmoeder en in de mannelijke plasbuis. Je kan ze opmerken door een gezwollen en rozig gebied. Soms zijn er helemaal geen symptomen, maar de wratten kunnen wel jeuken, branden of pijn doen tijdens de seks of het urineren.

Beschrijving

Genitale wratten, ook aangeduid met de wetenschappelijke term condyloma acuminata, zijn kleine gezwellen op of bij de genitaliën. Net als alle andere wratten, worden ze veroorzaakt door een vorm van het humaan  papillomavirus. Genitale wratten is een van de SOA’s die wereldwijd het meeste voorkomt. Het virus dat de SOA veroorzaakt zit trouwens vooral in de normaal lijkende huiddeeltjes.

Mensen met genitale wratten schamen zich er vaak voor. Dat kan leiden tot emotionele en sociale problemen. Daarbij komen vaak gevoelens van boosheid kijken. Iedereen die ook seksuele contacten gehad heeft, kan het virus krijgen. Veel mensen die het virus hebben, weten er niets van.  Vaak komt de infectie pas boven water als het immuunsysteem van de persoon beproefd wordt door ziekte of door het nemen van medicijnen.  Een tekort aan foliumzuur of vitamine A kunnen ook een aanleiding zijn. Roken vormt ook een risicofactor.

Besmetting

Genitale wratten verspreiden zich via seksueel contact met een besmette partner. Ongeveer drie maanden na het bewuste seksuele contact ontwikkelen ze zich pas. Condooms kunnen helpen wratten te voorkomen, maar bieden geen waterdichte garantie.

Het humaan  pappilomavirus kan ook via het geboortekanaal aan een ongeboren kind doorgegeven worden. Het virus wordt in verband gebracht met 90% van alle baarmoederlijke kwaaltjes. Het kan ook van invloed zijn op kanker in het genitale of anale gebied. Met behulp van een colposcoop kan hij de baarmoederhals onderzoeken op aangetaste delen.

Genitale wratten worden verspreid via seksueel contact met een geïnfecteerde partner. Ze zijn zeer besmettelijk en kunnen zich drie maanden na contact ontwikkelen. Condooms kunnen helpen, maar verzekeren geen preventie. Het virus kan ook via het geboortekanaal aan een ongeboren kind worden doorgegeven. Het virus wordt geassocieerd met 90% van alle baarmoederlijke kwaaltjes en kan ook een grote rol spelen bij kanker in het genitale en anale gebied.

Diagnose

Kom je een bloemkoolachtig gezwelletje tegen op je genitaliën, breng dan zeker eens een bezoek aan de dokter. Die kan met zekerheid zeggen of je genitale wratten hebt of niet.  Hij kan een colposcoop gebruiken om de baarmoederhals te onderzoeken op aangetaste delen. Een abnormaal uitstrijkje zou ook op genitale wratten kunnen wijzen.

Behandeling

Voor genitale wratten bestaan er verschillende behandelingen, hoewel ze niet allemaal succesvol zijn. Er bestaan producten die het wratweefsel vernietigen en geneesmiddelen die het afweermechanisme kunnen veranderen. Je kan de wratten ook heelkundig laten verwijderen. Dat kan via cryotherapie (de wrat bevriezen), elektrocauterisatie(de wrat wegbranden met een speciaal apparaat), lasertherapie of heelkunde.

Tags ,

Wat je nog niet wist over een gastric bypass

Een gastric bypass is een operatie om obesitas bij extreem zwaarlijvige patiënten te bestrijden. Bij een gastric bypass wordt de maag verkleind door de creatie van een maagzakje. Dat zakje wordt via een voedsellis verbonden met de twaalfvingerige darm (duodenum), het voorste deel van de dunne darm en de andere delen van de dunne darm.

De bedoeling van de operatie is om malabsorptie te veroorzaken. Op die manier kun je minder snel de voedingsstoffen absorberen.
Eigenlijk zorgt een gastric bypass er dus voor dat een deel van het spijsverteringsstelsel wordt overgeslagen, waardoor het lichaam minder lang de tijd krijgt voedingsstoffen en calorieën op te nemen.

Roux-en-Y gastric bypass

De Roux-en-Y gastric bypass is de operatie die het vaakst uitgevoerd wordt. Er wordt een klein maagreservoir gecreëerd door een deel van de maag aan elkaar vast te nieten. Zo wordt de voedselopname beperkt. De rest van de maag is gescheiden van het bovenste reservoir. Een Y-vormig deel van de dunne darm wordt vervolgens aan het maagreservoir vastgemaakt. Op die manier moet het voedsel niet langs de bovenste delen van de dunnne darm, de twaalfvingerige darm of duodenum en de nuchtere darm of jejunum, passeren. De Roux-en-Y gastric bypass kan uitgevoerd worden met een laparoscopie of kijkoperatie. De patiënt zal dus sneller herstellen doordat er maar kleine incisies nodig zijn in de buik.

Biliopancreatische deviatie of Scoparino (uitgebreide gastric bypass)

De biliopancreatische deviatie of Scoparino is een ingewikkelde operatie waarbij het onderste deel van de maag verwijderd wordt. Op die manier blijft er een klein reservoir over, dat rechtstreeks met het uiteinde van de dunne darm verbonden wordt. Zo worden de twaalfvingerige darm en de nuchtere darm volledig overgeslagen en het effect van malabsorptie bereikt. De operatie is meestal erg succesvol, maar wordt niet vaak uitgevoerd wegens het risico op nutritionele tekorten.

Deze gastric bypass-operatie is een stuk gecompliceerder. Tijdens de operatie wordt het onderste deel van de maag namelijk verwijderd. Het kleine reservoir dat overblijft, wordt rechtstreeks met het uiteinde van de dunne darm verbonden, waardoor de twaalfvingerige darm en de nuchtere darm volledig overgeslagen worden. Deze operatie is meestal erg succesvol wat gewichtverlies betreft, maar wordt niet vaak uitgevoerd omwille van het risico op nutritionele tekorten.

Risico’s

Aan de operatie zijn enkele mogelijke risico’s en complicaties verbonden. De nietjeslijn kan breken, maar het maagreservoir kan ook uitrekken en dezelfde grootte krijgen als de maag voor de ingreep.

Nutritionele tekorten kunnen bij sommige patiënten gezondheidsproblemen veroorzaken. De maag kan in de buikholte lekken. Daardoor kunnen de maagzuren andere organen bereiken, wat gevaarlijk is.

Bij het Dumpingsyndroom beweegt de maaginhoud zich te snel door de dunne darm. Symptomen hiervan zijn misselijkheid,bleekheid, een gevoel van zwakte, zweten en diarree. Als je zoetigheden eet, voel je je ook meteen zwak. Ten gevolge van het gewichtsverlies kan de patiënt last krijgen van galstenen.

Tags ,

Verschillende soorten darmontsteking

Een darmontsteking is een ontsteking van het slijmvlies van de darmen. Erg vervelend dus, maar wist je dat er ook verschillende soorten darmontsteking kunnen onderscheiden?

Acute darmontsteking

Een acute darmontsteking wordt doorgaans veroorzaakt door bacillen en treedt op door het eten van besmette voedingsmiddelen of het drinken van besmet water. Een tot twee weken na de besmetting begint het slijmvlies van de darm en het onderliggende weefsel te ontsteken. Daardoor kunnen de bacillen zich via de bloedbaan in het lichaam verspreiden. De Bij tyfusbacillen zijn de belangrijkste symptomen diarree, met soms bloed en slijm in de ontlasting, koorts en rode vlekjes op de buik. Paratyfusbacillen veroorzaken dezelfde ziekteverschijnselen, alleen niet zoveel.

Chronische darmontsteking

Een chronische darmontsteking wordt doorgaans veroorzaakt door bacillen of door het eten van besmet voedsel of het drinken van besmet water. Chronische ontstekingen komen vooral voor in de dikke darm. Ziekten die we tot de chronische darmontstekingen rekenen zijn onder meer colitis ulcerosa en de ziekte van Crohn.

Regionale darmontsteking

Een regionale darmontsteking komt voor in het laatste deel van de kronkeldarm en gaat gepaard met bindweefsel- en zweervorming.

Tags ,

COPD: longemfyseem of chronische bronchitis

Ben jij na een paar honderd meter al volledig buiten adem? Voel je je vaak kortademig en benauwd?  Dan lijd je misschien wel aan longemfyseem of chronische bronchitis.

COPD

Chronische bronchitis en longemfyseem worden gebundeld onder de nieuwe overkoepelende naam ‘COPD’. COPD is een Engelse afkorting die staat voor ‘Chronic Obstructive Pulmonary Disease’ oftewel chronisch obstructieve longziekte. COPD is een ziekte die vooral voorkomt bij rokers en ex-rokers. De ziekten kenmerken zich door ademhalingsproblemen, hoesten, slijm ophoesten en chronische vermoeidheid. Die problemen worden steeds erger.

Een bronchitis is een ontsteking van de bronchiën, de grote luchtwegen tussen de luchtpijp en de longblaasjes. Chronische bronchitis is dus een bronchitis die niet meer overgaat. Longemfyseem is een aandoening waarbij de longen sterker uitgerekt zijn dan normaal het geval is, terwijl de interne microstructuur ervan voor een gedeelte verloren is gegaan.

Bij mensen met COPD worden de blaasjes minder elastisch, gaan de wanden tussen blaasjes kapot, worden wanden van luchtwegen dik en opgezwollen. De overproductie van slijm leidt tot verstoppingen. COPD is onomkeerbaar, leidt tot invaliditeit en uiteindelijk tot de dood. In het merendeel van de gevallen is roken de oorzaak.

Stoppen met roken

Longemfyseem en chronische bronchitis zijn onomkeerbaar. Longweefsel dat verloren gegaan is, keert nooit terug. De ziekte kan dus alleen maar erger worden. Het enige dat de patiënt kan doen om het proces  een halt toe te roepen is stoppen met roken. Hoe vroeger de ziekte ontdekt wordt, hoe meer er nog te redden valt. Helaas hebben veel rokers niet door dat ze aan longemfyseem lijden. Zij denken dat het ophoesten van slijm en de kortademigheid normale gevolgen zijn van hun verslaving aan de sigaret.

Tags , , ,

Wat is een buitenbaarmoederlijke zwangerschap?

Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is een zwangerschap die plaatsvindt buiten de baarmoeder. Het is een gevaarlijke situatie, want de gebieden rond de baarmoeder zijn niet gemaakt om een embryo in te laten groeien. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap staat ook bekend onder de wetenschappelijke term extra uteriene graviditeit (EUG).

Bij een normale zwangerschap vindt de bevruchting plaats in de eileider of buiten de eierstok. Het embryo nestelt zich vervolgens in de baarmoeder. Wanneer het embryo zich in de eileider nestelt, leidt dit tot een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Zeldzamer zijn de gevallen waarbij het embryo zich in de eierstok, buik of baarmoederhals nestelt. Een vrucht kan bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap niet voldragen worden.

Oorzaken

Een van de belangrijkste oorzaken van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is een beschadiging van de eileiders. Dat kan komen door een ontsteking aan de eileider, een  eerdere EUG of een operatie aan de eileider.

Risico’s

Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is de belangrijkste doodsoorzaak bij zwangere vrouwen. De eileider is niet gemaakt om een embryo te huisvesten. Naarmate het embryo zich ontwikkelt, blijft de eileider uitzetten tot er een bepaalde limiet bereikt wordt. Op dat ogenblik zal de eileider scheuren, wat ernstige bloedingen tot gevolg heeft. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap vergroot het risico dat de volgende zwangerschap weer een buitenbaarmoederlijke wordt.

Symptomen

In het begin van de EUG kunnen klachten nog ontbreken. Na verloop van tijd zal er bloedverlies optreden en kan de vrouw pijn aan een kant of onderin de buik krijgen.  De symptomen kunnen lijken op die van een late of abnormale menstruatie of aan een miskraam. Klachten treden meestal op tussen de 5de en de 12de week van een zwangerschap.

Een gescheurde eileider is een nog gevaarlijkere situatie. De vrouw ervaart dat als een hevige buikpijn. Het kan gepaard gaan met de symptomen van een shock: braken, misselijkheid, snelle pols, flauwvallen., transpireren.

Diagnose

Na het horen van de klachten, zal je huisarts je verwijzen naar een gynaecoloog. Die kan via een inwendige en vaginale echo zien of er sprake is van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.

Emoties

Als je als vrouw te horen krijgt dat je zwangerschap niet loopt zoals het zou moeten, is dat een zware klap. Daarom kan psychologische bijstand nodig zijn. Ook de vele onderzoeken die je moet doorlopen en de operatie om de vrucht te verwijderen zullen immers niet gemakkelijk zijn. Een ontsteking van de eierstokken of andere complicaties kunnen ook veel emoties teweeg brengen. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap mag niet onderschat worden, want in feite is het hetzelfde als een miskraam.

Behandeling

De EUG kan op twee manieren behandeld worden. In de meeste gevallen wordt gekozen voor een operatieve verwijdering van de vrucht. Dit kan gebeuren via een kijkoperatie of een bikinisnede, afhankelijk van de aard van de klachten. In bepaalde gevallen zal ook de eileider verwijderd worden. wat het schadelijkst is voor de vruchtbaarheid is nog niet helemaal duidelijk.

Als de waarde van het HCG-hormoon laag is, is soms behandeling door middel van injecties met het celdodend middel methotrexaat. Daarbij is geen gevaar voor de vruchtbaarheid of voor volgende zwangerschappen.

Tags , ,
Oudere berichten Nieuwere berichten
Bij www.autoonderdelen24.be kan je voor alles terecht om ook je wagen gezond te houden. Van gereedschap tot reparatietools en onderdelen, je vindt het er het beste voor jouw auto!
© 2026 · goedgezond.be Merken en domeinen zijn eigendom van Internet Ventures. Website beheerd door Volo Media.