Een buitenbaarmoedelijke zwangerschap vindt, zoals het woord het eigenlijk al zelf zegt, plaats buiten de baarmoeder. Dit is een heel gevaarlijke situatie omdat de gebieden buiten de baarmoeder niet gemaakt zijn om een vrucht te laten groeien.
De normale situatie is als volgt: de bevruchting vindt plaats in de eileider of buiten de eierstok en het embryo nestelt zich in de baarmoeder. Als het embryo zich gaat nestelen in de eileider ontstaat er dus een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
De grootste risico’s van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap zijn ontstekingen en beschadigingen van de eileiders, of een miskraam.
Al s er klachten zijn en de vrouw is inderdaad zwanger, dan zal de arts je doorsturen naar een gynaecoloog. Daar krijg je dan een inwendige en vaginale echo waarmee je gynaecoloog kan zien of er sprake is van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap of niet.
Als de diagnose is gesteld, moet je er echt rekening mee houden dat het zo goed als onmogelijk is om het vruchtje te voldragen. De vrucht kan trouwens ook niet in de baarmoeder geplaatst worden.
Het is zwaar als je als vrouw te horen krijgt dat de zwangerschap niet verloopt zoals het zou moeten verlopen. Daar komt dan nog bij dat er een zeer grote kans is dat de vrucht nooit voldragen kan worden. Een hele zware klap dus waarbij psychologische bijstand nodig kan zijn, al is het maar preventief. Daarbij komen ook nog de vele onderzoeken die je dan als vrouw moet ondergaan en een operatie om de vrucht te verwijderen.
Er kan ook een ontsteking optreden van de eierstokken of andere complicaties wat ook weer veel emoties teweeg kan brengen. Soms worden er ook medicijnen gegeven. Het is dus zeker geen ingreep die je mag onderschatten, eigenlijk gebeurt er hetzelfde als wanneer je een miskraam hebt. Het is dan ook heel fijn als je dan terug kan vallen op de steun van je partner, vrienden en familie.
buitenbaarmoederlijke zwangerschap, miskraam, zwanger, zwangerschap Difterie is een zeer ernstige ziekte die soms de dood als gevolg kan hebben. Deze ziekte wordt veroorzaakt door een virus, namelijk Corynebacterium diphtheriae, en is een acute en zeer besmettelijke infectieziekte. Vooral kinderen onder de vijf jaar zijn zeer kwetsbaar voor het virus.
Gelukkig is het in de meeste welvarende landen verplicht om baby’s in te laten enten tegen deze ziekte en lukt het daarom in de Westerse landen erg goed om deze ziekte in de kiem te smoren. In arme landen daarentegen komt de ziekte nog erg frequent voor.
Vaak is er een besmetting met difterie via wondjes, sneetjes en zelfs via de luchtwegen. Ook iemand die nog niet met difterie besmet lijkt (maar de bacterie wel in zich draagt), kan iemand anders besmetten. Meestal vindt de besmetting plaats door het inademen van de bacterie of lichamelijk contact ermee.
Het virus dat difterie veroorzaakt, Corynebacterium diphtheriae, heeft een incubatieperiode van een drietal dagen. Dat wil zeggen dat de symptomen pas duidelijk worden een aantal dagen na besmetting met het virus.
– hoofdpijn
– misselijkheid
– lage koorts
– bloederige of waterige afscheiding uit de neus (als de neus aangetast is)
– irritatie van de neus (als de neus aangetast is)
– korstvorming bij de neusgaten (als de neus aangetast is)
– lichte keelpijn (als de keel aangetast is)
– blafhoest (als de keel aangetast is)
– pijnlijk gevoel bij het slikken (als de keel aangetast is)
– heesheid (als de keel aangetast is)
– piepende ademhaling (als de keel aangetast is)
– heesheid (als de keel aangetast is)
– moeizame ademhaling (als de keel aangetast is)
– tijdelijk stoppen van ademen (ademstilstand) (als de keel aangetast is)
Wanneer difterie de diagnose is, moet de patiënt direct in het ziekenhuis opgenomen worden. Er zal dan ook onmiddellijk een tegengif ingespoten worden. Soms treden allergische reacties op door dit tegengif en kan de patiënt daardoor in shock geraken.
Probeer contact met mensen die difterie hebben te vermijden, en vraag indien nodig aan de huisarts om het vaccin nog een keer te krijgen. Ook als je naar een land gaat waar difterie nog voorkomt, kan je je best nog eens laten vaccineren.
difterie, infectieziekte, vaccin Een echocardiogafie is tegenwoordig een techniek die ontzettend belangrijk is in de cardiologie, het is een zeer goede en doeltreffende methode om hartziekten op te sporen. Het is een methode die niet-invasief is, met andere woorden, er is geen ingreep nodig of geen punctie.
Een echocardiografie krijg je wanneer ultrasone golven het hart onderzoeken en een beeld in twee dimensies vormen. De voordelen van een echocardiografie zijn legio: het is een redelijk snel onderzoek, de patiënt heeft geen pijn en het is ook geen probleem voor kinderen of zwangere vrouwen. Ook hoeven er geen voorbereidingen getroffen te worden.
Ook voor tumoren en vochtophopingen is een echocardiografie ontzettend belangrijk, daarbij is het noodzakelijk een beeld te hebben van het hart en om de zieke delen te kunnen zien. Zo kan er ook ineens al bepaald worden of er een chirurgische ingreep nodig zal zijn of niet. Bij een mogelijke chirurgische ingreep kunnen deze beelden dan ook nog gebruikt worden.
Samen met de Dopplertechniek is deze methode heel erg belangrijk om problemen aan het hart op te kunnen sporen: de Dopplertechniek bestaat eruit de frequentie van het hartritme weer te geven.
Een cardiografie wordt bijvoorbeeld ook in het ziekenhuis gebruikt om op te sporen of een patiënt een hartaanval of een hartinfarct gehad heeft. Doordat de hartkamers en de hartkleppen gecontroleerd worden, zal al snel duidelijk worden of de patiënt een hartaanval of een hartinfarct gehad heeft en wat de gevolgen daarvan zijn. Zo kan er naar een gepaste behandelmethode gezocht worden.
Wat kan je aan je arts vragen wanneer je een cardiografie moet ondergaan:
– Moet ik nuchter zijn voor het onderzoek en mag ik bepaalde kledingstukken niet dragen?
– Moet ik ook ineens een stresstest ondergaan voor het hart?
– Kan het hart beïnvloed worden door de ultrasone golven?
– Hoeveel tijd zal het onderzoek in beslag gaan nemen?
echo, echocardiografie Bijna ieder mens krijgt wel eens met het verschijnsel droge ogen te maken: je zit bijvoorbeeld in een rokerige ruimte, je hebt de hele dag achter de computer gezeten of je krijgt buiten last van de lucht. Soms zijn droge ogen het gevolg van de bijwerkingen van geneesmiddelen of is de aandoening aangeboren.
Normaal gezien ligt er altijd een traanfilm op je ogen: de tranen beschermen je ogen tegen uitdroging. Soms wordt er niet genoeg traanvocht gemaakt of zijn de tranen zelf van slechte kwaliteit en kan je dus last krijgen van droge ogen.
Een traanfilm is een laagje tranen dat over de oogbol ligt: het zorgt ervoor dat je ogen beschermd worden tegen vuil, infecties, droogte en stof.
Wanneer je knippert, verspreiden de tranen zich weer goed over de oogbol. De traanfilm zorgt er ook voor dat het zicht scherp wordt gesteld.
De klachten die je kan krijgen van droge ogen zijn:
– Pijnlijke ogen, alsof er een zandkorreltje in je ogen zit
– Wisselend scherp en onscherp zien
– Droge ogen die gek genoeg meer gaan tranen, dit zijn reflextranen. Omdat de ogen niet tegen bijvoorbeeld wind kunnen en daardoor uitdrogen, maken ze extra tranen aan. Deze tranen zijn geen oplossing voor droge ogen omdat ze niet op de ogen blijven liggen maar over de wangen rollen.
Droge ogen kunnen verschillende oorzaken hebben:
– De tranen verdampen
– Een mindere productie van traanvocht
– Onbekende oorzaken zoals de bijwerkingen van medicijnen (kijk daarom ook even in de bijsluiter van de medicatie die je neemt. Als je het gevoel hebt dat de oorzaak van je droge ogen bij medicatie ligt, laat dat dan ook weten aan de arts. Die zal je dan een ander medicijn voorschrijven dat je kan nemen.)
– Onregelmatigheden in de oppervlakte van het oog
Er zijn een paar oplossingen voor droge ogen:
– De omgeving aanpassen: zet de airco uit, staar niet te lang naar een computerscherm, rokerige ruimtes, sigarettenrook,…
– Het traanafvoerkanaal kan dichtgemaakt worden
– Kunsttranen: druppeltjes of gel die je in je ogen kan doen om ze te bevochtigen
droge ogen, ogen Chronische astmatische bronchitis is een aandoening die zich voordoet bij astmapatiënten. Bij patiënten die lijden aan chronische astmatische bronchitis is het astma zo ernstig dat ze last hebben van een chronische obstructie in de luchtwegen die zelfs met anti-astmatherapie niet te verhelpen is. Bovendien vertonen deze patiënten ook de symptomen van chronische bronchitis.
Astma, chronische bronchitis en longemfyseem zijn drie aandoeningen die klinisch gezien sterk op elkaar lijken. Ze tasten alle drie de luchtwegen aan en veroorzaken een fluitende ademhaling, hoesten en kortademigheid.
Niet iedereen is even vatbaar voor deze aandoeningen. Ze doen zich vooral voor bij mensen die kleine afwijkingen aan de luchtwegen hebben. Artsen vermoeden dat luchtwegeninfecties in de vroege kindertijd, bronchiale hyperactiviteit en bepaalde nog onbekende immuniteitsmechanismen deze kleine afwijkingen veroorzaken. Ook mensen die aan chronische astma lijden, hebben vaker afwijkingen aan de luchtwegen. Bovendien zijn astmalijders ook ongewoon gevoelig voor de effecten van roken.
Astma wordt nog steeds niet altijd als astma herkend. Vooral bij jonge kinderen stelt de arts vaak een verkeerde diagnose, omdat de symptomen erg op die van andere aandoeningen lijken. Een piepende ademhaling en infecties op de luchtwegen doen zich bijvoorbeeld ook voor bij bronchitis en astmatische bronchitis.
Een andere reden voor verkeerde diagnoses is dat veel mensen vaak over het hoofd zien dat astma ook gepaard kan gaan met andere chronische ademhalingsziektes, zoals bronchopulmonaire dysplasie, blaasfibrose of terugkerende valse kroep.
Het is nog niet bekend waarom sommige astmapatiënten chronische astmatische bronchitis ontwikkelen en andere niet. Mogelijk spelen factoren als roken en toxische luchtverontreiniging hierin een rol.
De symptomen van chronische astmatische bronchitis zijn dezelfde als de symptomen van gewoon astma: een piepende ademhaling, kortademigheid, terugkerende infecties van de luchtwegen en hoesten. Het verschil is dat de symptomen bij chronische astmatische bronchitis ernstiger en frequenter zijn.
Uiteraard moeten mensen die aan deze aandoening lijden anti-astmamedicatie nemen, maar vaak zijn er nog extra complicaties die opname in het ziekenhuis nodig maken. Voorbeelden van dergelijke ernstige en besmettelijke complicaties zijn acute bronchitis, longontsteking en sinusitis.
Ook de bijwerkingen van de astmabehandeling zelf kunnen zo ernstig zijn dat opname in het ziekenhuis aangewezen is. Daarbij gaat het niet enkel om overdosissen of ernstige afweerreacties op de medicatie, maar ook om de bijwerkingen van de steroïdentherapie en acute en chronische complicaties.
Ook in het geval van astmapatiënten die behandeling met ademhalingsmachines nodig hebben, kunnen er complicaties optreden, zoals luchtpijpaandoeningen of hardnekkige borstvliesfistels. In dergelijke gevallen is langdurige hospitalisatie aangewezen.
astma, astmatische bronchitis, bronchitis In je bloed is steeds een bepaalde hoeveelheid cholesterol aanwezig. Dit cholesterolgehalte wordt deels bepaald door je genetische achtergrond en deels door de hoeveelheid verzadigde vetten die je inneemt via voeding. Zelfs als je geen cholesterol eet, houdt je lichaam het cholesterolgehalte in je bloed op peil door zelf cholesterol te produceren.
Maar het cholesterolgehalte in je bloed kan ook te hoog zijn. Wanneer mensen zeggen dat ze last hebben van hun cholesterol, bedoelen ze dat het cholesterolgehalte in hun bloed te hoog is.
Een te hoog cholesterolgehalte is een van de vier voornaamste oorzaken van hart- en vaatziekten. De andere drie zijn roken, een hoge bloeddruk en te weinig lichaamsbeweging.
Het risico op hart- en vaatziekten wordt groter naarmate het cholesterolgehalte in je bloed stijgt. Daarom is het belangrijk dat je vanaf een bepaalde leeftijd je cholesterolgehalte regelmatig laat nakijken door je huisarts.
Bij een cholesteroltest neemt de arts eerst een bloedstaal uit je vinger of je arm. Indien uit deze test blijkt dat je gehalte goede cholesterol lager ligt dan 40 mg/dl of je totale cholesterolgehalte hoger ligt dan 200 mg/dl, zal hij een tweede test uitvoeren om dit resultaat te bevestigen. Indien de tweede test het eerste resultaat bevestigt, moet je later met een nuchtere maag nog eens bloed laten trekken, zodat de arts het precieze gehalte aan slechte cholesterol, goede cholesterol en triglyceriden in je bloed kan vaststellen.
Wat moet je doen als blijkt dat je een te hoog cholesterolgehalte hebt? De meest efficiënte manier om een te hoge cholesterol te bestrijden is een combinatie van medicatie en veranderingen in je voedingspatroon.
Er bestaan verschillende soorten anti-cholesterolmedicijnen, die echter allemaal bijwerkingen hebben. Je dokter kan je helpen het medicijn te kiezen dat het beste is voor jou.
De belangrijkste en meest efficiënte methode blijft echter aanpassing van je eet- en leefgewoonten. Een gezonde levensstijl vermindert het risico op een hartaanval, beroerte en hartziekten. Daarom is het belangrijk dat je op je voeding en je gewicht let en regelmatig aan lichaamsbeweging doet.
Een dieet kan je helpen om de hoeveelheid verzadigde vetten in je voeding te beperken. Magere zuivelproducten, mager vlees (vooral gevogelte), vis, volkoren graanproducten, fruit en groenten bevatten weinig verzadigde vetten en weinig calorieën, zodat je tegelijk aan je cholesterolgehalte en aan je gewicht kan werken.
Je gewicht onder controle houden en je cholesterolgehalte verlagen doe je verder ook door voldoende te bewegen. Probeer elke dag minstens dertig minuten aan lichaamsbeweging te doen.
cholesterol, hart en vaatziekten Chlamydia is een bacteriële seksueel overdraagbare aandoening (soa). Tot de mogelijke gevolgen van chlamydia behoren bekkenontsteking en een atypische variant van longontsteking.
Chlamydia is een veelvoorkomende geslachtsziekte die veroorzaakt wordt door de bacterie Chlamydia trachomatis. De ziekte wordt overgedragen via onbeschermde (vaginale of anale) geslachtsgemeenschap met een besmette partner. Een moeder kan de ziekte ook doorgeven aan haar baby tijdens de bevalling.
Een sluimerende infectie van de baarmoederhals richt weinig schade aan, maar de infectie kan zich verspreiden naar de baarmoeder, waar ze het baarmoederslijmvlies besmet. Van daar kan ze ook de eileiders en eierstokken aantasten en een bekkenontsteking veroorzaken. Een bekkenontsteking is een belangrijke oorzaak van onvruchtbaarheid en buitenbaarmoederlijke zwangerschappen bij vrouwen op vruchtbare leeftijd.
Bekkenontsteking doet zich ook vaak voor bij gonorrhoe, en dat is meteen de reden waarom chlamydia vaak verward wordt met deze ziekte. De symptomen van beide ziektes vertonen immers grote gelijkenissen en komen vaak samen voor.
Een andere variant van chlamydia veroorzaakt lymphogranuloma venereum, een zeldzame soa die de lymfeknopen in de liesstreek doet opzwellen en ontsteken.Nog ander varianten, chlamydia pneumoniae en chlamydia psittaci, veroorzaken longontsteking . In dit geval worden de chlamydiabacteriën ook aangetroffen in de keel.
Chlamydia kan ook proctitis (ontsteking van het rectum) en conjunctivitis (ontsteking van het bindvlies aan de binnenkant van de oogleden en de buitenkant van het oogwit) veroorzaken.
De eerste symptomen van chlamydia zijn doorgaans niet ernstig en duiken pas 1 tot 3 weken na de besmetting op. Vaak wordt de ziekte pas herkend als er complicaties optreden. De symptomen van een chlamydia-infectie in de baarmoederhals, het urinekanaal of de anus zijn intermitterende vaginale bloedingen of afscheiding, pijnlijk urineren of pijn in de onderbuik.
Bij mannen veroorzaakt chlamydia in veel gevallen ontsteking van de urineleider, waarbij de penis slijm of etter afscheidt. Sommige mannen hebben ook last van pijn bij het urineren. Pijn of zwelling in de scrotumstreek kunnen symptomen zijn van epididymitis, ontsteking van de epididymides. Ongeveer de helft van de mannen vertoont echter helemaal geen symptomen.
Om de juiste diagnose te kunnen stellen, moeten artsen bij vrouwen het bekken onderzoeken en uitstrijkjes voor chlamydia en gonorrhoe maken van de baarmoederhals en het urinekanaal. Bij mannen maakt de arts een uitstrijkje van de urineleider. Een negatief resultaat geeft echter geen volledige garantie.
Mensen die onbeschermde geslachtsgemeenschap hebben gehad met een besmette partner, moeten zich onmiddellijk laten behandelen, nog voor de resultaten van de tests bekend zijn.Tegenwoordig bestaan er ook heel accurate urinetests die het maken van uitstrijkjes overbodig maken.
Er bestaan verschillende efficiënte, veilige en niet al te dure antibioticabehandelingen tegen chlamydia. Aangezien chlamydia en gonorrhoe vaak samen voorkomen, krijgen veel patiënten antibiotica toegediend die beide ziekten bestrijden.
Indien patiënten zich niet (tijdig) laten behandelen, kunnen er ernstige complicaties optreden. Vrouwen lopen het risico om een bekkenontsteking op te lopen, die uiteindelijk kan leiden tot leverziekte, chronische bekkenpijn of onvruchtbaarheid. Mannen kunnen pijnlijk gezwollen testikels krijgen, seksueel overdraagbare reactieve artritis of het syndroom van Reiter.
chlamydia, geslachtsziekte, SOA Chiropraxie is een behandelingswijze die gebaseerd is op de theorie dat je lichamelijke gezondheid afhangt van de conditie van je zenuwstelsel, je spieren en je skelet.
Chiropractors – in de volksmond ook wel ‘krakers’ genoemd – geloven dat een scheve ruggengraat het zenuwstelsel schaadt, het immuunsysteem verzwakt en het lichaam vatbaarder maakt voor ziektes. Wie gezond wil blijven, moet er dus zeker van zijn dat zijn wervelkolom recht en in balans is. Met andere woorden: wie gezond wil blijven, moet zich regelmatig laten behandelen door een chiropractor.
Slechts weinig chiropractors onderschrijven tegenwoordig nog de theorie dat ontwrichtingen van de wervelkolom aan de basis liggen van alle gezondheidsproblemen. De meesten onder hen beseffen intussen ook wel dat andere factoren zoals virussen, bacteriën en slechte leefgewoonten evenzeer een nefaste invloed hebben op de gezondheid. Niettemin blijven ze er rotsvast van overtuigd dat de conditie van de wervelkolom de lichamelijke gezondheid verregaand beïnvloedt.
Chiropraxie is niet de wondermethode die sommigen ervan willen maken. De meeste ziekten hebben meer nodig dan wat stimulatie van de ruggengraat om te genezen.
Chiropraxie is vooral aangewezen bij rugklachten, indien deze niet veroorzaakt worden door barsten in de wervels, tumoren of afwijkingen van de wervelkolom. Indien de aanhoudende rugklachten geen ernstige oorzaak hebben, kan chiropraxie in veel gevallen de pijn verzachten of doen verdwijnen.
In het geval van acute rugklachten zijn veel artsen van mening dat deze ook zonder chiropractische behandeling zouden verdwijnen.
Het lijkt er dus op dat de voornaamste verdienste van chiropraxie is dat ze rugpijn snel kan verlichten, sneller dan andere behandelingen, en dat ze ook bij chronische rugklachten soelaas kan bieden.
Een goede chiropractor kan de meeste niet-ernstige rugklachten verlichten, en zal de patiënt doorverwijzen naar een arts indien hij ziet dat de oorzaak van de rugklachten een medische behandeling vereist.
Een goede chiropractor neemt ook de tijd voor een volledige diagnose. Daarbij moet hij niet enkel de conditie van de ruggengraat nagaan, maar ook de ziektegeschiedenis van de patiënt, de hartslag, de bloeddruk, de reflexen, de beenspierkracht en de conditie van de gewrichten. In de meeste gevallen is het ook een goed idee om röntgenfoto’s te nemen van de pijnlijke zone.
Een goede chiropractor geeft vooraf een uitgebreide uitleg over het behandelingsprogramma en de behandelingswijze.
Kijk uit voor chiropractors die
– röntgenfoto’s willen maken van de gehele wervelkolom
– niet in staat zijn de oorzaak van de rugklachten vast te stellen
– beweren dat chiropraxie je immuunsysteem zal versterken en ziektes zal genezen
– je vitaminekuren, speciale diëten of homeopathische kuren proberen aan te smeren
– erop aandringen dat je ook je kinderen en familieleden door hen laat onderzoeken
– je een contract laten tekenen voor een behandeling op lange termijn
– beloven dat ze je volledig gezond kunnen houden door regelmatige behandelingen
Indien de rugklachten na een maand chiropractische behandeling niet afnemen, neem dan steeds contact op met je huisarts of met een medisch specialist.
chiropractor, chiropraxie, rug, ruggengraat Seniele hemangiomen of ouderdomshemangiomen zijn donkerrode tot paarse gezwelletjes die bestaan uit bloedvaten en vooral voorkomen bij mensen ouder dan zeventig jaar.
Een seniel hemangioom bestaat uit een trosje gezwollen bloedvaten op de huid, wat meteen de donkerrode tot paarse kleur verklaart. Meestal worden deze hemangiomen niet groter dan enkele millimeters. Wanneer ze pas te voorschijn komen, zijn ze vaak niet groter dan een speldenkop en steken ze niet boven het huidoppervlak uit. Pas wanneer ze gaan groeien, vormt er zich een blaasje dat boven de huid uitsteekt. Dit blaasje kan verschillende vormen aannemen, maar is meestal rond.
In principe kunnen ze bijna overal op het lichaam opduiken, maar in de praktijk komen ze vooral voor op de torso en slechts heel zelden op de handen of voeten.
Niemand weet precies waarom ze ontstaan.
Seniele hemangiomen komen erg vaak voor. Ze kunnen al opduiken bij mensen ouder dan veertig jaar. Boven de leeftijd van zeventig jaar heeft vrijwel iedereen er last van.
Seniele hemangiomen zijn pijnloos en ongevaarlijk, maar niettemin willen veel mensen ervan af om esthetische redenen. Aangezien hemangiomen uit bloedvaten bestaan, kunnen ze hevig bloeden wanneer ze beschadigd worden. Probeer ze daarom niet zelf weg te snijden of te krabben.
Seniele hemangiomen kunnen relatief eenvoudig verwijderd worden. Als patiënt heb je de keuze tussen verschillende behandelingswijzen.
Bij elektrochirurgie verwijdert de arts het hemangioom met een naaldachtig elektrisch instrument. Het gaat daarbij om een kleine en onschuldige ingreep. Bij een behandeling met cryotherapie bevriest de arts het hemangioom met vloeibare stikstof, zodat het afsterft en verdwijnt. Deze methode wordt ook gebruikt om wratten te verwijderen.
Hemangiomen kunnen ook met laserstralen verwijderd worden. Het voordeel van deze techniek is dat de arts zeer nauwkeurig kan werken, zodat hij het omringende huidweefsel niet beschadigt. Al deze technieken leveren een mooi resultaat zonder littekens.
huid, ouderdom, seniele hemangiomen Waterpokken is de naam van een huidinfectie veroorzaakt door het varicella-zoster-virus, dat tot de familie van de herpesvirussen behoort. Deze ziekte wordt gekenmerkt door hevig jeukende huiduitslag en komt vooral voor bij kinderen van vijf tot acht jaar. Waterpokken zijn zeer besmettelijk, maar wie de ziekte eenmaal gehad heeft, blijft doorgaans immuun voor de rest van zijn leven. Het virus blijft na een eerste infectie wel aanwezig in het lichaam en kan op latere leeftijd zona (gordelroos) veroorzaken.
Gezonde kinderen overwinnen waterpokken zonder al te veel moeite, maar bij pasgeborenen en kinderen met een verzwakte immuniteit (bijvoorbeeld door een defect in het immuniteitssysteem of na een kankerbehandeling) kan de infectie ernstigere vormen aannemen. Ook zwangere vrouwen die niet immuun zijn voor waterpokken moeten bijzonder voorzichtig zijn, aangezien waterpokken misvormingen kunnen veroorzaken bij de foetus.
Waterpokken zijn zeer besmettelijk. Ze kunnen worden overgedragen door aanraking met de huidblaasjes of door hoesten en niezen. Ook directe aanraking met een door zona geïnfecteerde huid kan een infectie veroorzaken.
De incubatieperiode bedraagt 10 tot 21 dagen. Waterpokken zijn besmettelijk vanaf twee dagen voor de huiduitslag en totdat alle blaasjes zijn uitgedroogd.
Huiduitslag is niet enkel het kenmerkende, maar ook het eerste symptoom van waterpokken. In sommige gevallen wordt de uitslag voorafgegaan door koorts en vermoeidheid.
De huiduitslag doorloopt doorgaans verschillende stadia:
1. eerst verschijnen er platte rode puistjes
2. die ontwikkelen zich tot met vocht gevulde blaasjes
3. wanneer de blaasjes barsten, loopt het vocht weg en vormen zich korstjes, die vaak ernstig jeuken.
De blaasjes verschijnen na twee tot zes dagen, doorgaans eerst op het hoofd en in de mond en pas daarna op de rest van het lichaam. Ze komen het meest voor op de borst, schouders en rug. Waterpokken gaan vaak ook gepaard met lichte koorts en hoofd- en/of keelpijn.
Raadpleeg een arts als:
– de infectie een oog aantast
– de koorts hoger is dan 39,4°C
– de zieke hevig moet braken
– er gele of groene etter uit de blaasjes loopt
– er rode streepjes rond de blaasjes verschijnen
– de zieke last heeft van ademhalingsmoeilijkheden
– de zieke neurologische tekenen vertoont
Het grootste probleem bij waterpokken is de hevige jeuk. Deze jeuk kan je tegengaan door middel van een warm bad met zuiveringszout of havermeel en door middel van koude kompressen. Ook anti-jeukmedicatie kan soelaas bieden, maar je mag in geen geval anti-jeukcrèmes gebruiken die steroïden bevatten.
Kinderen en adolescenten kan je beter geen aspirines toedienen, omdat die in combinatie met waterpokken het zeldzame maar levensgevaarlijke syndroom van Reye kunnen veroorzaken.
Bij kinderen kan je best de vinger- en teennagels knippen, zodat ze zichzelf niet kunnen krabben. Blaasjes die opengekrabd worden, veroorzaken immers blijvende littekens. Jonge kinderen moet je zo vaak mogelijk handschoenen, wanten en kousen laten dragen. Vermijd pikant, sterk gekruid en zuur voedsel, aangezien dat de blaasjes in de mond zou irriteren. Ook zoute en zure dranken (bijvoorbeeld fruitsap) zijn te vermijden.
De zieke moet regelmatig zijn handen wassen en zijn huid schoon houden om het risico op bacteriële infecties te beperken.
kinderen, kinderziekte, uitslag, waterpokken