Je zult vast al wel eens gehoord hebben dat baby’s via de moeder antistoffen krijgen. En dat klopt ook. Heeft het dan wel zin om je kleine spruit nog in te enten? Heel zeker! Want na ongeveer een jaar zijn die antistoffen ‘uitgewerkt’ en vanaf dan moet het babylichaampje zelf antilichamen aanmaken.
Na het eerste levensjaar is de kracht van de antistoffen afgenomen en is je kleintje niet meer beschermd tegen ziektes. Die antistoffen zorgen ervoor dat je geneest als je ziek bent. Vanaf het moment dat je lichaam aangevallen wordt door virussen of bacteriën, reageert je lichaam daarop door antilichamen aan te maken. Die antilichamen helpen je niet alleen genezen, ze blijven ook in je lichaam waardoor je dezelfde ziekte niet meer kan oplopen. Je bent vanaf dan dus eigenlijk immuun.
Als je lichaam nog geen antistoffen heeft kunnen aanmaken, kun je dus ziek worden. Daarom dat je je baby best op tijd laat vaccineren. Een vaccinatie of inenting houdt in dat de kleine spruit een prikje krijgt met verzwakte of dode virussen en bacteriën. Hiermee houdt de dokter het kleine lichaampje eigenlijk voor de gek want het denkt namelijk dat het aangevallen wordt en zal daarom antilichamen aanmaken. Op die manier kan de baby die ziekte niet meer krijgen omdat de antistoffen in het lichaam blijven.
Virussen en bacteriën kunnen groeien en evolueren en daardoor soms in een andere vorm van de ziekte opduiken. Je baby’s lichaam is wel beschermd tegen de ene vorm, maar niet tegen de vernieuwde vorm. Vandaar is het van belang dat je je baby regelmatig opnieuw laat inenten. Want ook de technologie evolueert en men kan steeds betere vaccins maken. Je dokter kan je hier meer informatie over geven en je ook op de hoogte houden van mogelijke veranderingen. Aarzel niet om hem hierover vragen te stellen.
antistoffen, baby, inenten, vaccin, vaccineren Soms is het nodig om (een deel van) de vrouwelijke geslachtsorganen te verwijderen. Daarbij neemt de chirurg soms de baarmoeder weg omwille van een gezwel, een tumor of om een andere bedreiging. Die operatie noemen we een hysterectomie. Hoe het in zijn werk gaat en wat de gevolgen zijn kun je hieronder lezen.
Je baarmoeder laten verwijderen gebeurt niet op één twee drie. Het is namelijk een ingrijpende operatie. Vooraf zal de chirurg met jou bespreken wat de beste manier is om bij jou de baarmoeder weg te halen. Want er bestaan zo een drietal verschillende manieren waarop de chirurg te werk kan gaan.
– Abdominale uterusextirpatie
Via een incisie in de buik wordt de baarmoeder weggenomen.
– Vaginale uterusextirpatie
Bij een vaginale hysterectomie verwijdert de chirurg de baarmoeder via de vagina.
– Laparoscopische hysterectomie
Hierbij maakt de chirurg kleine incisies in de buik. Langs een van die kleine sneden brengt hij een camera in om beter te kunnen volgen op een scherm wat hij doet. De baarmoeder wordt dan losgesneden en via de vagina verwijderd.
De baarmoeder verwijderen is niet zomaar een chirurgische ingreep. Hoewel chirurgen ze regelmatig uitvoeren betekent dat niet dat het volledig zonder risico’s is. Zo is er na de ingreep bijvoorbeeld gevaar voor (veel) bloedverlies of voor bloedklonters in je longen of benen. Bloedklonters kunnen gevaarlijk zijn als ze in je hart of hersenen terechtkomen. Wanneer je bloedklonters zou hebben, zal de dokter je bloedverdunners geven.
Een ander risico zijn infecties die je in je blaas, in de wondjes of vagina kan oplopen na de operatie. Normaal gezien krijg je voor de operatie preventieve antibiotica voorgeschreven die mogelijke infecties moet tegengaan. Soms slaat de antibiotica echter niet aan en krijg je toch last van infecties.
Omdat de baarmoeder vrij dicht tegen andere organen, zoals de blaas en de darmen ligt, is het soms ook mogelijk dat die organen bij de ingreep aangetast worden. Meestal kan men dat dan vrij snel achterhalen en kan de chirurg het zonder veel problemen ongedaan maken. Als je alleen je baarmoeder maar je eierstokken niet hebt laten verwijderen, kom je ongeveer vier jaar vroeger in de menopauze.
Als je te horen krijgt dat je baarmoeder verwijderd moet worden, bespreek het dan rustig met de arts. Hij zal je graag meer informatie geven en al je vragen beantwoorden.
baarmoeder, eierstok, hysterectomie, operatie Je hart slaat in rust zo’n 60 tot 70 keer per minuut. Telkens het hart klopt, pompt het bloed in de aders. Die actie noemt men de systolische of maximale druk. In normale omstandigheden is die systolische druk minder dan 120 mm Hg. De periode tussen twee samentrekkingen van het hart heet de diastolische of minimale druk en bedraagt normaal minder dan 80 mm Hg. Als de systolische druk hoger is dan 140 mm Hg en de diastolische hoger dan 90 mm Hg, spreekt men van hypertensie of hoge bloeddruk.
Een hogere bloeddruk dan 120/80 is op lange termijn nefast voor je hart, ogen, nieren en hersenen. Als je er niets aan doet, kan je hart dikker en groter worden. Het klinkt minder gevaarlijk dan het is, maar wanneer je hart dikker wordt, is het moeilijker om via de smalle aders het bloed tot in het hart te voeren. Ook kan je hart niet meer zo gemakkelijk ontspannen waardoor het kan laten afweten. Wanneer het bloed te snel stroomt in de hersenen kan het daar ook aanzienlijke schade berokkenen. Zo is een beroerte een van de mogelijke gevolgen daarvan. Doordat je bloeddruk te hoog is, kunnen er klonters ontstaan die je zicht verminderen of je zelfs blind maken. Daarnaast is de kans groter dat je aders dichtslibben. Gevolgen kunnen onder meer bestaan uit een hartaanval of nieren die slecht functioneren.
In bijna alle gevallen is er niet echt een oorzaak aan te duiden. Men vermoedt wel dat bepaalde risicofactoren ermee te maken kunnen hebben. Zo kan het erfelijk zijn en treft het vaker mannen dan vrouwen, vooral als ze ouder dan 35 zijn. Obesitas, alcoholgebruik, te weinig beweging en amfetaminen spelen soms ook een rol bij hypertensie. In de minderheid van de gevallen moet je de oorzaak ergens anders gaan zoeken. Bij een ziekte bijvoorbeeld; nierziekte, hormonale problemen, een tumor of andere fysieke problemen.
Als de arts je bloeddruk gemeten heeft en het blijkt dat je last hebt van hypertensie zijn er twee mogelijkheden om je bloeddruk te doen dalen. Aan de ene kant kan je zonder medicatie behandeld worden. Dat gebeurt door heel eenvoudige regels te volgens:
– stoppen met roken
– je stress onder controle houden
– overgewicht controleren en afvallen indien nodig
– zout vermijden
– alcoholgebruik verminderen
– voldoende bewegen
Je zou eventueel acupunctuur kunnen overwegen omdat het soms ook al kan helpen. Aan de andere kant, als een verandering van je levensstijl niet helpt, kan de dokter je medicatie toedienen. Vraag hierover wel meer uitleg en begin nooit zomaar op eigen houtje medicatie in te nemen.
bloeddruk, hoge bloeddruk, hypertensie Als je al wat ouder bent, kunnen je beenderen en gewrichten slijtage beginnen te vertonen. In je heup bijvoorbeeld. Een belangrijk gewricht, want je doet meer bewegingen met je heupgewricht dan je zou vermoeden. Als de pijn dan ondraaglijk wordt en er geen andere opties meer zijn, kun je misschien eens nadenken over een kunstheup.
Je kunt een heupimplantaat, een nieuwe heup, krijgen om terug normaal en pijnloos te bewegen. Een van de belangrijkste redenen waarom je een heupprothese zou krijgen is artrose. Bij artrose is het kraakbeen tussen de gewrichten verminderd of zelfs helemaal weggesleten zodat de botten op die plaats tegen elkaar wrijven. Dat is een vrij pijnlijk gevoel dat vaak voorkomt in het heupgewricht.
Een andere reden is reumatische artritis waarbij de gewrichten ontstoken kunnen geraken waardoor ze opzwellen. Dat kan ervoor zorgen dat het kraakbeen aangetast wordt. Ook osteonecrose kan een reden zijn om een heupimplantaat te plaatsen. Bij deze aandoening geraakt het bloed niet meer tot in bepaalde delen van de heup waardoor die afsterven en je heup kan inzakken. Ten slotte, kan men ook een heupimplantaat plaatsen wanneer je heup gebroken of zwaar gekwetst is. Vaak wordt dan niet de hele heup maar een deeltje vervangen.
Soms is het niet nodig de volledige heup te vervangen. Maar door een klein stukje weg te nemen en een nieuw in de plaats te zetten kan er vaak al veel veranderen. Bij Hip Resurfacing bijvoorbeeld, krijgt de kop (van het heupgewricht) een nieuwe bovenkant (surface) waardoor het makkelijker in de heupkom zal glijden. Soms krijgt ook de kom een nieuw oppervlak maar laat men de oude heupkom wel zitten. De nieuwe oppervlaktes zullen dan makkelijker tegen elkaar schuiven zonder dat je daar hinder van ondervindt. Omdat niet de kop en de kom volledig vervangen worden noemen ze dit gedeeltelijke heupprotheses.
Dat in tegenstelling tot een volledige heupprothese. Hierbij vervangt de chirurg zowel de kop als de heupkom door een volledig nieuwe kop en kom te plaatsen. Meestal gebruikt hij een metalen bal als kop en een polyester kunststof (plastieken) als nieuwe heupkom. Hierdoor glijdt de kop in de kom zonder dat je daar iets van merkt. Natuurlijk zijn er ook andere mogelijkheden dan metaal en polyester kunststof. Elk heeft zo zijn eigen voor- en nadelen. Daarom is het van belang dat je eerst met je dokter of chirurg overlegt welke stof het beste voor je is.
Om te bepalen of je een volledig nieuwe heup of een gedeeltelijke heupprothese nodig hebt, overleg je best eerst met je arts. Hij zal je ook de voor- en nadelen van de verschillende operaties op een rij kunnen zetten. Aarzel niet om vragen te stellen. Je arts zal je graag verder helpen en al je vragen beantwoorden.
heup, heupprothese, kunstheup Hik hik. Je hebt het vast al eens meegemaakt: de hik. Hij komt meestal als je aan het eten bent en je kunt hem niet tegenhouden. Meestal verdwijnt hij na een paar minuten weer. Als dat niet het geval is, willen we er natuurlijk allemaal zo snel mogelijk van af. Maar hoe doe je dat?
Men weet niet zeker waar de hik vandaan komt maar men vermoedt wel dat het iets te maken heeft met zenuwen in de nek. Die zouden, als ze geprikkeld worden, een signaal sturen naar het middenrif. Die laatste zou dan weer een signaal sturen naar het hikcentrum vanwaar de hik begint. Het bekende hikgeluidje ontstaat doordat de glottis, de ruimte tussen de stembanden, op dat moment je luchtpijp afsluit. De hik is vooral een vervelend iets dat normaal na een paar minuten vanzelf stopt. Meestal krijg je de hik door lucht in te slikken zoals dat soms het geval is als je op kauwgum kauwt, te snel eet of koolzuurhoudende drankjes drinkt. Sommige mensen kunnen de hik ook krijgen door pikant voedsel of door alcohol te drinken.
Zoals gezegd zal de hik vanzelf overgaan maar soms kan hij ook dagen aanhouden. Dan is het best dat je even bij je arts langsgaat. Als het nodig is, zal hij een buisje via je neus inbrengen dat naar je maag gaat om de opgesloten lucht vrij te laten. Soms kan medicatie ook uitkomst bieden. In erge gevallen zal de dokter nagaan of je niet aan een andere ziekte lijdt, zoals astma of bronchitis. Die kunnen namelijk ook zorgen voor een vervelende, aanhoudende hik. In bijna alle gevallen zal de arts ook proberen om de achterkant van de keel –waar de zenuwbanen lopen – te stimuleren om de hik te laten ophouden.
Op zich is de hik hebben niets ernstigs. Het duidt er gewoon op dat je te snel at of dat je lucht ingeslikt hebt. Maar als de hik regelmatig terugkomt en wel op bepaalde tijdstippen (’s nachts, ieder avondmaal…) is het best dat aan je arts te melden. Soms is een chronische en pertinente hik een symptoom van een bepaalde ziekte.
Iedereen heeft zo wel zijn eigen manier om die hik te doen ophouden. Zo ken je ook wel de truc waarbij je langzaam een glas water moet uitdrinken zonder naar adem te happen. Of die waarbij je je adem even moet inhouden of een aantal keren in een zakje moet in- en uitademen. Maar heeft het ook effect? Wel, bij deze methodes probeer je het koolstofdioxideniveau in je bloed omhoog te krijgen. Op die manier zou de gevoeligheid van de zenuw in de hersenen die het middenrif controleert verminderen. En zo zou je de hik kunnen laten stoppen. Andere dingen die je ook kan proberen zijn:
– een glas ijskoud water (met ijsklontjes) drinken
– kristalsuiker op het achterste van je tong leggen en doorslikken
– je keel achteraan met je wijsvinger stimuleren
hik, hikken Een gebroken pols, been of vinger. Daar hoor je mensen geregeld over spreken. Maar minder vaak praat iemand over een gebroken heup terwijl dat toch wel regelmatig voorkomt. Zeker bij oudere mensen.
Heupfracturen komen meestal voor in de dijbeenhals. Als die hals gebroken is en er dus een ruimte is tussen de kop van het dijbeen (dat in de heup zit) en het dijbeen zelf, spreekt men van een gebroken heup. De zogenaamde kop zit dan nog wel in de heupkom, maar in het verlengde van dat been is er een breuk.
Als je op oudere leeftijd valt, is de kans groter dat het bot breekt. Over het algemeen is berekend dat één op de vier vrouwen boven de 90 met een heupfractuur te maken krijgt. Dat heeft vooral te maken met het brozer worden van de beenderen door de jaren heen. Daar is artrose een van de grote boosdoeners van. Bij artrose is het kraakbeen tussen de beenderen bijna of helemaal weggesleten. Hierdoor wrijven de botten over elkaar en krijg je voortdurend een pijnlijk gevoel. Je kunt als vrouw de kans op een gebroken heup aanzienlijk verminderen door oestrogeen en/of calcium te slikken. Ze geven extra vitaminen aan de botten waardoor ze minder snel broos worden en dus ook minder snel kunnen breken. Ook in beweging blijven kan verkomen dat je botten broos worden.
Als je vermoedt dat je heup gebroken is (bij een val bijvoorbeeld) is het uitermate van belang dat je niet beweegt. Ga je toch lopen of je been proberen te strekken dan is de kans groot dat je de organen in je bekken aantast. Blijf dus liggen en vermijd alle bewegingen met je bovenlichaam en bekken. Het beste wat je kunt doen is kalm blijven en zo snel mogelijk een ziekenwagen bellen.
Eens in het ziekenhuis zal je geopereerd worden. Nadat je onder narcose gebracht bent, zal de chirurg een incisie in je dijbeen maken. Zo kan hij een staaf in je been inbrengen die ervoor moet zorgen dat de breuk hersteld wordt. Die staaf of pin steekt hij door de dijbeenhals in de kop van de heup. Het versterkt je been dat zo terug kan herstellen.
Daarna volgt de revalidatieperiode. Onderzoeken hebben aangetoond dat de meeste revalidatie in de eerste 6 maanden gebeurt. Bij oudere mensen kan dat proces meer tijd en inspanning vergen. Veel ouderen geraken hierdoor gedemotiveerd en als dat niet tijdig opgemerkt wordt, kan het zelfs zover komen dat ze depressief worden. Het is vooral van belang dat je tijdens de revalidatie steun krijgt van familie en vrienden. Want het is bewezen dat als je hulp krijgt, je meer moed hebt om te herstellen waardoor het revalidatieproces sneller gaat.
gebroken heup, heup Ook al doet de naam het vermoeden, een hiatale hernia heeft niets met de gekende hernia’s in de rug te maken. Integendeel. Als je last hebt van een hiatale hernia klopt er iets niet in je maag.
Soms kan het gebeuren dat er een zwakke plek ontstaat in de opening (een hiaat) van je middenrif waardoor het bovenste gedeelte van de maag kan doordringen. Dat wil dus zeggen dat je maag je borstholte binnendringt. Mensen met overgewicht of met overmatig vocht in de buikholte lopen een groter risico op deze aandoening. Ook zwangere vrouwen moet ervoor opletten. Maar de meest voorkomende oorzaak is dat er door veelvuldig hoesten, braken of plotselinge lichamelijke inspanning een verhoogde druk in de buikholte ontstaat. Die druk zorgt ervoor dat je maag zich door de opening van je middenrif kan wringen.
In de meerderheid van de gevallen heb je niet eens door dat je lijdt aan een hiatale hernia. Simpelweg omdat er bijna geen symptomen zijn. Bijna. Want waar je wel last van kunt krijgen is de gastro-oesofagale reflux. Een medische term die duidt op een branderig gevoel in je maag, eventueel een bittere smaak in je mond of vervelende oprispingen als je buigt of ligt.
Zo zijn sommige artsen ervan overtuigd dat een hiatale hernia je maaginhoud terug naar je slokdarm kan laten lopen, wat zorgt voor een branderig gevoel. Roken, overgewicht en bepaalde voedingswaren kunnen de symptomen verergeren en een vieze smaak in je mond veroorzaken. Als je regelmatig last hebt van gastro-oesofagale reflux is het beter je dokter hierover in te lichten. Want echt gezond is het natuurlijk niet als je zure maaginhoud in je slokdarm terechtkomt. Zo kan je slokdarm namelijk ontstoken geraken en versmallen. Doordat hij versmalt kun je pijn ervaren bij het doorslikken van voedsel.
Als je geen last hebt van de hiatale hernia heb je ook niet echt een behandeling nodig. Wel zal de dokter je voorstellen om je levensstijl lichtjes aan te passen als je last hebt van een gastro-oesofagale reflux. Zo kan een dieet in combinatie met het verminderen van alcohol, koffie en roken al een oplossing bieden. Niet gaan liggen na het eten is een andere oplossing. Zo loopt het eten moeilijker terug naar je slokdarm. Vermijd ook om ’s avonds vlak voor bedtijd nog iets te eten.
Als deze oplossingen je niet helpen, kan medicatie misschien een uitkomst bieden. Er bestaan medicamenten die maagzuur in de slokdarm tegengaan. Vraag wel eerst raad aan de apotheker en de huisarts. Als bovenstaande middeltjes niets opleveren voor jou, kan een operatie een laatste mogelijkheid zijn. Bij een operatie duwt men de maag terug uit je borstkas in je buikholte. Daarna maakt de chirurg de opening (hiaat) kleiner zodat de maag niet nog eens door hetzelfde gat in je borstkas terecht kan komen. Patiënten die hun hiatale hernia operatief hebben laten behandelen, zijn over het algemeen zeer tevreden met het resultaat.
buik, hiatale hernia, maag De laatste jaren hoor je meer en meer mensen die vlees, en vooral rood vlees, links laten liggen. Steeds meer mensen kiezen ervoor om geen vlees te eten. Maar is dat wel zo gezond? Heeft je lichaam bepaalde vetten nodig? Of kan je ze op de een of andere manier misschien vervangen? Het antwoord op de laatste vraag is ja. Als je wil weten hoe, lees je best even verder.
Visolie is al langer bekend. Maar dat de olie je hart beter beschermt, is nog niet zo lang geweten. Ongeveer 20 jaar geleden begonnen specialisten met onderzoeken naar het effect en de mogelijke cardiovasculaire voordelen van visolie. Zo kwamen ze tot de ontdekking dat Eskimo’s zelden of nooit een coronaire hartziekte (afwijkingen in de kransslagader) ontwikkelen. Eerst werd gedacht dat het een erfelijke factor was maar verder onderzoek bewees het tegendeel. Want wanneer Eskimo’s verhuizen naar bijvoorbeeld Denemarken, vergroot ook hun kans op coronaire hartziektes. Het moest dus iets te maken hebben met hun voeding. Maar wat?
Dus gingen de onderzoekers nagaan op welke manier Eskimo’s anders aten. Wat bleek? Eskimo’s nemen even veel vetten op als de gemiddelde Deen maar het grootste verschil is dat de Eskimo’s hun vetten voornamelijk uit vis halen. In andere landen, zoals in Denemarken, komen dierlijke vetten voornamelijk uit dieren die op het land leven. Zo ontdekten de specialisten ook dat vis een goede vervanger is voor rood vlees. In dat laatste zitten vooral verzadigde vetten die bij veelvuldige inname je aders kunnen laten dichtslibben. Tot slot kwamen de onderzoekers erachter dat omega-3-vetzuren goed voor het hart zijn. Dat is dus de reden waarom Eskimo’s beter beschermd zijn tegen coronaire hartziekten.
vis, visolie, vlees Wat als je niet meer alles mag eten omdat je lichaam er allergisch aan is? Zo allergisch zelfs dat je eraan kan sterven. Het bestaat en het heeft een naam: voedselallergie. Maar wat doe je er aan?
Veel mensen verwarren voedselallergie met voedselintolerantie. Bij het laatste geeft je lichaam ook een reactie op bepaalde bestanddelen in voedsel maar kan je er nog steeds kleine hoeveelheden van eten. Dat is dus niet mogelijk bij een voedselallergie. Lactose-intolerantie is nog iets anders. Hierbij ontbreekt er een enzym in je lichaam dat melkproducten normaal afbreekt. Je vermijdt dus best melkproducten omdat je last kan krijgen van diarree en dergelijke, maar je sterft er niet van. Bij een voedselallergie is het zo dat bepaalde voedingsstoffen –meestal proteïnen- door het lichaam als vreemd, als indringers gezien worden. Om die indringers buiten te houden, reageert je lichaam door antilichamen aan te maken.
Wanneer je lichaam reageert op bepaalde bestanddelen in voedsel, gaat dat meestal gepaard met een aantal symptomen. De meest voorkomende zijn:
– zwelling van de lippen of de tong
– jeukende mond en lippen
– maagkrampen
– braken
– diarree
– eczeem
– niezen
– ademhalingsproblemen
Kinderen reageren vooral sterk op koemelk, eieren, soja en bloem terwijl volwassenen eerder allergisch zijn aan vis of noten.
Als je allergisch bent aan bijvoorbeeld pinda’s maar je blijft ervan eten, kan je een anafylactische shock krijgen. In principe kan alle soort eten voor zulke reactie zorgen maar de meest voorkomende zijn vis, noten, melk en eieren. Symptomen die anafylaxis aangeven zijn onder andere ademhalingsproblemen, gezwollen mond en lippen, verlies van bewustzijn en sterk verlaagde bloeddruk. Wanneer je merkt dat je last hebt van deze symptomen, is het van levensbelang dat je zo snel mogelijk naar het ziekenhuis gaat. Ook al lijken de symptomen op het eerste zicht weer weg te trekken.
Vermoed je dat je allergisch bent aan bepaalde voedingsstoffen? Houd dan een gedetailleerd dagboek bij waarin je letterlijk alles opschrijft wat je eet en hoe je lichaam reageert. Als je dit een aantal weken doet, kan je waarschijnlijk zelf al achterhalen waar je lichaam sterk op reageert. Begin zelf geen dieet waarbij je die voedingsstoffen vermijdt want dat kan nefast voor je gezondheid zijn. Je gaat beter naar je arts met het dagboek dat je bijgehouden hebt. De dokter zal dan enkele medische tests uitvoeren om te onderzoeken of en waar je effectief allergisch aan bent. Eens de diagnose gesteld is, zal de dokter je eventueel medicatie voorschrijven om de allergie te controleren.
allergie, voedselallergie, voedselintolerantie Schimmels die niet verzorgd worden en op termijn gaan ontsteken kunnen veel pijn en leed veroorzaken. Kalknagel of onychomycose is zo’n schimmelinfectie en welbepaald een van de teennagel. Hoe je de infectie oploopt en wat je eraan kan doen lees je hieronder.
Onychomycose wordt in een encyclopedie omschreven als een schimmelinfectie van de nagels die veroorzaakt wordt door verschillende schimmelsoorten waardoor de nagels wit, ondoorschijnend, verdikt en broos worden. Schimmel kan onder je nagels ontstaan wanneer je voeten steeds in warme, natte schoenen zitten en ze weinig verlucht worden. Zo’n schimmelinfectie kan niet alleen je nagels vervormen, maar als je het niet tijdig verzorgt kan je zelfs werkonbekwaam worden. Een schimmel is besmettelijk want het kan van de ene nagel naar de andere ‘springen’ en zo van de ene voet op de andere en zelfs de nagels van je handen infecteren.
Naargelang het soort infectie dat je hebt, kan je nagel bruin, geel, grijs of zwart uitslaan. Het kan je nagel zo afzwakken dat hij gemakkelijk breekt. Verder kan de huid rondom de nagel opgezwollen zijn en verkleuren. Over het algemeen maakt men een onderscheid tussen een drietal soorten schimmelinfecties aan de teennagel.
– DSO (distal subungual onychomycosis)
Een schimmel die meestal tussen het topje van de teennagel of op de zijkant van de nagels zit. In dit geval krijgen de nagels een gelige kleur en kunnen ze loskomen van het nagelbed eronder.
– WSO (white superficial onychomycosis)
De nagel wordt wit en minder stevig op sommige plaatsen door dit soort schimmel. Het komt minder vaak voor dan DSO en is ook makkelijker te behandelen.
– PSO (proximal subungual onychomycosis)
Deze schimmel begint als een klein geel vlekje op de nagel en breidt zo steeds verder uit. Op termijn kan de nagel zelfs loskomen. Het is een van de meest voorkomende schimmelinfecties op de nagel.
Als je merkt dat je een teennagelinfectie hebt, kan je beter even langs de dokter gaan. In de meeste gevallen kan hij die infectie verhelpen met medicatie. Je kan ook voor zalfjes en poedertjes kiezen, maar die pakken de echte schimmelinfectie niet aan waarmee je het probleem dus niet oplost.
…en wel met volgende tips:
– Houd je nagels proper en droog
– Trek iedere dag zuivere sokken aan (of meermaals per dag indien nodig)
– Gebruik eventueel een antischimmelspray of –poeder
– Verzorg kloofjes en scheurtjes in je huid langs de teennagel tijdig
kalknagel, schimmel, schimmelinfectie