Wat zijn zoetstoffen?

Een zoetstof is een chemische stof die voedsel of drank zoeter maakt. Het zorgt ervoor dat voedsel zo weinig mogelijk calorieën bevat. Daardoor geven veel mensen de voorkeur aan het gebruik van zoetstoffen in plaats van natuurlijke suikers.

Zoetstoffen smaken algemeen gesproken zoeter dan suiker. Daarom is minder zoetstof nodig om voedsel of drank even zoet te maken als het geval zou zijn bij het gebruik van natuurlijke suikers.

Soms bevatten zoetstoffen minder calorieën dan gewone suikers, maar soms zijn ze even calorierijk als suiker. Toch is minder zoetstof nodig dan suikers om een even zoet resultaat te garanderen, waardoor het gebruik van zoetstoffen nog steeds caloriearm blijft.

Zijn zoetstoffen schadelijk voor de gezondheid?

Zoetstoffen worden gebruikt door mensen die door bepaalde omstandigheden moeten letten op de inname van calorieën. Dit kan het geval zijn bij personen die lijden aan diabetes, of bij mensen die op dieet zijn. Zoetstoffen zijn aanwezig in de meeste ‘light-producten’.

Er is geen bewijs dat zoetstoffen kankerverwekkend zijn. Enkel voor mensen die aan ‘phenylketonuria’ of PKU lijden is het gekend dat de inname van een zoetstof genaamd ‘aspartaam’ schadelijk kan zijn. Mensen met PKU hebben een andere stofwisseling waardoor ze geen aspartaam mogen innemen. Voor andere, gezonde mensen is het gebruik van aspartaam niet schadelijk.

Mag je zoetstoffen innemen als je zwanger bent?

De inname van de zoetstof aspartaam tijdens de zwangerschap is niet schadelijk voor de gezondheid van de moeder of van de baby. Aspartaam beïnvloedt de ontwikkeling van de baby niet en bijgevolg is de inname ervan tijdens de zwangerschap volledig veilig.

Van andere soorten zoetstoffen wordt gezegd dat ze beter niet ingenomen worden tijdens de zwangerschap, of toch mogelijks in zo een klein mogelijke hoeveelheid. Er is tot vandaag de dag geen medisch bewijs dat zoetstoffen schadelijk zijn voor de ontwikkeling van de baby. Toch wordt, door gebrek aan bewijs, aangeraden sommige zoetstoffen niet in te nemen tijdens de zwangerschap.

Praat met je gynaecoloog over het gebruik van zoetstoffen. Hij kan een aangepast dieet voorschrijven, waardoor mensen die lijden aan diabetes toch nog een gezond dieet kunnen volgen.

Tags

Wat is een eileiderontsteking?

Een eileiderontsteking is een infectie aan het vrouwelijk voortplantingsorgaan. De baarmoederhals beschermt normaal gezien het voortplantingsorgaan tegen infecties. Toch kunnen bepaalde bacteriën zich verspreiden in het voortplantingsorgaan en de eileider doen ontsteken. Dit is het geval bij sommige seksueel overdraagbare aandoeningen of ‘SOA’s’ zoals gonorroe of chlamydia.

Doordat de baarmoederhals geen bescherming biedt voor deze bacteriën wordt het vrouwelijk voortplantingsorgaan besmet. Dit kan onder andere leiden tot een ontstoken eileider. Een gevolg daarvan is dat de vrouw moeilijk zwanger geraakt.

Een eileiderontsteking kan je krijgen door seksueel contact met iemand die gonorroe of chlamydia heeft. Je kan ook besmet geraken zonder in contact te komen met deze SOA’s, maar voor de oorzaak van dergelijke infectie is nog geen medische zekerheid. Uitzonderlijk kan de bacterie doorgegeven worden ook via een geboorte, miskraam, abortus, of bij het nemen van een uitstrijkje. Dit komt echter zeer weinig voor.

Wat zijn de symptomen van een eileiderontsteking?

Mogelijke symptomen van een eileiderontsteking zijn:

– Zachte pijn in de lage buikstreek
– Vaginale afscheiding die geel of groen is van kleur en een onaangename geur heeft
– Onregelmatige maandstonden
– Hoge koorts, misselijkheid, diarree of overgeven
– Pijn bij seksueel contact
– Pijn in de lage rug
– Pijnlijk urineren

Als je deze symptomen ondervindt moet je zo snel mogelijk naar de dokter. Anders kan je nog meer schade aanrichten en zal je meer pijn hebben.

Hoe behandel je een eileiderontsteking?

Een eileiderontsteking kan behandeld worden met antibiotica. Als je de antibiotica correct inneemt, en na enkele dagen op controle gaat bij de dokter, hoef je niet naar het ziekenhuis.

In ernstigere gevallen is het wel aangeraden naar het ziekenhuis te gaan. Dit is het geval bij zwangere vrouwen, vrouwen onder 18 jaar en vrouwen met het HIV-virus.
Ook je partner moet behandeld worden. Anders kan je immers terug geïnfecteerd geraken.

Om de risico’s voor een eileiderontsteking in te perken kan je de volgende tips volgen:

– Heb geen seks met verschillende sekspartners
– Heb geen onveilige seksuele gewoontes
– Vraag je partner naar eventuele infecties
– Gebruik bij seksueel contact steeds een condoom

Tags , , ,

Wat is chlamydia?

Chlamydia is een bacterie. De bacterie wordt overgedragen via seksueel contact met een persoon die geïnfecteerd is met de bacterie. Een pasgeborene kan chlamydia krijgen als de moeder tijdens het laatste deel van de zwangerschap geïnfecteerd geraakte met de bacterie.

Het risico op chlamydia verhoogt bij een aantal factoren. Die zijn de volgende:
– Bij seksueel contact met een nieuwe partner
– Als je veel sekspartners hebt
– Als je sekspartner veel sekspartners heeft
– Als je geen condoom gebruikt.

Wat zijn de symptomen van chlamydia?

De symptomen van chlamydia zijn vaak niet uitgesproken in de eerste fase van de infectie. Daarom weten veel mensen niet dat ze de bacterie dragen.

Na 1 tot 3 weken komen er wel symptomen. Die kunnen zijn:

– Pijnlijk urineren
– Lage buikpijn
– Pijn bij de geslachtsgemeenschap
– Bij vrouwen: onregelmatige maandstonden en vaginale afscheiding
– Bij mannen: pijn in de teelballen

Hoe behandel je chlamydia?

Voorkomen is beter dan genezen. Daarom is het belangrijk steeds te weten met wie je seksueel contact hebt, het seksueel contact met verschillende partners te limiteren, en steeds een condoom te gebruiken. Bij personen jonger dan 25 jaar met een actief seksueel leven is het aangewezen elk jaar een routineonderzoek naar chlamydia en andere seksueel overdraagbare aandoeningen te laten doen.

Om te weten of je de bacterie hebt, wordt een uitstrijkje van de vagina of penis naar het laboratorium gestuurd, of een urinetest afgenomen. Bij zwangerschappen wordt in ieder geval gecontroleerd op chlamydia, wegens het gevaar voor de pasgeborene.

De behandeling van chlamydia gebeurt aan de hand van antibiotica in pilvorm. Als je chlamydia niet behandelt kan de bacterie zich overdragen naar andere lichaamsdelen.

Dit is gevaarlijk:

– Ogen: kan leiden tot een ooginfectie of blindheid
– Baarmoeder of eileider: leidt tot onvruchtbaarheid of zwangerschappen buiten de baarmoeder
– Teelballen of prostaat: zorgt voor pijnlijk urineren, koorts en rugpijn
– Baby’s: kan zorgen voor een ooginfectie of blindheid bij de pasgeborene

Het belangrijkste is dat je, zodra je weet dat je chlamydia hebt, dit vertelt aan al je sekspartners. Je mag geen seksuele contacten hebben totdat al de antibiotica correct ingenomen zijn. Als je partner ook chlamydia heeft, moet je ook wachten met seksueel contact tot hij de antibioticakuur afgerond heeft.

Tags , , ,

Wat is een malletvinger?

Een malletvinger heb je als je schade hebt opgelopen aan de vingertop. Het laatste vingerkootje staat naar beneden gericht en is onbeweeglijk geworden.

De oorzaak van een malletvinger is te vinden bij overbelasting van de vingertop. Deze kwetsuur kan je oplopen bij sporten zoals honkbal of basketbal, waarbij de bal je vingertop raakt. Ook in het dagelijkse leven bij gewone activiteiten kan je je vingertop per ongeluk schade aanrichten, bijvoorbeeld bij het opmaken van bedden. Deze handelingen kunnen het bot van het laatste vingerkootje doen breken, of de pezen doen scheuren.

Wat zijn de symptomen van een malletvinger?

Bij een malletvinger is de vinger gekneusd. Daardoor zal hij pijnlijk zijn en vaak ook opzwellen. Als je pijn in je vinger ondervindt, en je de vinger moeilijk kunt strekken, is het aangewezen je dokter op te zoeken. Die zal een uitgebreid onderzoek doen naar de oorzaak van de pijn en zwelling.

Als je te lang wacht met naar de dokter te gaan kan je permanente schade aanrichten aan je vinger. Hoe langer je wacht met een gepaste behandeling, hoe moeilijker je vinger te genezen zal zijn.

Hoe behandel je een malletvinger?

Als eerste reactie na het kwetsen van je vingertop moet je ijs op je vinger leggen. Hierdoor zal je een mogelijke breuk van het bot of scheuring van de pees niet verhelpen, maar zal je er wel voor zorgen dat je vinger niet opzwelt.

Nadat je ijs op je vinger hebt gelegd, moet je naar de dokter. Die zal mogelijk een spalk plaatsen aan de vinger. De spalk houdt je vinger op zijn plaats bij de genezing. Zo kan het bot of pees weer aangroeien. De spalk zorgt er tevens voor dat de vinger niet beweegt zolang het genezingsproces nog bezig is.

Bij een ernstigere kwetsuur, zoals een ernstigere breuk van het vingerkootje of scheuring van de pees kan de dokter het mogelijk achten een operatie uit te voeren waarbij de vingerkootjes weer op de juiste plaats worden gezet.

Of het al dan niet mogelijk is na de operatie of na het plaatsen van de spalk te sporten is afhankelijk van persoon tot persoon. Je dokter zal advies geven over in hoeverre je je vinger mag gebruiken.

Tags , , ,

Opgepast, transvetten!

Hoewel gewone vetten een onmisbare energiebron vormen voor ons lichaam, zijn transvetten de boosdoeners die ervoor zorgen dat we minder lang leven. Het zijn namelijk kunstmatige vetten die we vinden in allerlei producten als ontbijtkoeken, snoep, chips, hamburgers, smeerboter, pizza’s, … Inderdaad, alle heerlijke dingen die elke diëtiste ons zou afraden.

Waarom zo slecht voor het lichaam?

Elk lichaam bevat ‘goede’ en ‘slechte’ cholesterol. Het is vanzelfsprekend dat we deze laatste zo laag mogelijk moeten trachten te houden. Een teveel hieraan kan immers leiden tot hart- en vaatproblemen. Er zijn 2 soorten vet die hiervoor zorgen: verzadigde vetten en transvetten. Deze laatste zorgen naast een verhoging van het ‘slechte’ cholesterol evenwel ook voor een verlaging van het ‘goede’ cholesterol. Studies hebben uitgewezen dat ziektes als diabetes of borstkanker hierin hun oorsprong vinden. Los daarvan is het ook zo dat transvetten bijna drie keer trager verteerd worden dan verzadigde vetten, waardoor ze tevens de hoofdoorzaak zijn van de obesitascrisis.

Uit het niets?

Transvetten zijn, in tegenstelling tot gewone vetten, niet terug te vinden in de natuur. Ze zijn het resultaat van een industrieel proces waarbij plantaardige olie wordt omgezet tot vast vet. Dit laatste is niet alleen lekker, maar ook veel langer houdbaar. Dat betekent dat ze een grote voorkeur genieten bij producenten van bijvoorbeeld koekjes en snoep, om de simpele reden dat de langere consumptietermijn meer winst oplevert. Om diezelfde reden zijn verse producten veel duurder.

Geen koekjes meer dan?

Ons lichaam heeft geen transvetten nodig. Toch zijn ze zo massaal aanwezig, dat het bijzonder moeilijk wordt om ze helemaal uit ons leven te sluiten. Het is wel zo dat de verpakking van producten steeds vaker informatie bevat over de hoeveelheid transvet. Bij margarine is dit trouwens wettelijk verplicht. Minder dan 1 procent is ideaal. Meer en meer horecazaken streven er tegenwoordig naar zo veel mogelijk transvetvrije producten – ja, ze bestaan wel degelijk – te gebruiken. Zo zijn Starbucks en een aantal restaurantketens, waarvan de bekendste Kentucky Fried Chicken, 3 jaar geleden in een samenwerking getreden om tegenwoordig enkel nog transvetvrije producten te verkopen.

Nu nog een transvetvrije supermarkt en iedereen leeft gezond! Of is dit toch niet haalbaar…?
Misschien is het iets realistischer om te streven naar een wereld waarin mensen wat meer moeite doen om te beseffen dat hun winkelkar wel eens tot hun dood zou kunnen leiden.

Tags , ,

Wat is een obsessieve-compulsieve stoornis?

Al eens meegemaakt? Je vertrekt ‘s ochtends naar je werk en plots is er die twijfel: is de garagepoort wel gesloten? Inderdaad, de drang om dan terug te keren is vaak groot. De meeste mensen zullen dat ook doen, maar stel dat het niet bij 1 keer blijft en dat je wel 100 keer wil terugkeren. En elke keer neemt de onzekerheid toe. Dat is hetgeen waar mensen met de obsessieve-compulsieve stoornis (OCS) dagelijks mee moeten leven. Het is een psychische aandoening die mensen aanzet tot het hebben van dwanggedachten (obsessies) en dwanghandelingen (compulsies). De oorzaak van de ziekte is niet gekend. Recente onderzoeken wijzen op een verstoord evenwicht van de neurotransmitters, maar hier is geen zekerheid over.

Dwanggedachten (obsessies)

Obsessies worden omschreven als steeds terugkerende, aanhoudende en ongewenste gedachten, die ons zodanig opgedrongen worden door onszelf, dat we ze niet meer onder controle hebben. In tegenstelling tot waangedachten, is men bij dwanggedachten perfect bewust van het feit dat ze aanwezig zijn. Bekende voorbeelden zijn: ‘mijn handen zijn vuil, dus ik moet ze wassen’ of ‘de gaskraan is niet gesloten’. Het is ook mogelijk dat bepaalde beelden, getallen of geluiden gevreesd worden. Voorbeelden hiervan zijn angst voor het getal 13 of 666 (het getal van de duivel).

Dwanghandelingen (compulsies)

Compulsies zijn steeds terugkerende handelingen die worden uitgevoerd om de angstgevoelens (als gevolg van de dwanggedachten) te onderdrukken of neutraliseren. Voorbeelden zijn de handen wassen als gevolg van smetvrees of terugkeren naar huis om te controleren of de gaskraan gesloten is. Het is ook mogelijk dat de handelingen mentaal zijn. Voorbeelden zijn dan herhaaldelijk tellen tot een bepaald getal of een bepaalde zin steeds opnieuw herhalen in het hoofd.

OCD behandelen

De obsessief compulsieve stoornis kan meestal behandeld worden. Meestal begint men met het toedienen van bepaalde medicijnen en wordt achteraf gekeken of deze iets hebben uitgehaald. Is dit niet zo, worden er ofwel andere voorgeschreven of wordt de dosis verhoogd. Dit zal zich blijven herhalen tot er een verbetering wordt vastgesteld. Dit wordt doorgaans gecombineerd met cognitieve of gedragstherapie. Hierbij moet hij om de zoveel tijd een bepaalde dwanghandeling nalaten, tot ze allemaal verdwenen zijn.

Tags , , ,

‘Plots stoppen met antidepressiva, welkom depressie’

Depressieve mensen hebben meestal te kampen met een gebrek aan levenslust, een versterking van minder leuke emoties en angstaanvallen. Antidepressiva zijn de geneesmiddelen die ervoor zorgen dat deze symptomen aanzienlijk afnemen of zelfs helemaal verdwijnen. Dit is bij ongeveer 70% van de patiënten het geval.  Ze kunnen enkel verkregen worden via een arts en bestaan in zeer veel verschillende varianten.

De dokter zal aan de hand van de symptomen oordelen welk middel het best bij de patiënt past. Het is wel belangrijk dat men deze voorgeschreven behandeling op een gelijkmatige wijze volgt, want discontinuïteiten kunnen soms tot onwenselijke resultaten leiden.

Een dosis vergeten

Vergeten is menselijk. Het komt dus vrij veel voor dat patiënten een dosis overslaan. Het enige wat je hieraan kan doen is zo snel mogelijk je dosis nemen. Ook wanneer je te laat merkt dat je geen antidepressiva meer in huis hebt, bel je best zo snel mogelijk de behandelende arts, zodat deze je een nieuwe dosis kan voorschrijven.

Verbetering situatie, dus stoppen?

Het komt vaak voor dat wanneer na enkele maanden behandeling het optimisme terug is, de drang om geen antidepressiva meer te slikken zeer groot wordt. Dit is echter een bijzonder slecht idee. Zoals bij de meeste medicijnen, wordt er in het bloed een bepaalde spiegel opgebouwd, die tot een bepaald niveau gerespecteerd moet worden.

Daarom kan een plotse stopzetting leiden tot nefaste medische gevolgen zoals hoofdpijn, duizeligheid, vermoeidheid,…  Dit is parallel aan de drugswereld, waarin bijvoorbeeld heroïneverslaafden afkickverschijnselen vertonen bij een uitblijving van hun gewoonlijke dosis. Een belangrijk verschil is wel dat antidepressiva, in tegenstelling tot drugs, lichamelijk niet verslavend zijn.

Wat de meesten echter over het hoofd zien, is dat antidepressiva bepaalde stoffen bevatten die ervoor zorgen dat je je beter gaat voelen. Bij stopzetting komen deze niet meer terecht in het bloed en herbegint logischerwijs de depressie. Het is beter om de behandeling geleidelijk aan af te bouwen. In plaats van 1 pil per dag, bijvoorbeeld in een eerste periode een halve nemen, erna een kwartje enzovoort. Uiteraard dient dit steeds te gebeuren onder toezicht van de dokter.

Tags ,

‘Bloedarmoede door de baby!’

Bloedarmoede (ookanemie genoemd) treedt op wanneer het bloed te weinig hemoglobine bevat. Doordat dit eiwit voor een groot deel de inhoud van rode bloedcellen vormt, kunnen we dus ook stellen dat bloedarmoede een tekort aan rode bloedcellen betekent. Deze zijn echter onmisbaar. Ze zorgen er voor dat zuurstof uit de longen naar de rest van het lichaam getransporteerd wordt. De meest voorkomende oorzaak van bloedarmoede is een tekort aan ijzer. Dit kan aan de hand van een eenvoudige bloedtest nagegaan worden.

Meer kans op bloedarmoede tijdens de zwangerschap

Zwangere vrouwen hebben meer zuurstof nodig. Ze hebben met andere woorden meer nood aan rode bloedcellen. Doordat het lichaam tijdens de zwangerschap meer bloed bevat dan normaal, daalt het hemoglobinegehalte. Dit komt voor bij elke zwangere vrouw en het herstelt zich vanzelf na de bevalling. In de dertigste week is het hemoglobinegehalte op zijn laagst. Wanneer de daling echter te groot is, spreekt men van bloedarmoede. Dit is te voorkomen door voldoende ijzer in het bloed op te nemen. Het lichaam van een zwangere vrouw heeft dit nodig om zoveel mogelijk rode bloedcellen aan te maken.

Verhoogd risico op bloedarmoede

Naast een ijzertekort, zorgt ook bloedverlies voor een verhoogde kans op anemie. Dit kan gaan van een zwaar ongeval tot een operatie, maar bij vrouwen gaat het vaak om hevige menstruaties. Ook overgeven als gevolg van ochtendmisselijkheid, een zwangerschap kort na een andere of zwanger zijn van een tweeling verhogen het risico .

Symptomen

Vaak beseffen mensen niet dat ze lijden aan bloedarmoede. Maar als er toch symptomen zijn, gaat het meestal om vermoeidheid en zwakheid. Het wordt ook moeilijker om overeind te blijven na zware inspanningen. Duizeligheid, transpiratie en hoofdpijn gaan hier eveneens mee gepaard. Al deze symptomen zijn het gevolg van een zuurstoftekort. Bij een laag hemoglobinegehalte is het ook mogelijk dat je er erg bleek uitziet.

Hoe wordt het behandeld?

De behandeling van bloedarmoede hangt af van de oorzaak ervan. Bij een ijzertekort zal de arts voeding met veel ijzer aanbevelen. Dit is onder andere rood vlees, noten en brood. Geneesmiddelen kunnen echter ook hulpzaam zijn. Hevige menstruaties kunnen bijvoorbeeld verminderd worden met de anticonceptiepil. In ernstige gevallen (meestal bij ongevallen) worden rechtstreeks rode bloedcellen gegeven door middel van een bloedtransfusie.

Tags , , ,

Wat is een heupbreuk?

Een heupfractuur of heupbreuk is een breuk bovenaan het dijbeen vlakbij het heupgewricht. Het doet niet enkel vreselijk veel pijn, je wordt ook heel erg in je mogelijkheden beperkt omdat je moeilijk kan staan of  lopen. Daarbij kan het zijn dat je been naar buiten draait of korter wordt. Een operatie is noodzakelijk voor elke heupbreuk, en liefst zo snel mogelijk.

Oorzaken en risicogroepen

Heupbreuken komen veel voor na een (auto-) ongeluk en bij oudere mensen die gevallen zijn. Ook als je aan bijvoorbeeld osteoporose lijdt, of aan een andere aandoening die je beenderen verzwakt, wordt de kans op een heupbreuk groter.

Diagnose

Röntgenstraling van je heupen kan aantonen waar de breuk zich juist bevindt. Dat is belangrijk om te bepalen welke operatie er moet plaatsvinden. Het kan zijn dat de breuk toch niet zichtbaar wordt door de röntgenstraling, maar dan kan men nog altijd een MRI-scan uitvoeren.

De twee belangrijkste heupbreuken zijn:

– Een femorale nekfractuur: dit is een breuk vlakbij de plaats waar het dijbeen en het heupgewricht samenkomen.
– Een intertrochantere fractuur: dit is een breuk die iets verder van het heupgewricht gesitueerd wordt.

Behandeling

De behandeling houdt in ieder geval een operatie in. Maar die operatie hangt af van je leeftijd en van het type heupfractuur. Wanneer eenmaal vastgesteld is of het om een femorale of een intertrochantere breuk gaat, kan men de operatie degelijk voorbereiden:

– Femorale nekfractuur: bij jongere en meer actieve mensen, of wanneer de gebroken beenderen niet veel verschoven zijn, wordt de heup meestal op de plaats gehouden door het gebruik van pinnen. Bij oudere mensen daarentegen zijn sterkere metalen mechanismen nodig om in het gewricht in te passen, wat het hoofd van het dijbeen zal vervangen.
– Intertrochantere fractuur: het gebroken been wordt op de plaats gehouden door een metalen apparaat, terwijl het hoofd van het dijbeen normaal in het heupgewricht kan bewegen.

Tijdens de revalidatie zal je gedurende een geruime tijd op krukken of met een wandelstok moeten rondlopen. Soms kan fysiotherapie je een heel eind vooruit helpen om weer zonder problemen je dagelijkse taken te kunnen opnemen.

Tags ,

Wat zijn doorligwonden?

Doorligwonden of decubitus zijn wonden die ontstaan als een gevolg van druk of wrijving op het weefsel. Het kan iedereen overkomen die tijdelijk of permanent minder of niet mobiel is. zoals bejaarden, zieken of mensen met zware obesitas. Deze huidaandoening is moeilijk te behandelen en kan daarom leiden tot ernstige complicaties. Wat decubitus juist is, waar het vandaan komt en wat je ertegen kan doen, lees je hier.

Gradaties

Doorligwonden komen voor in verschillende verschijningsvormen. Er wordt een indeling gemaakt van vier graden die de ernst van de decubiti omschrijven.

  • 1ste graad – Een blauw, rood, paars of zwart verkleurde huid.
  • 2de graad – Oppervlakkige ontvelling of blaren.
  • 3de graad – Beschadigde of dode huid en onderhuids bindweefsel.
  • 4de graad – Uitgebreide beschadiging van het onderhuids bindweefsel, de spieren, het botweefsel en de ondersteunende weefsels.

Complicaties

Wanneer doorligwonden niet behandeld worden, kan dit leiden tot ernstige complicaties. Het probleem is echter dat de aandoening op zich moeilijk te behandelen is. Voorbeelden van zulke complicaties zijn bloedvergiftiging (sepsis), cellulitis (het ontsteken van het onderhuidse bindweefsel, gekenmerkt door een rode en opgezwollen huid, pijn en koorts), infecties van de beenderen of gewrichten, of een abces.

Risicofactoren

Factoren die de kans op doorligwonden vergroten zijn onder andere een dunne, delicate huid (zoals bij oudere mensen), een slechte fysieke conditie, een slechte mentale toestand, immobiliteit, incontinentie en ondervoeding.

Ouderen die bedlegerig zijn, mensen in een rolstoel,… zijn dus risicogroepen en moeten dus in de gaten gehouden worden.

Preventie

Om te voorkomen dat iemand aan doorligwonden lijdt, is het belangrijk dat je weet welke maatregelen je kan treffen.

Zorg er ten eerste voor dat de persoon in kwestie geregeld (ongeveer elke 15 minuten, ten hoogste elke twee uur) van houding wisselt, om de druk op één bepaald punt te verlichten.

Controleer daarnaast de huid regelmatig op zwellingen of verkleuringen en houd de huid gehydrateerd.

Massages zijn goed om de bloedcirculatie op peil te houden. Masseer echter nooit de knokige plaatsen van het lichaam, omdat de huid hier veel te dun en delicaat is.

Met een gezond lichaam en een psychisch evenwicht kom je al een heel eind! Een gevarieerde voeding, voldoende drinken en rusten, beweging en frisse buitenlucht wanneer mogelijk zijn dan ook van het grootste belang, uiteraard niet alleen om doorligwonden te voorkomen.

Behandeling

Wanneer er tekenen van doorligwonden duidelijk worden en deze zijn in een vroeg stadium, kan je een aantal maatregelen nemen om de ernst ervan danig in te perken.

Verander dus regelmatig van houding, zorg voor een bed en een matras van kwaliteit, houd de beschadigde huid gehydrateerd en zorg voor een zeer goede hygiëne.

Wanneer de doorligwonden al een graad verder gevorderd zijn en er een infectie komt opzetten, raadpleeg dan meteen een dokter. De dokter zal je de juiste medicatie voorschrijven om de infectie te behandelen.

Om ernstig beschadigde huid te herstellen of in het ergste geval een gapende wond te dichten, zal een operatie noodzakelijk zijn.

Tags ,
Oudere berichten Nieuwere berichten
Bij www.autoonderdelen24.be kan je voor alles terecht om ook je wagen gezond te houden. Van gereedschap tot reparatietools en onderdelen, je vindt het er het beste voor jouw auto!
© 2026 · goedgezond.be Merken en domeinen zijn eigendom van Internet Ventures. Website beheerd door Volo Media.