In België en Nederland leiden ongeveer 500.000 mensen aan suikerziekte of diabetes. Deze ziekte ontstaat door het niet of onvoldoende produceren van insuline door de alvleesklier.
De alvleesklier is een klierachtig orgaan in de buikholte. Een van de taken van dit orgaan is het produceren van spijsverteringsenzymen. In de alvleesklier ligt eveneens een groep cellen, de eilandjes van Langerhans, die insuline produceren en afscheiden. Bij diabetici werken deze eilandjes van Langerhans niet of onvoldoende en wordt er dus geen of onvoldoende insuline aangemaakt.
De koolhydraten in onze voeding (suikers en zetmeel) worden door ons lichaam geabsorbeerd en omgezet in glucose. Dit is een brandstof die ons lichaam van energie voorziet. Insuline transporteert glucose en zorgt ervoor dat de glucose verder tot energie wordt omgezet. Is er geen of te weinig insuline, dan blijft er dus te veel glucose achter in het bloed. Dit heeft nare gevolgen voor ons lichaam.
Er zijn verschillende diabetestypes:
• Diabetes type 1
• Diabetes type 2
• Zwangerschapsdiabetes
alvleesklier, diabetes, insuline De term chemotherapie wordt vooral gebruikt voor behandelingen tegen kanker.
Chemotherapie kan
– kanker doen verdwijnen
– het risico op uitzaaiing na operatie of bestraling inperken
– de ontwikkeling en uitzaaiing van kanker bij terminale patiënten vertragen
– de pijn verlichten
– grote tumoren verkleinen, zodat een chirurg ze operatief kan verwijderen
– bestraling efficiënter maken
Bij chemotherapie krijgt de patiënt een medicijn of een combinatie van medicijnen toegediend. Deze medicijnen verstoren de groei en de vermenigvuldiging van kankercellen. Vaak ondergaat de patiënt ook nog een aanvullende operatie en/of bestraling.
Soms ondergaat de patiënt pas na bestraling of operatie nog chemotherapie om de eventueel nog resterende kankercellen definitief te vernietigen. In dat geval spreekt men van adjuvante chemotherapie.
Welke en hoeveel bijwerkingen er bij een patiënt optreden, hangt af van de gebruikte medicijnen en de individuele lichaamsreactie van de patiënt. Daarom is het soms moeilijk te voorspellen of een bepaalde bijwerking al dan niet zal optreden.
Bijwerkingen als vermoeidheid en haaruitval kunnen al optreden in de eerste weken van de behandeling en aanhouden tot het einde. Andere bijwerkingen, zoals misselijkheid en overgeven, doen zich vooral vlak na de behandeling voor.
De meeste bijwerkingen verdwijnen geleidelijk aan nadat de behandeling is stopgezet.
Omdat een behandeling met chemotherapie lang kan aanslepen, kan de patiënt gaandeweg ontmoedigd raken. Op zo’n moment moet de patiënt in overleg met de arts de bijwerkingen afwegen tegen de positieve effecten. Soms kan een verandering in het behandelingsschema of een ander medicijn al verbetering brengen.
Chemotherapie heeft een negatieve invloed op het beenmerg, zodat je lichaam minder witte bloedcellen produceert. Aangezien witte bloedcellen instaan voor je verdediging tegen bacteriën en infecties, is je lichaam na een behandeling met chemotherapie een stuk kwetsbaarder.
Indien je een verminderd aantal witte bloedcellen hebt, moet je:
– regelmatig je handen wassen, vooral voor het eten en nadat je naar het toilet gegaan bent
– grote menigten vermijden
– mensen met besmettelijke ziektes vermijden
– je nagelriemen niet bijsnijden of scheuren – gebruik liever crème en nagelriemverwijderaar
– scheurtjes in je mond en tandvlees proberen te voorkomen door een zachte tandenborstel te gebruiken en niet meer te flossen
– scheerwondjes vermijden door een elektrisch scheerapparaat te gebruiken in plaats van een scheermes
– puistjes niet uitknijpen en er niet aan krabben
– elke dag een warme douche nemen en je huid droog deppen en niet droogwrijven
– bij een droge huid vochtinbrengende lotion gebruiken
– snij- en schaafwonden onmiddellijk reinigen en ontsmetten
– na elke stoelgang de anus zacht maar grondig reinigen.
Een behandeling met chemotherapie brengt vaak ernstige misselijkheid en braakneigingen met zich mee. Tegenwoordig bestaan er echter krachtige medicijnen die misselijkheid en braakneigingen op zeer efficiënte wijze tegengaan. Een bijkomend voordeel van deze nieuwe medicijnen is dat ze de gebruiker niet slaperig maken, in tegenstelling tot oudere versies.
chemotherapie, kanker, tumor Neuropathische artropathie of Charcotgewricht is een chronische gewrichtsziekte met een progressief en degeneratief verloop. Ze wordt gekenmerkt door gezwollenheid en instabiliteit van het gewricht, koorts, bloedingen en door verschrompeling en abnormale groei van de botten.
Neuropathische artropathie kan het gevolg zijn van een neurologische afwijking, diabetische neuropathie, melaatsheid of een aangeboren gebrek. Indien je de ziekte tijdig ontdekt en laat behandelen, kan je verdere schade voorkomen. Een chirurgische ingreep is meestal niet de aangewezen behandeling, aangezien de wonden te traag genezen.
Neuropathische artropathie kan je gewrichten zo ernstig aantasten dat ze vrijwel onbruikbaar worden. Het kraakbeen degenereert en het bot breekt en vergroeit. Dit kan enkele maanden, maar ook enkele jaren duren. Deze ziekte tast het vaakst de kniegewrichten aan, maar kan ook andere veelgebruikte en belaste gewrichten aantasten.
Het zieke gewricht is sterk gezwollen, vervormd en onstabiel. In het deel van je been boven het aangetaste gewricht verlies je zenuwverbindingen en heb je vaak een verminderde waarneming van pijn of positie. Daardoor voel je minder pijn dan je zou verwachten op basis van röntgenfoto’s van het zieke gewricht.
Bij diabetici kan deze ziekte ernstige vervormingen van de voet veroorzaken indien ze niet tijdig herkend en behandeld wordt. Vooral mensen die reeds lang aan diabetes lijden zijn vatbaar voor neuropathische artropathie. Als diabeticus kan je het risico op deze ziekte beperken door een aangepast dieet te volgen, medicatie te nemen en je regelmatig te laten controleren.
Neuropathische artropathie wordt opgespoord door middel van röntgenstralen. Op röntgenfoto’s worden het verlies van kraakbeen, de groei van nieuw botweefsel en de veelvoorkomende breuken aan het gewricht zichtbaar. Laboriumtests kunnen enkel de ziektes opsporen die neuropathische artropathie veroorzaken, niet Charbotgewricht zelf.
Indien de neuropathische artropathie veroorzaakt is door syfilis of diabetes, kan de onderliggende ziekte goed behandeld worden. Deze behandeling verhelpt echter de neuropathische artropathie zelf niet en kan de verloren zenuwen niet terug laten groeien, zodat de toestand van het gewricht ook na behandeling nog kan verslechteren.
Het is van groot belang dat het zieke gewricht zo weinig mogelijk belast wordt. Het gebruik van een wandelstok of krukken is dan ook aangewezen. Medicatie heeft slechts een beperkt effect op de ziekte. Dokters gaan niet snel over tot een chirurgische ingreep, en als ze het wel doen, is deze meestal niet bijzonder succesvol.
Charcotgewricht, diabetes, gewrichten, neuropathische artropathie De term virus kennen we wel. Maar heb je ooit al eens van het cytomegalovirus gehoord? Vragen over wat het met je lichaam doet, of je het virus kan ontlopen en of er een behandeling bestaat worden hieronder voor je beantwoord.
Het cytomegalovirus (CVM) is een virus uit de groep van herpesvirussen. Het kan zelfs bij gezonde personen een infectie teweegbrengen zonder dat er ziekteverschijnselen zijn. We maken een onderscheid tussen een drietal syndromen:
– Bij de eerste soort lijd je aan een infectie zonder dat je ziekteverschijnselen hebt, en zonder dat je het dus zelf weet. Uiteindelijk kan die infectie erger worden zodat je koorts, hepatosplenomegalie (vergrote milt en lever), mentale en/of motorische achteruitgang hebt met soms de dood tot gevolg.
– Een tweede soort is de acute CVM-infectie. Een infectie die lijkt op klierkoorts omdat je ongeveer dezelfde symptomen -uitgezonderd keelpijn- krijgt (koorts, een slap gevoel, spier- en gewrichtspijn). Het virus wordt overgedragen door seksueel contact en bloedtransfusies maar kan ook in melk aanwezig zijn. Als je zwanger bent moet je extra oppassen voor dit virus.
– Ten slotte, de derde soort is een CVM-infectie bij immuungecompromitteerde mensen, oftewel bij personen met een verzwakt immuunsysteem (zoals mensen met HIV).
De cytomegalovirusinfecties komen wereldwijd voor. Vaak gebeurt het dat mensen boven de 35 besmet zijn met het virus zonder het zelf te weten, simpelweg omdat de ziekte zo mild is. Je kan het virus oplopen door onbeschermd seksueel contact, bloedtransfusies, bij de geboorte of door rechtstreeks contact met anderen.
Zoals al vermeld is het mogelijk dat er geen symptomen zijn of dat ze slechts heel miniem zijn waardoor je niet merkt dat je besmet bent. Anderzijds kan het zijn dat je binnen de veertien dagen hoge koorts en klierkoorts krijgt. Als je een verzwakt afweersysteem hebt kan je last krijgen van symptomen die aan een longontsteking doen denken. Om zeker te weten of je besmet bent kan je een eenvoudige bloedtest laten afnemen.
Je kan antivirale medicatie nemen om de ziekte onder controle te krijgen. Toch is het van belang dat je arts je hierbij op de voet volgt om eventuele nierschade te voorkomen. Verder bestaat er nog andere medicatie om de symptomen te verminderen en complicaties te vermijden. Vraag hierover meer raad aan je arts. Hij zal graag een antwoord geven op al je vragen.
cytomegalovirus, herpes, virus Naarmate je ouder wordt, begint je lichaam slijtage te vertonen. En dat is heel normaal. Maar soms heb je pijn en weet je niet juist waar het vandaan komt, wat het is en wat je op lange termijn te wachten staat. Een van die pijnen is degeneratieve gewrichtsziekte. We leggen je verder uit wat het is en wat je eraan kan doen.
Bij het ouder worden treedt er soms al eens wat slijtage op aan sommige lichaamsdelen. Zo ook aan de gewrichten want door beweging en het ouder worden kan het kraakbeen aangetast, gekwetst of gescheurd geraken. Hierdoor wrijft het been aan de ene kant van het gewricht over de andere kant, waardoor er druk ontstaat op de beenderen.
Door het wrijven wordt het been na verloop van tijd hard en krijgt het een witte schijn op röntgenfoto’s. Dat proces heet artrose en kan in drie verschillende vormen optreden.
De eerste vorm is de mildste en zie je aan de handen. Ze krijgen een ‘ouder’ uitzicht doordat de gewrichten in de vingers opzwellen.
De tweede vorm komt voor in de nek en de rug. Het kraakbeen in de rug wordt aangetast waardoor de ruimte tussen de wervels kleiner wordt. Je krijgt dan het gevoel dat je minder soepel kan bewegen.
De derde vorm van artrose zit in de knieën en de heupen omdat die het meeste gewicht moeten dragen. Bij vergevorderde artrose in de knieën heb je soms moeite om vooruit te komen.
Iedereen kan op eender welke leeftijd te maken krijgen met artrose, maar de kans vergroot wel naarmate je ouder wordt. Verder is artrose deels erfelijk. Ook zijn competitieve contactsporten niet zo lief voor je gewrichten omdat er teveel druk op hen kan ontstaan.
Eens het kraakbeen aangetast is, kan het zelf niet herstellen. Als je dan de druk op de gewrichten verhoogt kom je in een negatieve spiraal terecht.
Ten slotte lopen vrouwen die kampen met overgewicht meer kans op artrose in de knieën. Een van de mogelijke symptomen is stijfheid in je gewrichten die langer dan een kwartier duurt. Later kan je ook last krijgen van pijn die erger wordt als je beweegt. Nog veel later kan het zijn dat je problemen krijgt met bepaalde bewegingen en handelingen.
Hoe de artrose bij jou behandeld zal worden, hangt af van welk soort artrose je hebt, hoe oud je bent en wat er te zien is op röntgenfoto’s. Voor sommige mensen zijn wandelen, zwemmen of fietsen minder belastend voor de gewrichten en dus een van de mogelijke oplossingen. Dokters denken dat artrose deels voorkomen kan worden door jezelf goed te verzorgen: voldoende beweging, gezonde voeding en een ideaal gewicht kunnen al veel doen.
Als de pijn ondraaglijk wordt, kan de dokter je medicatie voorschrijven die de pijn wegneemt door het kraakbeen te herstellen.
In geval van erge artrose in de heupen of knieën kan een chirurg op termijn beslissen een nieuwe knie of heup te plaatsen. Het is een ingrijpende ingreep die wel degelijk effect kan hebben bij ongeneeslijke artrose. Tegenwoordig werkt men ook aan veelbelovende technieken waarbij aangetast kraakbeen vervangen wordt. Deze techniek staat echter nog in zijn kinderschoenen.
artrose, degeneratieve gewrichtsziekte, gewrichten, kraakbeen Als je in het woordenboek kijkt, verklaart men dementie als ‘geestelijke aftakeling door ouderdom’. Maar is dement zijn alleen dat? Wordt iedereen dement of is het genetisch bepaald? Kan je het beperken of misschien zelfs voorkomen? Vragen waarop je hier een antwoord vindt.
Als er een storing in je hersenen is waardoor je systematisch zaken vergeet, noemt men dat dementie. Het is vaak moeilijk vast te stellen wanneer de ziekte begonnen is omdat ze zeer traag evolueert. Maar soms is het vrij duidelijk, bijvoorbeeld als je een beroerte gehad hebt. Daarenboven is dementie meestal onomkeerbaar. Na een ongeval of verwonding kan je last hebben van tijdelijke dementie die vrij stabiel blijft.
Maar je kan ook lijden aan een progressieve vorm van de ziekte. Dat laatste is bijvoorbeeld het geval bij de Ziekte van Alzheimer. Er bestaan verschillende soorten dementie die mensen ook telkens anders ervaren. Zo kan je bijvoorbeeld de weg kwijtraken, dingen vergeten, telproblemen hebben en mensen of objecten niet meer benoemen.
Over het algemeen onderscheiden dokters drie oorzaken: dementie in de eerste graad, in de tweede graad en pseudodementie. Dementie in de eerste graad betekent dat er een ziekte in je hersenen zit waardoor je dement wordt. De ziekte heeft geen rechtstreeks verband met andere ziektes.
Dementie in de tweede graad wil zeggen dat je dement wordt door een andere aandoening, zoals AIDS, een beroerte, multiple sclerose of een hoofdwonde. Pseudodementie is, zoals de naam het al doet vermoeden, niet echt dementie maar symptomen die lijken op dementie. De laatste vorm komt vaak voor bij mensen die depressief zijn.
Of je nu lijdt aan de ziekte van Alzheimer, dementie in de eerste of tweede graad, een aantal symptomen komen bijna altijd voor:
– geheugenverlies
– moeilijkheden bij dagelijkse taken
– je weg kwijtraken in een bekende omgeving
– taal- en spraakproblemen
– recente herinneringen verdwijnen sneller dan oude
In sommige gevallen merk je ook een gedragsverandering. Naarmate de ziekte vordert is het mogelijk dat je constant hulp nodig hebt. Je kan gedesoriënteerd geraken, recente herinneringen niet meer oproepen en geen volzinnen meer maken.
Door op oudere leeftijd regelmatig bij de dokter langs te gaan voor een volledig onderzoek kan dementie tijdig opgespoord worden. Indien nodig zal de dokter een bloedtest afnemen en eventueel een CAT-scan maken van de hersenen om onregelmatigheden op te sporen. Tot nu toe is er nog geen geneesmiddel gevonden voor dementie. Er bestaan wel medicamenten om de symptomen af te zwakken en de ziekte te vertragen. Vraag meer raad aan je huisarts.
dementie, geheugenverlies, hersenaandoening, Ziekte van Alzheimer Negen maanden in de buik van mama zouden voldoende moeten zijn om alle processen in het kleine lichaampje te voltooien. Maar sommige processen zijn zo complex dat er al eens iets misgaat. Zo ook bij cryptorchisme. Het is helemaal niets ergs en het is zeker te behandelen in de eerste levensmaanden van je zoon. Maar het is natuurlijk beter om er vroeg bij te zijn. We geven je graag meer uitleg.
Cryptorchisme is een moeilijke naam voor niet ingedaalde testikels. Letterlijk betekent het eigenlijk ‘verborgen testikel’. Normaal gezien ontstaan de testes in de buikholte van een ongeboren baby. Na ongeveer acht maanden zouden ze langzaamaan moeten indalen in het scrotum. Dat volledige proces is in normale omstandigheden een paar dagen voor de geboorte voltooid.
Je moet weten dat het eigenlijk een vrij complex proces is en er al eens iets kan mis lopen, zoals bijvoorbeeld een testikel die blijft steken. Als die op een andere plaats blijft hangen, in de lies bijvoorbeeld, noemt men dat een ectopische testes. Meerdere jongens worden geboren met een nog niet ingedaalde testikel, maar in de helft van de gevallen daalt die verder in in de eerste drie maanden. Gebeurt dat niet vanzelf, dan raden we je aan om raad te vragen bij een arts of uroloog. Als de twee testikels nog niet ingedaald zijn in de puberjaren, verhoogt de kans op verwondingen, onvruchtbaarheid en teelbalkanker.
Cryptorchisme is zeker te behandelen: door medicatie, door een operatie of door een combinatie van de twee.
Behandeling met medicatie
Een behandeling met medicatie kan een oplossing bieden als de testes niet geblokkeerd en niet te diep verscholen zit. Jongens krijgen dan een injectie met een hormoon (hCG) ingespoten dat ervoor moet zorgen dat de testes testosteron beginnen te produceren.
Chirurgische behandeling
In de eerste plaats zal de arts nagaan waar de testikel zich net bevindt. In zeldzame gevallen heeft een jongen slechts één of helemaal geen testikels. Als hij de plaats bepaald heeft, zal hij overgaan tot een orchiopexie. Dat is de volledige procedure om ervoor te zorgen dat de testikel terug op de juiste plaats, namelijk in het scrotum, terechtkomt.
De jongen zal je niets voelen van de hele operatie want ze gebeurt onder volledige narcose. Wanneer de operatie normaal verlopen is, verkleint men zo de kans op onvruchtbaarheid en teelbalkanker aanzienlijk. Als blijkt dat er geen teelbal is of dat die verwijderd moet worden, zal de chirurg een prothese plaatsen. Niet alleen om het er normaal te laten uitzien, maar ook om de jongen in kwestie geen negatief beeld van zichzelf te geven. Zo’n operatie wordt meestal uitgevoerd bij jongens tussen de 1 en 6 jaar.
cryptorchisme, teelbal, testikel Wat als je moet overgeven, buikloop of uitslag krijgt van melk, boter of koffiekoeken? Wat doe je dan? Het nooit meer eten om erger te voorkomen? Of het toch nog in minutieuze porties eten? Dat hangt ervan af of je voedselintolerant bent of je een voedselallergie hebt. We geven je graag meer informatie over beide begrippen.
Als je allergisch bent aan melk, eieren of boter reageert je lichaam daar vrij sterk op. Maar wat gebeurt er nu precies? Vanaf het moment dat je iets eet waar je allergisch voor bent, produceert je immuunsysteem immunoglobuline E (IgE), een allergisch antilichaam. Als reactie op dat antilichaam krijg je symptomen zoals veelvuldig niezen, diarree en overgeven.
Als je lichaam sterk reageert op bepaald voedsel durft men al snel te zeggen dat je er allergisch aan bent. Maar is dat ook wel zo? Want er bestaat wel degelijk een verschil tussen voedselintolerant zijn en een voedselallergie hebben. Het grootste verschil is dat je bij een voedselallergie absoluut bepaalde voeding dient te vermijden om erger te voorkomen. In sommige zeldzame gevallen is zo’n voedselallergie zelfs dodelijk. Als je voedselintolerant bent kan je vaak toch nog kleine porties eten van het voedsel waarop je lichaam sterker reageert zonder dat je er ziek van wordt. Het is nog iets anders als je lactose-intolerant bent. Bij mensen die lijden aan lactose-intolerantie ontbreekt het enzym dat suiker in melk afbreekt. Hierdoor kunnen ze last krijgen van zwellingen, buikkrampen en diarree.
De symptomen van melkallergie kunnen onder verschillende vormen optreden:
– astma
– eczeem (jeukend gevoel)
– rhinitis (rode neus)
– bloedingen
– longontsteking
Melkallergie is vooral gevaarlijk voor jonge kinderen. Let als ouder dus op als je kind een van deze symptomen krijgt.
Om erachter te komen of je al dan niet allergisch bent, kan je zelf een soort eliminatiedieet toepassen. Dat wil zeggen dat je een aantal weken bepaald voedsel vermijdt totdat je merkt dat de symptomen afnemen. Let wel: begin niet zelf aan zo’n dieet, maar vraag raad aan je dokter.
Als je op meerdere producten slecht reageert en zelfs ademhalingsproblemen krijgt, is het misschien verstandig een bloed- of huidtest te ondergaan. Zo kan men er precies achter komen welke allergie je hebt. Wanneer je dat weet, kan je de zuivelproducten die je lichaam niet verdraagt, proberen te vermijden (onder dokterstoezicht weliswaar) en vervangen door andere producten. Verder kan medicatie je ook al een stuk verder helpen. Hierdoor zal de allergie niet verdwijnen, maar het kan je de symptomen wel onderdrukken.
allergie, voedselallergie, voedselintolerantie Iedereen heeft wel al eens last van een pijntje in zijn rug. Maar voor sommige mensen is die pijn blijvend. Wat doe je als bijna iedere wervel in je rug pijn doet? Spondylosis is zo’n ziekte die je opzadelt met permanente rugpijn. Maar wat voor ziekte is spondylosis precies?
De ziekte tast de wervels van de rug aan, vooral de onderrug en de nek zijn hier gevoelig voor. Wanneer je röntgenfoto’s maakt van spondylosis, kan je zien dat de ruimte tussen de wervels smaller is. Zowel mannen als vrouwen kunnen er last van krijgen. In een vroeg stadium van spondylosis kan je door aftakeling van een wervel moeilijkheden krijgen met bepaalde bewegingen. Vaak heb je dan pijn in je onderrug en kan het uitstralen naar je been als er een zenuw gekneld zit. Naarmate de ziekte vordert, kan de ruimte nog meer vernauwen voor de ruggengraat en de zenuwbanen.
Doordat je ruggengraat aangetast wordt bij spondylosis kan je last hebben van stijfheid en pijn op bepaalde plaatsen. Na verloop van tijd is het mogelijk dat je moeilijkheden hebt om bepaalde bewegingen te maken. In geval van een hernia of een breuk, waarbij een zenuw aangetast is, kan de pijn uitstralen naar je knieën, benen of liezen.
Als de ziekte nog niet ver gevorderd is, kunnen zelfs eenvoudige oefeningen een oplossing bieden. Je arts zal je ontstekingsremmers voorschrijven die je volgens zijn advies dient in te nemen. Verder zal hij een trainingsprogramma voorstellen om je rug- en buikspieren te versterken en ook je onderrug op die manier meer steun te geven.
Een operatie is ook een mogelijke oplossing. Toch valt men hier alleen maar op terug als de genomen medicatie geen effect heeft en de pijn ondraaglijk wordt. Wat voor operatie je nodig hebt zal afhangen van het stadium van de spondylosis. Daarbij dien je wel te weten dat niet iedere persoon dergelijke operaties kan ondergaan. Vraag steeds raad aan je arts voor je een beslissing neemt. Hij zal je graag verder helpen.
rug, rugpijn, spondylosis Als vrouw is de kans groot dat je vroeg of laat te maken krijgt met cystitis, oftewel een ontsteking van je urinewegen, ook wel blaasontsteking genoemd. Veel vrouwen vragen zich waarschijnlijk af of je zo’n urineweginfectie kan voorkomen en hoe je er het snelst van geneest. Antwoorden op deze en andere vragen lees je hieronder.
Cystitis is ook gekend onder de naam blaasontsteking. Dat is, zoals de naam het zegt, een ontsteking van de blaas ten gevolge van een bacteriële of virale infectie. Vooral vrouwen kunnen hier nogal eens last van hebben. Hun urinewegen zijn namelijk korter dan die van mannen, waardoor bacteriën sneller hun weg naar de blaas vinden. Ook vrouwen die seksueel actief zijn en die minder voorzichtig omgaan met persoonlijke hygiëne, lopen een verhoogd risico.
Met verminderde persoonlijke hygiëne bedoelen we onder andere je bij een toiletbezoek van achter naar voor afvegen. Maar niet alleen schimmels en virussen, ook -en vooral- bacteriën kunnen een blaasontsteking veroorzaken. Het is belangrijk dat je je zo snel mogelijk laat behandelen als je urineweginfectie hebt. Doe je dat niet, dan is het mogelijk dat de infectie zich tot in je nieren uitbreidt met hevige koortsaanvallen en dergelijke tot gevolg. De bacterie die je blaas doet ontsteken, Escherichia coli, leeft in je darmen zonder kwaad te doen. Maar eens hij in je urinewegen geraakt, is het hek van de dam.
Naast seksueel actief zijn is ook het niet volledig leegmaken van je blaas een van de risicofactoren. Vrouwen waarbij er nog urine in de blaas achterblijft, lopen ook een grotere kans op de ziekte. Sommigen beweren dat bepaalde voedingsproducten een blaasontsteking in de hand werken, maar dat is niet wetenschappelijk bewezen. Een symptoom van cystitis is constant het gevoel hebben dat je naar het toilet moet maar uiteindelijk maar een paar druppels kunnen urineren. Andere symptomen zijn:
– branderig gevoel bij het urineren
– pijn in je onderrug
– druk op je bekken
– andere kleur urine, soms zelfs met bloed
– lichte koorts
Met andere woorden: kan je op een eenvoudige manier vermijden dat je cystitis oploopt? Ja, en wel als je de volgende raad opvolgt:
– Veeg je toiletpapier steeds van voor naar achter als je je schoonveegt
– Gebruik liever tampons dan een maandverband en ververs het voldoende
– Katoenen ondergoed is beter voor de hygiëne
– Drink voldoende
– Ga na het vrijen altijd naar het toilet
Om te weten of je cystitis hebt, zal de arts een urineonderzoek doen. Als dan blijkt dat je geïnfecteerd bent, krijg je antibiotica voorgeschreven die de bacteriën moeten doden. Afhankelijk van de ernst van je ontsteking en de zwaarte van de medicatie zal je die 3 tot 7 dagen moeten innemen.
blaas, blaasontsteking, cystitis, urineweginfectie