Een hernia is een abnormale uitstulping van een deel van een orgaan. Hierdoor komt een deel van het orgaan buiten de wand wat het zwak en gevoelig maakt. Meestal komt dit door een verzwakking van de spieren aan de wand van het orgaan. Een hernia kan zich in elk deel van het lichaam ontwikkelen maar komt het meest voor in de buikstreek.
Er zijn verschillende soorten hernia’s, zoals een hernia aan de buikwand, liesbreuk, een hernia aan de dij, een navelbreuk of een littekenbreuk. De hernia is behandelbaar als het weefsel terug op zijn juiste plaats kan geplaatst worden.
Een hernia kan ook te groot geworden zijn, waardoor deze niet of moeilijk kan terug geplaatst worden. Mogelijke oorzaken hiervan zijn interne bloedingen of uitzettingen van de hernia zelf. Dit kan zware complicaties veroorzaken en dient ook zo snel mogelijk behandeld te worden.
De oorzaak van een hernia kan variëren van aangeboren tot opgelopen tijdens het optillen van zware spullen. Ook een verzwakking in de spieren, niezen, hoesten of een verrekking kan een hernia veroorzaken.
De operatie zelf is meestal een lichte operatie waarbij de patiënt dezelfde dag nog naar huis kan. Maar wanneer complicaties voor of na de operatie voorkomen, kan de opname in het ziekenhuis verlengd worden.
Het is erg belangrijk om je vooraf duidelijk te informeren zodat je niet voor verrassingen komt te staan.
– Welk type hernia is het?
– Is een operatie wel aangeraden?
– Is het een routine operatie of een nieuw soort operatie?
– Zijn er andere mogelijkheden om de aandoening te genezen?
– Wordt er met volledige verdoving gewerkt of zijn er alternatieven?
– Wat zijn de risico’s voor complicaties bij deze operatie?
– Wat is de slaagkans van de operatie?
– Zal het probleem volledig opgelost zijn na de operatie?
– Wat gebeurt er als ik de operatie niet meteen of volledig niet laat uitvoeren?
– Moet ik lang thuisblijven om te recupereren van de operatie?
– Wat kan ik in de toekomst doen om het probleem te voorkomen?
hernia, operatie Genitale herpes, veroorzaakt door het herpes simplex virus (HSV), is een aandoening die vrij veel voorkomt in de westerse wereld. Ongeveer 1 op de 5 volwassenen is drager van dit virus.
Er zijn 2 typen van het HSV-virus. Type 2 is het type dat genitale herpes veroorzaakt. Deze aandoening krijg je wanneer je seksueel contact hebt met iemand die al herpes heeft. Genitale herpes veroorzaakt pijnlijke zweren rond het geslachtsorgaan bij zowel mannen als vrouwen. Type 1 veroorzaakt pijnlijke zweren rond de mond die vooral manifesteren bij koud weer. Deze ziekte wordt overgedragen door in contact te komen met lichaamsstoffen van iemand die de ziekte al heeft.
Herpes is een ziekte die behandeld kan worden, maar niet volledig kan worden genezen. De symptomen komen gedurende een korte periode voor en verdwijnen daarna weer. De ziekte is het meest besmettelijk op het moment dat de symptomen voorkomen.
Mensen die medicatie innemen die hun immuunsysteem verzwakt, hebben een groter risico om de ziekte op te lopen. Dit komt omdat hun lichaam verzwakt is en de ziekte zich zo gemakkelijker kan manifesteren. Er zijn ook bewijzen gevonden dat herpes bij vrouwen de kans op baarmoederkanker verhoogt.
De ziekte kan ook gevaarlijke complicaties veroorzaken. De ziekte veroorzaakt soms een soort oogontsteking. Deze is zeer pijnlijk omdat de patiënt het gevoel heeft dat er iets in het oog vastzit.
Een ander gevaar is het doorgeven van de ziekte van moeder op baby. Kinderen kunnen ernstige letsels overhouden wanneer ze besmet geraken met de ziekte. Toekomstige moeders die vermoeden dat ze de ziekte hebben kunnen best met hun arts overleggen wat de mogelijkheden zijn voor de geboorte, zodat het kind niet in aanraking komt met de ziekte. Meestal wordt een keizersnede dan aangeraden zodat het kind niet in contact komt met de ziekte.
De symptomen van herpes variëren van patiënt tot patiënt. Sommige mensen hebben geen of weinig symptomen terwijl anderen regelmatig last hebben van de ziekte. De incubatietijd bedraagt 2 tot 20 dagen, maar zelfs maanden na besmetting kan een patiënt last hebben van de ziekte.
De eerste keer dat de ziekte uitbreekt is vaak de ergste en meest pijnlijke uitbraak. De aandoening veroorzaakt pijnlijke blaren die gevuld zijn met vocht. Deze blaren komen rond de geslachtsorganen of de mond voor. Sommige mensen krijgen naast deze blaren ook nog symptomen van een griep zoals misselijkheid, overgeven en hoofdpijn.
De blaren verdwijnen vanzelf na 2 tot 10 dagen maar het virus zelf blijft passief in het lichaam. De ziekte kan later weer actief worden door een verkoudheid, stress, vermoeidheid, verbranden door de zon of seksueel contact.
Naargelang iemand herpes langer heeft, komen de symptomen steeds minder voor. Gemiddeld heeft iemand een tiental uitbraken per jaar, maar na enkele jaren kan dit afnemen.
In tegenstelling tot bepaalde andere geslachtsziekten kan herpes niet genezen worden. De symptomen bij een uitbraak van de ziekte kunnen wel behandeld worden maar het voor het virus zelf is er geen medicatie beschikbaar.
De ziekte wordt bijna enkel doorgegeven wanneer er een uitbraak is en er zweren voorkomen. In deze periode kan je best contact met besmette personen tot een minimum houden om zo besmetting te voorkomen. Tijdens deze periode is het ook aangeraden om beschermd seksueel contact te hebben door bijvoorbeeld een condoom.
genitale herpes, SOA Hepatitis is een erg besmettelijke aandoening waarbij de lever ontstoken is. De oorzaken kunnen variëren van virussen, medicatie tot giftige stoffen.
Bij hepatitis is er een onderscheid tussen de virale en niet-virale infectie. Virale hepatitis kan acuut zijn maar ook chronisch. Wanneer de aandoening acuut toeslaat zijn de symptomen meteen zichtbaar en verergeren ze snel. Bij een chronische aandoening bouwt de ziekte zich geleidelijk op en heeft de patiënt langdurig last van zijn symptomen.
Hepatitis komt voor in verschillende vormen, deze vormen hebben een eigen naam en eigen symptomen en oorzaken.
Hepatitis A is een vorm die het meest voorkomt bij kinderen in ontwikkelingslanden. Maar de aandoening komt steeds vaker voor bij volwassenen in onze contreien. Het virus wordt vermoedelijk verspreid via uitwerpselen. Deze kunnen dan onrechtstreeks voedsel besmetten. Mensen die dit opeten hebben binnen 2 tot 6 weken de eerste symptomen van de ziekte. Hepatitis is een acute aandoening.
Hepatitis B is de meest ernstige vorm van de ziekte. De aandoening wordt voortgebracht door seksueel contact, bloedtransfusie of wanneer iemand in aanraking komt met besmet bloed zoals bij tatoeages of piercings. Ook door zwangerschap wordt de ziekte overgedragen van moeder op kind. De aandoening is in 90% van de gevallen acuut. In het andere geval veroorzaakt de ziekte op lange termijn levercirrose of kanker.
Hepatitis C is een aandoening die alleen door contact met bloed kan doorgegeven worden. De incubatietijd bedraagt 5 tot 10 weken. Meestal is het een chronische ziekte maar in ongeveer 15 % van de gevallen kan de ziekte acuut zijn.
Hepatitis D is een vorm van de ziekte die bijna enkel bij drugsgebruikers die naalden hanteren. De ziekte kan je doorgeven wanneer je drager bent van het hepatitis B virus. De ziekte kan zowel acuut als chronisch zijn.
Hepatitis E lijkt erg veel op hepatitis A maar wordt veroorzaakt door een ander virus. De aandoening is acuut en, indien niet behandeld, erg gevaarlijk. De ziekte komt vaak voor rond de Indische Oceaan.
Andere vormen van hepatitis kunnen veroorzaakt zijn door alcoholmisbruik, overmatig drugsgebruik of verkeerd gebruik van bepaalde medicamenten. Bij deze vormen is er geen virus dat de ziekte veroorzaakt maar is de lever beschadigd door een van de bovengenoemde stoffen.
Wanneer hepatitis acuut toeslaat zijn de symptomen gelijkaardig aan die van een gewone griep. De patiënt heeft koorts, misselijkheid, buikpijn, diarree en voelt zich vermoeid. In dit stadion is de ziekte vaak nog niet dodelijk. Dit kan wel een aanzet zijn tot veel ergere symptomen die de dood tot gevolg kunnen hebben. Wanneer de patiënt geel wordt, donkere urine heeft, jeuk en rillingen krijgt, is de ziekte al in een verder gevorderd stadium. In dit geval moet er zo snel mogelijk een arts worden geraadpleegd voor verdere verzorging.
Een arts kan aan de hand van de symptomen, en mogelijk een bijkomend bloedonderzoek, vaak relatief snel de diagnose stellen van hepatitis. De behandeling hangt voor een deel af van het type hepatitis dat de patiënt heeft. In sommige gevallen kan het stoppen met drinken van alcohol of innemen van drugs de ziekte volledig oplossen. Hepatitis B moet in een ziekenhuis worden bestreden met een medicijnenmix.
hepatitis, infectie, lever, leverontsteking, virus Hepatitis A is een virale infectie van de lever die veroorzaakt wordt door het hepatitis A virus (HAV). Een minder voorkomende oorzaak is leverschade door medicatie of chemische stoffen in het lichaam.
Hepatitis is een virale leveraandoening die kan voorkomen in verschillende vormen (A, B, C, …). De vormen zijn moeilijk uit elkaar te houden maar hebben feitelijk niks met elkaar te maken. De enige gelijkenis is dat ze schade berokkenen aan de lever.
Daarom is het belangrijk om duidelijk onderscheid te maken tussen de verschillende vormen van hepatitis. De manier waarop het zich manifesteert en de behandeling zijn bij elke vorm totaal anders. Zo wordt hepatitis A door aanraking doorgegeven, terwijl hepatitis B een seksueel overdraagbare aandoening is.
Hepatitis A komt vooral voor bij kinderen in ontwikkelingslanden maar de ziekte komt steeds meer in de westerse wereld voor. Hepatitis A is wel de meest voorkomende vorm van hepatitis in Europa en de VS.
De aandoening wordt doorgegeven wanneer iemand direct of indirect in aanraking komt met uitwerpselen die besmet zijn. Hepatitis A kan dus via het grondwater of door rauw en slecht gebakken voedsel doorgegeven worden. Vooral kinderen kunnen de ziekte oplopen omdat ze met verschillende stoffen in aanraking komen.
Vaak komen volgende symptomen voor bij iemand die hepatitis A heeft opgelopen:
– misselijkheid en braken
– lichte koorts
– verlies van eetlust
– donkere urine en gele huid
– uitslag
De ziekte is een acute aandoening waardoor de symptomen vaak snel verergeren. De incubatieperiode bedraagt 2 tot 6 weken.
De diagnose wordt door een arts gesteld op basis van de symptomen. Een uitgezette lever en een gele huid zijn daarbij belangrijke indicaties voor hepatitis.
Er is geen specifieke behandeling voor hepatitis A, de meeste mensen genezen vanzelf van de ziekte. Patiënten moeten enkel gehospitaliseerd worden wanneer de symptomen verergeren of dehydratie tot gevolg hebben. Mensen met de ziekte kunnen best geen alcohol of drugs innemen, want dit verergert de symptomen alleen maar.
Het is erg belangrijk om voldoende voorzorgen te nemen om geen hepatitis A op te lopen. Zo dien je altijd je handen te wassen na het toiletbezoek en alleen voldoende gebakken of gekookt voedsel te eten. Probeer in het buitenland geen kraantjeswater te drinken en geen ijsblokjes te vragen in je drank. Je kan je ook laten vaccineren tegen hepatitis A wanneer je naar het buitenland reist.
hepatitis, hepatitis A, infectie, lever, leverontsteking, vaccin, virus Aambeien zijn een aandoening waarbij de bloedvaten nabij de anus of het rectum opzwellen. Ze kunnen hierdoor ontstoken geraken en verder zwellen of bloedingen veroorzaken. Meer dan 50 % van de bevolking krijgt te maken met deze aandoening.
Een aambei is een uitstulping van de bloedvaten in het rectum. Door een teveel aan druk aan de wanden van het rectum verzwakken de spieren die de aders ondersteunen. Hierdoor zetten de aders uit en verliezen ze de steun van de spieren. Dat resulteert in een uitgezette bult in het rectum. Aambeien kunnen ook onderhuids voorkomen rond de anus.
Je kan op eender welk moment, ook zonder duidelijke oorzaak, aambeien krijgen. Naarmate je ouder wordt kunnen aambeien wel frequenter worden. Jonge mensen, zwangere vrouwen en vrouwen die al kinderen gehad hebben zijn de belangrijkste risicogroep voor aambeien. De ziekte komt soms vaker voor binnen één familie.
Er zijn verschillende mogelijke oorzaken voor aambeien zoals:
– te hoge druk (door constipatie)
– diarree
– hoesten of niezen
– overgeven
– te lang zitten
– zwangerschap
– overgewicht
– te veel rechtstaan en zware dingen optillen
– ontstekingen
De belangrijkste symptomen van aambeien zijn bloedingen uit de anus, jeuk aan de anus en uitstulpingen aan het rectum. Let wel, bloedingen uit de anus ook kunnen veroorzaakt worden door andere aandoeningen. Daarom kan je best je arts raadplegen wanneer je hier last van hebt.
De diagnose wordt meestal gesteld na een rectaal onderzoek. De dokter zal dan onderzoeken of er uitstulpingen zijn in het rectum. Het onderzoek kan tegenwoordig ook gebeuren met een camera.
De behandeling van aambeien is volledig gericht op het bestrijden van de symptomen. Om de symptomen tegen te gaan kan je bijvoorbeeld een warm bad nemen. Dit liefst verschillende keren per dag en niet langer dan 10 minuten. Je kan ook ijs gebruiken om het zwellen tegen te gaan. Daarbij vermijd je best strakke kleding en kan je katoenen, losse kleding dragen. Er bestaan ook zalfjes die de aambeien bestrijden.
Naast deze behandelingen kan je het probleem ook medisch en met behulp van een arts aanpakken. Je kan dan ook het best met hem je opties overlopen.
Om aambeien te voorkomen drink je best voldoende water, dat komt neer op 2 liter per dag. Zorg dat je iedere dag genoeg beweging krijgt. Daarbij helpen laxeermiddelen ook om je stoelgang te verbeteren. Verbeter ten slotte je persoonlijke toilethygiëne.
aambeien, aars, anus Hielspoor is een minder bekende aandoening van de voeten waar toch redelijk wat mensen aan lijden. Omdat onze voeten de basis zijn van zo goed als al onze bewegingen, is het heel vervelend als je niet goed kan wandelen, lopen of staan. Wat houdt deze aandoening nu exact in en hoe kan je het verhelpen?
Zoals we al gezegd hebben, is hielspoor een aandoening aan de voet. Er ontstaat een doornvormige kalkafzetting (door calcium) aan het bot van de hiel. Heel erg veel mensen lopen hier mee rond zonder dat ze klachten hebben. Wanneer de hiel veel pijn doet wanneer je beweegt (stappen, rennen, staan,…) wordt dit een ‘fasciitis plantaris’ genoemd. Aangezien de meeste mensen er dus geen last van hebben, doen ze er ook niets aan. Wanneer je wel last hebt, ga het beste eens naar de huisarts om ervoor te zorgen dat je weer pijnloos kan bewegen. De pijn ontstaat dan door een ontsteking aan het peesblad. Erg vaak ontstaat de ontsteking door het overbelasten van de pees. De pijn is zeer nauwkeurig te lokaliseren in de hiel.
Een hielspoor ontstaat vaak door een overbelasting, dat wil zeggen dat je hem eigenlijk te vaak gebruikt. Daarom krijgen vooral sporters, mensen die staand werk verrichten,… kortom, veel mensen die altijd hun hielen zeer vaak gebruiken, last van hielspoor.
De pijn hoeft zich niet direct te openbaren. Het is dus niet per sé zo dat je gelijk na het sporten veel pijn hebt aan je hiel door het hielspoor. Vaak treedt het pas na een tijd op, al zijn er gevallen bekend waarbij het hielspoor direct pijn deed.
Ook kan een hielspoor ontstaan als je een verkeerde houding hebt tijdens het wandelen of als je de verkeerde schoenen draagt (denk hierbij aan hoge hakken, schoenen waarvan de zool veel te zacht is om te lopen, schoenen die knellen aan de hiel,…). Ook mensen met overgewicht moeten letten op hun voeten: doordat ze zoveel gewicht meedragen, worden hun voeten heel zwaar belast. Afvallen kan er dan ook voor zorgen dat de klachten verdwijnen of minder worden.
Een hielspoor kan dus erg vervelend zijn. Ga er zeker mee langs de huisarts als je er last van hebt.
hiel, hielspoor, voet Hemofilie is een zeer vervelende maar vooral ernstige aandoening: het bloed stolt niet zoals het normaal gezien zou moeten. Dat is zeer vervelend maar het kan soms zelfs levensbedreigend zijn. In dit artikel kom je meer te weten over deze ziekte.
Hemofilie is dus een aandoening van het bloed: in het bloed zitten normaal veel stollingsplaatjes zodat, als je een wonde hebt, de wonde snel dicht is en er een korst gevormd wordt. Bij mensen die aan hemofilie lijden, is deze stollingsfactor afwezig of nog amper aanwezig. Ze moeten dan eigenlijk vooral voorzichtig zijn met wondjes die je kan zien, maar ook interne bloedingen (die je niet met het blote oog kan zien), zijn ontzettend gevaarlijk.
Het is niet zo dat patiënten die aan hemofilie lijden, sneller bloeden of dat de wonden bij hen ernstiger zijn: bij deze patiënten stolt het bloed veel trager wanneer ze een wonde hebben. De bloedingen houden dus langer aan dan bij mensen bij wie het bloed wel normaal stolt.
Erfelijkheid speelt een erg grote rol: je wordt met hemofilie geboren. Vrouwen zijn vaak de draagster van het gen maar hebben geen last van de hemofilie zelf. Wel geven zij dan deze kenmerken door aan de kinderen, waarvan vooral de jongens getroffen worden door deze ziekte.
Ook in hemofilie bestaan er gradaties, de ziekte kan ervoor zorgen dat het bloed erg slecht stolt, of nog redelijk goed.
Dat hangt af van de stollingsfactoractiviteit:
– 50%- 200%: normale activiteit: het bloed zal goed stollen
– 25%- 49%: lage tot subnormale activiteit: het bloed stolt minder goed
– 6%- 24%: milde hemofilie
– 1%- 5%: matige hemofilie
– minder dan 1%: ernstige hemofilie
– als je bloedt, duurt het lang(er) voor de bloeding stopt
– je hebt erg snel blauwe plekken
– bloedingen in de gewrichten: heupen, polsen, ellebogen,…
– neusbloedingen
– bloedingen in de mond na het poetsen van de tanden, het bijten op de tong…
– bloedingen in de spieren,…
Wanneer je hemofilie vermoedt, ga dan naar een dokter.
bloed, hemofilie, stollen Een bypassoperatie is nodig wanneer je een hartaanval hebt gehad of wanneer je ernstige verstoppingen in de hartaderen hebt. Aangezien dat niet meer terug te draaien is, is een bypassoperatie vaak noodzakelijk: de aderen zijn dichtgeslibd of functioneren slecht na bijvoorbeeld een hartaanval.
Tijdens een hartaanval stroomt er minder zuurstofrijk bloed door je aderen waardoor je flauwvalt. Het kan zelfs zo zijn dat je hart helemaal stil staat door het tekort aan zuurstof. Deze situatie moet natuurlijk zo snel mogelijk opgelost worden. De artsen stellen dan vaak een bypassoperatie voor om zo het hart weer te kunnen versterken.
Ook wanneer je last hebt van dichtgeslibde aderen, is een bypassoperatie een uitkomst: zo krijgt je hart niet de kans om in een hartaanval terecht te komen.
Een arts zal je tijdens de bypassoperatie eerst onder narcose brengen en dan aderen die nog in een hele goede conditie verkeren, uit je been (of ander lichaamsdeel) halen. Deze gezonde aderen worden dan in de plaats van de slechte aderen geplaatst.
Tijdens deze operatie zal het hart ook eventjes stilgelegd worden maar er wordt ondertussen wel voor gezorgd dat de functies van het hart goed blijven werken.
Zo neemt het risico op een (volgende) hartaanval af met een groot percentage.
Na een bypassoperatie kan je je nog moe en slap voelen maar dat is zeker normaal: je lichaam heeft een zware operatie achter de rug en moet daarvan bekomen. Probeer na de operatie een goede levensstijl aan te kweken: verminder stress, eet gezond(er) en zorg voor een goede routine.
Misschien heb je nog een keer een bypassoperatie nodig, dat hangt van je hart en van je levensstijl af. Vaak zijn een paar maatregelen al voldoende om een volgende operatie te kunnen voorkomen.
Een bypassoperatie is een operatie die jammer genoeg vaak uitgevoerd moet worden door chirurgen en daarom is het een operatie die zeer veel kans op slagen heeft. Je kan ook altijd nog terecht bij de dokter voor vragen.
bypass, hart, hartaanval, operatie Het stereotiepe beeld van mensen met brandend maagzuur: mensen met overgewicht die een zeer stresserend leven hebben en slecht eten. Voor een deel klopt dat beeld jammer genoeg (denk er wel aan dat, als je je gewicht goed in de gaten houdt, je heel weinig kans hebt op brandend maagzuur) maar er zijn ook mensen die last hebben van maagzuurgerelateerde ziektes die er zelf helemaal niets aan kunnen doen.
Het is een fabel dat je bij brandend maagzuur altijd zuur proeft in de mond. Wel heb je vaak last van pijn achter het borstbeen en heb je ook vaak last van keelpijn en misselijkheid. Ook kan je een scherpe pijn achter het borstbeen lokaliseren (waar je slokdarm overgaat in de maag).
Mensen worden vaak bang als ze voor de eerste keer last hebben van brandend maagzuur: het kan zijn dat je de pijn verwart met hartpijn. Om er zeker van te zijn dat het je hart niet is, kan je onderzoeken laten doen. Vaak blijkt het dan maagzuur te zijn.
Er bestaan veel zelfhulpoplossingen maar die zijn maar goed voor een korte periode: ga bij veelvuldige last naar de dokter, hij kan je een protonpompremmer voorschrijven die ervoor zorgt dat je geen maagzuur meer hebt. Ook helpt het zeker om je eetpatroon aan te passen en niet plat te slapen.
Wanneer je maagzuur vaak terugvloeit (reflux) naar de slokdarm, kan de slokdarm beschadigd geraken omdat de slokdarm geen beschermend laagje heeft tegen het maagzuur zoals de maag. Dat heet een slokdarmontsteking of een oesofogale reflux. Het is een pijnlijke aandoening waarvoor je redelijk lang medicatie moet nemen, soms zelfs levenslang.
Probeer je levensstijl aan te passen:
– geen pikant voedsel, geen dranken met bruis in
– geen thee, koffie of andere prikkelende dranken
– niet gefrituurd eten of alles bakken
– geen zure dingen eten
– geen tomaten eten
– neem alleen paracetamol als pijnstiller in
– zorg ervoor dat je hoofd hoger ligt dan de rest van je lichaam
– niet meer eten na 20.00 ‘s avonds
– probeer stress te reduceren (al is dat erg makkelijk gezegd)
brandend maagzuur, maag, slokdarmontsteking Eens je een ziekte gehad hebt, is de kans klein dat je exact dezelfde ziekte terugkrijgt. Want als je ziek bent, maakt je lichaam automatisch antistoffen aan die ervoor zorgen dat je geneest. Maar in sommige gevallen heeft je lichaam een duwtje nodig om die antilichamen aan te maken. Dat wordt een inenting of ook een vaccinatie genoemd.
Gedurende negen maanden dat je in de buik van je moeder zat, kreeg je veel antistoffen mee via je moeder. Maar al in je eerste levensjaar nemen die antistoffen af en moet je lichaam er zelf voor zorgen. Met andere woorden: je lichaam moet zelf in staat zijn antilichamen te ontwikkelen. En dat is het punt waarbij inentingen en vaccinaties van pas komen. Zij zorgen ervoor dat je lichaam antistoffen zal aanmaken.
Een vaccinatie bestaat eigenlijk uit verzwakte of dode virussen en bacteriën. Men gebruikt een verzwakte variant zodat je niet echt ziek wordt als de dokter je inent. Die verzwakte virussen worden vaak via ‘een prikje’ in je lichaam ingespoten. Hierdoor houd je je lichaam in principe voor de gek want het denkt dat het aangevallen wordt door bacteriën of virussen. Als reactie op die nepaanvallen zal het lichaam antistoffen aanmaken. Omdat je lichaam dan dus al antilichamen aanmaakte, ben je beschermd tegen de ziekte waarvoor je ingeënt werd.
Een bacterie of virus ontwikkelt zich ook en kan soms sterker terugkomen. Daarom kan het gebeuren dat je toch de griep krijgt, ook al ben je er vroeger al eens voor ingeënt. Het is dus belangrijk om je regelmatig opnieuw te laten inenten tegen bepaalde ziektes. Je dokter kan je hier meer informatie over geven en je ook op de hoogte houden van nieuwe ontwikkelingen.
antistoffen, inenten, inenting, vaccinatie, vaccineren