Groeihormoondeficiëntie houdt in dat er een tekort aan groeihormoon is in je lichaam. Daardoor wordt je lichaam belemmerd in zijn groei. Het groeihormoon stimuleert op zijn beurt ook andere groeifactoren, waaronder de IGF- 1 (de insuline- like growth factor 1). Deze insuline-like growth factor 1 heeft de volgende goede effecten op het lichaam:
– De botten worden er sterker van
– De spieren worden opgebouwd
– De hoeveelheid vet neemt af
– De hoeveelheid vocht in het lichaam wordt geregeld
– De hartfunctie wordt versterkt en in stand gehouden
Deze insuline-like growth factor 1 is dus erg belangrijk voor je lichaam, maar wat gebeurt er dan als dat niet aangemaakt wordt?
Door een tekort aan groeihormoon zullen er verschillende organen niet (meer) goed functioneren. De belangrijkste effecten van een tekort aan groeihormoon:
– De spiermassa neemt af
– Het percentage vet in de buik neemt toe
– De botdichtheid neemt af
– De water- en zoutbalans wordt verstoord
– De energie en vitaliteit nemen af
– Het concentratievermogen neemt af
– Het geheugen neemt af
– Het vetgehalte in het bloed neemt toe waardoor er meer kans is op hart- en vaatziekten
Een tekort aan groeihormoon ontstaat in de hypofyse: daar wordt het groeihormoon aangemaakt. Door bijvoorbeeld een aandoening van de hypofyse kan er dan een groeihormoondeficiëntie ontstaan. Ook in de hypothalamus kan er iets misgaan waardoor er geen groeihormoon aangemaakt wordt.
Aandoeningen van de hyposfyse en de hypothalamus zijn de meest belangrijke aandoeningen die ervoor zorgen dat er een groeihormoondeficiëntie is. Daarnaast zijn er ook nog andere aandoeningen die een groeihormoondeficiëntie veroorzaken:
– Na bestraling van een hersentumor
– Na een ongeval
– Na een hoofdletsel dat ervoor gezorgd heeft dat de hypofyse of de hypothalamus beschadigd is geraakt
– Bij nierinsufficiëntie
– Bij zware obesitas
– Soms zijn er geen aanwijsbare oorzaken voor een groeihormoondeficiëntie
Er bestaat een zeer efficiënte behandeling voor groeihormoondeficiëntie: er wordt dan iedere avond voor het slapen gaan een groeihormoon ingespoten. Het moet ingespoten worden omdat anders de spijsvertering het medicijn zou afbreken.
groeihormoon, groeihormoondeficiëntie Soms krijg je in je leven te maken met haarverlies: je bent je haren bijvoorbeeld verloren door stress of door een ziekte (denk maar aan kanker: de chemotherapie zorgt ervoor dat je haren uitvallen) maar vaak is haarverlies ook heel normaal.
Ieder mens verliest per dag ongeveer 50 tot 100 haren en dat is helemaal normaal. Een haar groeit, rust en valt dan uit. Dit duurt ongeveer een jaar wat dus wil zeggen dat je bijna nooit haren op je hoofd hebt staan die ouder zijn dan een jaar.
Je moet je pas zorgen beginnen maken als je opstaat en je opeens echt veel haar kwijt bent, of wanneer je merkt dat er toch wel veel meer haren in de haarborstel blijven steken. Als dat het geval is, kan je beter eens een bezoekje brengen aan een arts of een dermatoloog.
Haarverlies kent vele oorzaken:
– Door chemotherapie kan je haar ook uitvallen. Gelukkig bestaan er tegenwoordig goede pruiken om dat te maskeren. Er zijn geen remedies voor deze soort haaruitval maar het haar groeit uiteindelijk wel gewoon weer terug.
– Na een bevalling verliezen vrouwen ook veel meer haren. Dat komt omdat ze tijdens de zwangerschap veel minder haren verloren (je lichaam heeft de proteïnen dan hard genoeg nodig voor de baby).
– Wanneer je schildklier te snel of te traag werkt, kan je ook haarverlies ervaren. Als je medicatie inneemt die ervoor zorgt dat je schildklier weer normaal functioneert, kan je haar weer teruggroeien en zal je minder haar verliezen.
– Ook kan je haar verliezen wanneer je niet genoeg eiwitten eet. Je haar bestaat uit eiwitten en daarom is het dus erg belangrijk dat je ervoor zorgt dat je aan de dagelijkse hoeveelheid eiwitten komt.
– Ook stress, bloedarmoede, infecties en vele soorten medicijnen (waaronder de pil) kunnen ervoor zorgen dat je aan haarverlies lijdt.
Veel oorzaken voor haarverlies dus, maar gelukkig is er vaak iets aan te doen. Soms kan je door medicatie je haar terugkrijgen en anders zijn er tegenwoordig hele goede pruiken op de markt die niet van echt haar te onderscheiden zijn. Je dokter zal ook zeker raad weten.
haar, haarverlies Haarcelleukemie heeft helemaal niets te maken met haarcellen te maken. Het is een soort leukemie die haar naam te danken heeft aan microscopisch onderzoek: er werd namelijk ontdekt dat deze cellen er harig uitzien. Eigenlijk zou de naam ‘Harige cellenleukemie’ dus beter gekozen zijn.
Het is een vorm van leukemie die maar heel weinig voorkomt en goed te genezen is.
De dokter zal eerst onderzoeken of je milt en/of je lever vergroot aanvoelen. Als dat het geval is, zal er ook een bloedtest gedaan worden.
De symptomen van haarcelleukemie lijken veel op symptomen die ook bij andere ziekten voorkomen:
– Vaak vermoeid zijn, veel slapen. Je voelt je erg zwak en lusteloos.
– Je lijdt aan anemie (bloedarmoede): dit kan getest worden door middel van een bloedtest.
– Je krijgt blauwe plekken en je bloedt erg snel.
– Je zweet overmatig veel en dan vooral ’s nachts.
– Je hebt een laag aantal bloedplaatjes
– Je hebt een laag aantal lymfocyten
– Je verliest veel gewicht en kan dat eigenlijk niet goed verklaren
– Je lever en/ of milt zijn vergroot
– Je botten doen pijn
– Je hebt veel last van infecties, en ze volgen elkaar snel op
Let er wel op dat deze symptomen dus ook voorkomen bij andere ziektes. Daarom is het nooit verstandig om zelf te gaan dokteren. Ga altijd naar een dokter als je een vermoeden hebt dat er iets mis is.
De ziekte kan op verschillende manieren behandeld worden:
– De milt kan verwijderd worden door middel van een splenectomie, dit gebeurt als de milt opgezwollen en erg pijnlijk is
– Chemotherapie: de kwaadaardige cellen worden dan vernietigd met medicijnen.
De kans op herstel is bij haarcelleukemie zeer groot. De levensverwachting van een patiënt met haarcelleukemie is eigenlijk dezelfde als bij gezonde mensen.
haarcelleukemie, leukemie Iedereen heeft ooit wel eens hoofdpijn gehad. Het is dan ook een van de meest vervelende kwaaltjes die je als mens kan hebben, soms is het zelfs zo erg dat je een tijd niet goed meer kan functioneren.
Wetenschappers weten nog altijd niet waar hoofdpijn nu eigenlijk vandaan komt, het is dan ook erg moeilijk om het te voorkomen.
Een eerste soort hoofdpijn is spanningshoofdpijn: deze hoofdpijn komt vooral op na een stresserende gebeurtenis (na een dag werken of school,…). Deze hoofdpijn is nog redelijk mild in vergelijking met clusterhoofdpijn en migraine. Dit is de meest voorkomende soort hoofdpijn.
Een andere soort is de clusterhoofdpijn: deze voel je vooral aan een bepaalde kant van je gezicht (zo kan je hele linkerkant van je gezicht erg veel pijn doen). Het heet clusterhoofdpijn omdat de pijn verschillende delen (clusters) van je hoofd treft: de pijn begint vaak achter de ogen, gaat dan via de slapen naar de schedel. Het is een hele doffe en kloppende pijn waar bijna niets aan te doen valt. Wat soms nog wil helpen is je hoofd onder een paar kussens steken en proberen te slapen. Donkerte doet sowieso vaak deugd als je last hebt van hoofdpijnen.
Ook kan je hoofdpijnen krijgen door medicatiegebruik: veel medicijnen hebben als bijwerking hoofdpijn. Kijk daarom ook eens in de bijsluiters van de medicatie die je neemt en er kan je veel duidelijk worden. Je kan altijd aan een arts vragen of je van medicatie mag overschakelen omdat je er veel last van hoofdpijn van krijgt.
Migraine is ook een soort hoofdpijn en is de pijnlijkste soort van de hoofdpijnen: vaak merken mensen dat ze een migraineaanval krijgen omdat ze bijvoorbeeld flitsen zien. Ook komt de pijn meestal voor in een kant van het hoofd. Je wordt vaak ook misselijk en moet overgeven en zitten in een donkere, stille en koele kamer kan dan ontzettend deugd doen. Ook migraine gaat niet gemakkelijk over.
Aangezien alle soorten hoofdpijn erg vervelend kunnen zijn en je leven soms ernstig kunnen belemmeren, is het goed om naar en dokter te gaan als je er te veel last van hebt.
clusterhoofdpijn, hoofdpijn, Migraine, spanningshoofdpijn Als je hamertenen hebt, is dat erg vervelend: het doet vaak pijn. Onderzoek heeft uitgewezen dat vooral vrouwen last hebben van hamertenen.
Hamertenen zijn tenen waarbij de gewrichten gebogen zijn en komen inderdaad het meeste bij vrouwen voor.
Deze aandoening komt vooral bij vrouwen voor omdat zij vaker verkeerd schoeisel dragen. Ze dragen bijvoorbeeld veel te nauwe schoenen terwijl ze eerder brede voeten hebben of ze dragen bijvoorbeeld schoenen met een punt terwijl ze een ronde voet hebben. Dat zorgt ervoor dat de voeten lang in een verkeerde schoenvorm opgesloten zitten waardoor de voet komt te vervormen.
Als je schoenen draagt waarvan de vorm niet goed is voor je voeten, zullen ze een verkeerde vorm krijgen. Als de schoenen bijvoorbeeld te smal zijn, zullen de tenen eerder naar boven groeien en als de schoenen een te smalle punt hebben ook.
Dat is ook het geval bij hamertenen: de tenen benutten alle ruimte die er maar is en soms komt het zelfs voor dat je teennagel zo goed als verticaal staat. Een zeer pijnlijke kwestie dus!
Wat soms ook kan gebeuren, is dat de teen zo weinig ruimte heeft, dat hij boven de andere tenen gaat ‘zweven’: de teen dient dan niet meer om op te steunen en dat is niet goed. Je hebt je tenen nodig om je evenwicht te kunnen behouden en dus kan het erg vervelend zijn als je maar op bijvoorbeeld negen tenen kan steunen.
Een behandeling bij hamertenen is noodzakelijk: de aandoening doet vaak pijn en het is gewoon niet gezond dat de tenen zo staan. Soms worden hamertenen verholpen door een operatie: dan worden er beentjes in de voet gebroken en worden de tenen zo weer aan elkaar gezet dat ze terug een normale vorm hebben.
Om hamertenen te voorkomen moet je ervoor zorgen dat je goed aansluitend schoeisel draagt. De schoenen mogen vooral niet te nauw zijn om hamertenen te voorkomen en let er ook op dat, als je een nauwe punt hebt aan de schoenen, je de schoen zeker een maat te groot koopt.
hamertenen, tenen, voet Eigenlijk is het heel logisch: alles wat wij eten heeft een bepaalde invloed op ons lichaam. Zo is dat ook het geval met eten en hoofdpijn. Het is zeker de moeite waard om je eetpatroon eens na te gaan wanneer je vaak last hebt van hoofdpijn. Slik dan ook niet iedere keer pijnstillers, die zorgen er op den duur zelfs voor dat je meer en meer hoofdpijn krijgt.
Sommige soorten voedsel hebben dus rechtstreeks een invloed op hoofdpijnen. Mensen die vaak hoofdpijn hebben, zijn er zeker bij gebaat deze tips op te volgen. Het is aangetoond dat mensen die niet goed tegen bepaalde soorten voeding konden, er vaak hoofdpijn van kregen.
Een heel erg grote boosdoener is cafeïne: cafeïne is eigenlijk nergens goed voor. Als je lichaam moe is, moet je het dan eigenlijk ook rust gunnen in de plaats van het op te peppen. Maar nog een nadeel van cafeïne is dat eigenlijk maar weinig mensen goed tegen cafeïne kunnen: hoeveel mensen krijgen geen last van hun maag of kunnen niet goed meer slapen door cafeïne? Dat is ook zo met hoofdpijn. Omdat cafeïne redelijk verslavend werkt, krijg je hoofdpijn als je minder cafeïne drinkt op een dag, probeer daarom ook heel geleidelijk te minderen.
Een andere boosdoener is hypoglycemie. Wanneer je last hebt van hypoglycemie, is je bloedsuikerspiegel te laag en ga je je flauw voelen en tril je. Ook hoofdpijn is een van de symptomen van een lage bloedsuiker. Probeer dan voldoende bloedsuiker te consumeren.
Tyramine is een chemische stof die we terugvinden in onder andere oude kazen, gist, lever en rode wijn. Daarom komt het ook dat veel mensen last krijgen van hoofdpijn na het drinken van rode wijn.
Ook histamine is een chemische stof die nog wel eens hoofdpijn wil veroorzaken: vooral een intolerantie aan histaminen zorgt voor hoofdpijn.
Verder kan je ook nog last krijgen van hoofdpijn na het eten van iets als je bijvoorbeeld een voedselallergie hebt of je bijvoorbeeld niet tegen alle additieven kan die tegenwoordig in ons voedsel zitten.
Vraag altijd ook raad aan een dokter, het zou best kunnen dat je een bepaalde soort eten niet verdraagt, maar er kan ook iets anders aan de hand zijn.
cafeïne, hoofdpijn, voedsel Wie kent het niet? Wanneer je in een vliegtuig zit, kan je veel last krijgen van de druk: je oren doen vervelend en je probeert de hele tijd te slikken om van het ongemak af te geraken. Hoe komt het eigenlijk dat mensen deze reflex hebben?
Het oor bestaat uit drie delen: de oorschelp en het oorkanaal, het middenoor en het binnenste gedeelte van het oor.
– De oorschelp: de oorschelp is het deel van het oor dat we kunnen zien en het oorkanaal.
– Het middenoor (trommelholte):
– Het binnenoor (het evenwichtsorgaan)
Wanneer je in een vliegtuig zit, dan kan je heel erg veel last krijgen van je oren. Wat kan je eraan doen en waardoor komt dat eigenlijk?
Wanneer je in een vliegtuig bent, verandert de druk buiten (vooral als je opstijgt en daalt kan je veel last krijgen van deze luchtdruk). Je trommelvliezen gaan dan onder druk komen te staan en dat kan pijn doen. De druk die je sowieso al in je hoofd hebt gaat dan botsen met de druk die er buiten is, de trommelvliezen komen dan onder druk te staan en dat veroorzaakt pijn.
Normaal gezien hoor je ook een soort van ‘tik’ als je slikt, in het vliegtuig wordt dit veel erger. Als je slikt, zorgt ervoor dat er een spier geactiveerd wordt die de buis van Eustachius opent. Je slikt een hoop meer wanneer je kauwgom eet of muntjes in de mond hebt. Als je vaker slikt, dan is dat een heel goed middel om ervoor te zorgen dat die druk sneller laag wordt: de buis van Eustachius wordt dan vaker geopend. Het beste middeltje om die vervelende druk tegen te gaan bij het dalen en opstijgen is geeuwen.
Wanneer geeuwen en slikken niet goed genoeg helpen, kan het volgende trucje werken: knijp je neusvleugels dicht en hap veel lucht naar binnen. Pers dan de lucht eruit terwijl je nog altijd je mond en neus goed dichthoudt. Zo werk je de druk tegen. Soms moet je dit een paar keer herhalen voordat het werkt.
oren, slikken, vliegtuig Tegenwoordig kan je bijna niet meer om de eetstoornissen heen, was het vroeger nog een taboe of kwam het minder voor, dan is het tegenwoordig een probleem waarmee veel mensen vroeg of laat in aanraking komen.
Zijn alle eetstoornissen hetzelfde? Geraak je er gemakkelijk van af? Het zijn misschien een paar vragen die in je opkomen.
Er zijn verschillende soorten eetstoornissen: anorexia, boulimie, binge eating en orthorexia.
Van alle eetstoornissen is anorexia jammer genoeg de bekendste. Anorexia houdt in dat de persoon in kwestie een compleet verkeerd beeld van zichzelf heeft, zichzelf te dik vindt en zichzelf compleet gaat uithongeren.
Een interventie is vaak nodig: de patiënt zit zo in zijn of haar eigen leefwereldje dat ze niet snel hulp zullen aanvaarden. Vaak moet de patiënt door ondervoeding in het ziekenhuis opgenomen worden en tegen de wil gevoed worden.
Tegenwoordig halen veel meisjes inspiratie op zogenaamde pro-anawebsites: websites die meisjes erin steunen om zo weinig mogelijk te eten en ziekelijk veel te sporten.
Boulimie is ook nog redelijk bekend: de patiënt in kwestie eet en probeert daarna over te geven zodat hij of zij niet aankomt. Behalve overgeven bestaat er nog een trucje om niet aan te hoeven komen: laxeermiddelen. De patiënt voelt zich slecht over zijn eetgedrag en wil het voedsel dan ook zo snel mogelijk uit het lichaam hebben.
Binge eating lijkt op boulimie maar dan zonder het overgeven en zonder de laxeermiddelen, kortom zonder pogingen het eetgedrag ongedaan te maken. Boulimie kan samengaan met binge eating. Personen met binge eating hebben last van eetbuien. Ze eten vaak veel in een erg korte tijd, wat erg ongezond is.
Ook orthorexia is een soort eetstoornis, het is nog geen erkende ziekte, maar waarschijnlijk zal dat niet zo heel lang meer duren. Een patiënt die aan orthorexia lijdt is enorm obsessief bezig met gezonde voeding. Hij of zij kan ook een verkeerd beeld van gezonde voeding hebben: zo zal een orthorexiapatiënt vaak alle soorten vetten van zijn of haar menu schrappen, terwijl ons lichaam sommige vetten wel nodig heeft. Vaak is orthorexia het begin van anorexia.
We kunnen dus concluderen dat er tegenwoordig veel meer sprake is van eetstoornissen en dat is zeker te wijten aan het ziekelijke modebeeld waaraan mensen vinden dat ze moeten voldoen.
anorexia, binge eating, boulimie, eetstoornissen, orthorexia Een droge mond houdt in dat je eigenlijk te weinig aanmaak van speeksel hebt, waardoor de mond uitdroogt. Dat kan komen door bijvoorbeeld angst, chemotherapie, druggebruik, een tekort aan vitaminen, tandproblemen of door bijvoorbeeld een ziekte aan de speekselklieren.
Oorzaken genoeg dus om een droge mond te hebben. Het is een erg vervelende kwaal, die de meeste mensen dan ook zo snel mogelijk willen oplossen.
Vaak is een droge mond geen ziekte zelf, maar eerder een zeer vervelend bijverschijnsel van een andere ziekte. Welke ziektes dat zoal zijn, sommen we nu op:
– De speekselklieren werken niet goed meer: wanneer de speekselklieren niet goed meer werken, is een droge mond dikwijls het gevolg. Vaak is er meer onderzoek nodig om de oorzaak van de droge mond te bepalen.
– Door bijwerkingen van medicatie kan je ook een droge mond krijgen. Het is dan ook een verstandig idee om eerst eens een kijkje te nemen in de bijsluiters van de medicatie die je moet nemen. In overleg met de arts kan je dan een andere soort medicatie nemen die er voor zorgt dat je geen droge mond meer hebt. Vooral medicatie tegen een hoge bloeddruk of tegen depressie zorgt voor een droge mond.
– Hoewel een droge mond geen echte ziekte is, kan het zeker je psychische gezondheid schaden en je fysieke gezondheid ook. Het is moeilijker om bijvoorbeeld je eten fijn te kauwen of om door te slikken als je een droge mond hebt.
– Door chemotherapie kan je ook een zeer droge mond krijgen: wanneer de speekselklieren bestraald worden, kunnen deze permanent beschadigd geraken.
– Sommige ziekten zoals het syndroom van Sjögren leiden ook tot een droge mond.
– Psychische ziektes zoals depressie, angst,… kunnen ook een droge mond veroorzaken.
Behalve de oorzaken zijn de oplossingen ook heel erg belangrijk. Om een droge mond te verhelpen kan je niet veel doen behalve ervoor zorgen dat je goed voor je tanden zorgt:
– Poets je tanden zeker 2 keer per dag en flos ook minstens 2 keer per dag.
– Ga zeker 3 keer per jaar naar de tandarts.
– Gebruik een tandpasta met fluoride erin.
droge mond, mond, speeksel Steeds meer en meer kinderen kampen tegenwoordig met dyslexie. Dyslexie is een leesziekte, om het zo te stellen. Wanneer je aan dyslexie lijdt, is het erg moeilijk om te lezen.
Dyslexie is een neurologische stoornis waarbij je als patiënt moeite hebt met schrijven en met lezen. Vroeger dacht men dat dyslexie slechts een hapering was die na verloop van tijd wel over zou gaan, maar tegenwoordig weet men wel beter. Dyslexie is een ziekte waar je altijd last van zal blijven hebben, al is het zeker zo dat (mits een goede aanpak) de ziekte verminderd kan worden.
Tegenwoordig weten we dat de oorzaken van dyslexie voor een deel erfelijk bepaald zijn. Maar het zijn niet alleen de erfelijke factoren die ervoor kunnen zorgen dat een kind dyslectisch is, ook de omgeving tijdens de opvoeding speelt een grote rol.
De chromosomen die ervoor zorgen dat een ziekte als dyslexie erfelijk is, zorgen er namelijk ook voor dat het kind sneller last kan krijgen van andere aandoeningen zoals astma of allergie. Vroeger namen de artsen aan dat het kind zo verzwakt was door de astma of allergie, dat het daarom niet goed kon lezen.
Een andere mogelijke oorzaak die dyslexie kan veroorzaken, is dat de moeder van het kind veel stress had tijdens de vijfde en zesde maand van de zwangerschap. Door deze stress konden de beide hersenhelften van het kind zich niet goed genoeg ontwikkelen. Doordat er geen symmetrie bestaat tussen deze twee hersenhelften, en daardoor kan de doorgang van de prikkels belemmerd worden.
Dyslexie heeft niet alleen te maken met aangeboren factoren, ook de omgeving waarin het kind opgroeit, speelt een rol. Wanneer het kind het ‘alfabetisch principe’ niet doorheeft, is er sprake van dyslexie: het kind heeft niet door dat je klanken aan elkaar kan plakken tot woorden, letters tot woorden. Daarom heeft het altijd veel moeite om te lezen en te schrijven, het kind moet iedere keer opnieuw de woordjes analyseren terwijl dit bij kinderen die niet dyslectisch zijn, automatisch gebeurt. Als een kind te weinig stimulans krijgt van huis uit door middel van bijvoorbeeld taalspelletjes, is er een grote kans op dyslexie.
Er zijn oplossingen voor dyslexie: je kan naar een logopedist gaan die je stap voor stap zal helpen om de dyslexie aan te pakken. De aandoening zal nooit helemaal weggaan, maar verminderen kan het zeker.
dyslexie, lezen, schrijven