Het huidige modebeeld schrijft niet alleen voor dat vrouwen slank zouden moeten zijn en lang, (redelijk) grote borsten behoren ook tot deze ongeschreven ‘standaard’. Toch kunnen grote borsten ook voor heel wat overlast zorgen.
Eigenlijk kan je wel stellen dat te grote borsten hebben vervelender is dan te kleine borsten hebben: het is moeilijker om een goede bh te vinden, de bandjes van de bh snijden in je huid omdat ze een zware last moeten dragen. Daar komt nog eens bij dat je moeilijker bovenkleding vindt die je past. Te grote borsten kunnen ook leiden tot chronische rugpijn. Verder kan je ook nog last krijgen van uitslag op je borsten of kan zelfs je skelet vergroeien omdat de borsten zo zwaar zijn.
Je kan er bijvoorbeeld voor kiezen om een borstverkleining te ondergaan. Vrouwen kiezen hiervoor omdat ze vinden dat ze uit proportie zijn: ze hebben voor de rest een normale lichaamsbouw maar de grote borsten zorgen er eigenlijk voor dat ze stevig lijken en brengen allerlei problemen met zich mee.
Voor de operatie moet je eerst een paar gesprekken hebben met de arts: zo komt hij te weten waarom de grote borsten je zo storen en wat je van de kleinere borsten verwacht. Je wordt ook psychisch bijgestaan.
Je gaat onder narcose en je borstklierweefsel wordt verwijderd. Ook zal de tepel een nieuwe plaats krijgen. Houd er rekening mee dat je altijd een ideaalbeeld maakt van je toekomstige borsten en dat de realiteit er niet altijd aan voldoet. Er zal ook altijd littekenweefsel blijven. Vrouwen die borstvoeding aan hun kinderen willen geven, kunnen beter geen borstverkleining laten doen.
borsten, borstverkleining Veel vrouwen die niet meer tevreden zijn over hun borsten, blijven niet bij de pakken neerzitten. Als je graag grotere borsten wil, kan je van je complexen af geraken door een borstvergroting te ondergaan. Welke stappen je onderneemt in het proces van een borstvergroting, bespreken we in dit artikel.
Een consultatie met de arts is altijd erg belangrijk. Vaak hebben vrouwen een verkeerd en irreëel beeld van hoe hun borsten eruit zullen zien na de operatie. Ze kiezen vaak voor te grote implantaten en hebben een ideaalbeeld van hele grote borsten. Als je dan geopereerd bent, is je lichaam eigenlijk uit proportie en kan het zelfs zijn dat je last krijgt van vervelende kwalen zoals rugpijn en uitslag,… alleen maar omdat de borsten te zwaar zijn voor het lichaam.
Samen met de arts kan je het beeld dat jij hebt bijstellen naar een reëel beeld. Ook kan de arts bepalen of je een borstvergroting voor jezelf wil of om iemand anders tevreden te stellen.
Tegenwoordig zijn er twee soorten borstimplantaten: siliconen en implantaten op basis van fysiologisch zout. De arts zal je hier ook zeker over informeren tijdens de consultatie.
Dit is de meest bekende soort van borstimplantaten: siliconen. Wat zijn de voor- en nadelen van siliconen?
– Siliconen worden al decennia lang gebruikt en dus kunnen de artsen putten uit veel ervaring.
– Siliconen kunnen gevuld zijn met een gel of met een vloeistof: dan zijn ze dus harder of zachter.
– Voor de zachte soort is er een kleinere incisie nodig en ze rimpelen ook minder.
– De hardere siliconen blijven beter op hun plaats en lekken minder.
– Er zijn verschillende vormen verkrijgbaar: druppelvorm, rond,…
Deze soort borstimplantaten bestaan uit fysiologisch zout (het percentage zout en water is dan hetzelfde als in je lichaam). Mocht er een lek zijn, dan is dat niet schadelijk voor je lichaam. Deze soort borstimplantaten zijn omhuld door siliconen en kunnen ook geruwd of glad zijn.
De arts zal deze keuze natuurlijk ook uitvoerig met je bespreken tijdens de consultatie. Denk er ook goed over na, vaak moet je na een bepaalde tijd de implantaten laten vervangen.
borsten, borstimplantaten, borstvergroting, fysiologisch zout, siliconen De laatste jaren is het aantal gevallen van borstkanker toegenomen. Hoewel het bij vrouwen de meest voorkomende vorm kanker is, is de kanker goed te behandelen. Zoals bij alle vormen van kankers geldt hier ook: hoe sneller de tumor ontdekt wordt, hoe groter de kans op genezing.
Kanker kan je het beste omschrijven als een kwaadaardige celdeling. Op zich is een celdeling heel normaal aangezien cellen zich constant moeten vernieuwen. Soms gaat het fout en dan kan er een tumor ontstaan. Tumoren kunnen goed- of kwaadaardig zijn.
Borstkanker is, zoals de naam het eigenlijk al zegt, een kanker die de borst treft. Het is een misverstand dat mannen geen borstkanker zouden kunnen krijgen, het is daarentegen wel zo dat het eerder een uitzondering is: meestal worden vrouwen getroffen door deze vorm van kanker.
De hoofdvraag is natuurlijk: hoe zorg je ervoor dat je snel borstkanker ontdekt?
Zelfonderzoek is uitermate belangrijk om borstkanker tijdig op te kunnen sporen. Hieronder vind je tips om het zelfonderzoek zo goed mogelijk uit te voeren.
– Neem rustig de tijd en zorg ervoor dat je niet gestoord wordt. Het klinkt misschien een beetje raar, maar het is echt heel belangrijk dat je jezelf onderzoekt wanneer je zelf rustig bent en in een rustige omgeving bent. Als je jezelf onderzoekt terwijl je in een onrustige omgeving bent of bijvoorbeeld met heel andere dingen bezig bent, kan je dingen voelen die er niet zijn.
– Bekijk je borsten goed in de spiegel: kijk ernaar als je voor de spiegel staat met je armen naast je lichaam en bekijk jezelf ook via zijaanzicht. Kijk goed of je borsten nog even groot zijn, of je verschil ziet in de tepels en kijk na of er zichtbare bulten te zien zijn.
– Kijk ook of je bovenarm misschien gezwollen is en of er vloeistof uit de tepel komt.
– Veel vrouwen vinden het erg fijn om het zelfonderzoek te doen onder de douche of in bad. Neem een beetje zeep of olie in de hand en voel aan de borsten: tast de borst af met vlakke toppen van de drie middelste vingers. Ga dan in cirkelbeweging over de borst, daarna tast je af naar de tepel toe. Voel ook goed aan de tepel zelf. Ook de oksel mag je niet vergeten te onderzoeken.
Als je iets verdachts opmerkt, ga dan zeker naar de dokter. Dat geldt ook als je er niet zeker van bent: liever een keer te veel bij de dokter dan het gevaar lopen dat de kanker pas laat ontdekt wordt. Niet alles wat verdacht is, is daarom ook kwaadaardig.
borsten, borstkanker, kanker, zelfonderzoek Knobbeltjes in de borst kan je het beste omschrijven als weefsel dat veel compacter is geworden. Het weefsel zat eerst verder uit elkaar, en is nu meer bij elkaar gegroeid.
Nee, niet alle knobbeltjes die je voelt zijn meteen schadelijk. Sterker nog, de meeste knobbeltjes zijn onschadelijk of goedaardig. Vaak maken vrouwen zich meteen zorgen als ze een knobbeltje in de borst ontdekken omdat ze dan aan borstkanker denken. Dat hoeft dus niet zo te zijn: vaak heb je ook tijdelijke knobbeltjes door de hormonale veranderingen in je cyclus.
Ga wel zo snel mogelijk naar de dokter als je een knobbeltje ontdekt: de meeste zijn dan wel onschadelijk, maar je kan beter het zekere voor het onzekere nemen.
Eerst en vooral: de beste resultaten bereik je als je een zelfonderzoek doet op een rustige plaats. Zet je telefoon even uit, zeg tegen mensen dat ze je even niet mogen storen. Volgens veel vrouwen is het beste moment om zelf knobbeltjes te voelen onder de douche of in bad. Je kan, als je dat zelf fijn vindt, ook ondertussen wat zeep of crème gebruiken tijdens het voelen.
– Kijk eerst in de spiegel: zijn je borsten van vorm veranderd? Hoe zien de tepels eruit? Zijn ze ingetrokken? Hangt er een borst lager dan de andere? Bekijk je borsten met je armen in je zij en met de armen in de nek.
– Bekijk ook je armen even: is een van je bovenarmen dikker dan de andere?
– Gebruik de drie middelste vingers om de borst af te tasten. Tast de borst af in ronde bewegingen: niet te hard maar ook niet te zacht. Voel ook goed aan de tepel en de tepelhof. Doe dat terwijl je je ene arm achter de nek legt.
Zelfonderzoek is heel erg belangrijk: hoe vroeger knobbeltjes worden ontdekt, hoe meer genezingskans er is (mocht het knobbeltje toch kwaadaardig zijn). Onderzoek jezelf daarom toch echt een keer per week en ga naar de dokter als je iets onrustwekkends opmerkt.
borsten, borstkanker, gezwel, knobbeltjes, zelfonderzoek Een biopt of biopsie van het borstweefsel wordt genomen wanneer er een vermoeden van borstkanker is. Een biopt is een stukje weefsel (kan microscopisch klein zijn) dat onderzocht wordt door de patholoog-anatoom.
Als het biopt onderzocht is, weten de artsen of het gezwel ofwel goedaardig is, ofwel kwaadaardig. Vaak gebruikt men ook term ‘biopsie’ maar eigenlijk is dat een anglicisme (van het woord biopsy): je kan dus beter spreken van een biopt.
Er zijn verschillende manieren om een biopt te nemen van het borstweefsel:
– Een punctie
– Een prik met een echoapparaat
– Een biopt
Bij een punctie wordt er met een naald in de borst geprikt en worden er cellen opgezogen. Dat klinkt misschien als een pijnlijke procedure, maar zo is het echt niet. Dit onderzoek duurt ongeveer tien minuten, het onderzoeken van de resultaten duurt ongeveer een uur.
Soms is een gezwel niet te voelen of te zien met het blote oog. Daarom zullen de artsen eerst met een echoapparaat zoeken waar het gezwel zich precies bevindt, om daarna met behulp van een naald wat weefsel op te zuigen.
Een biopt zelf gebeurt vaak onder plaatselijke verdoving. Er wordt dan, als de punctie en het prikken met een echoapparaat geen resultaat opleverden, met een dikkere naald weefsel uit de borst genomen. Het komt voor dat je na een biopt nog pijn voelt in de borst.
Als je een gezwel moet laten onderzoeken, zit je vaak met vele vragen. Het is een goed idee een lijstje op te stellen met vragen waarop je zeker een antwoord wil van de dokter. Schaam je vooral niet om een notitieblokje en een pen mee te nemen: je zal tijdens de gesprekken met de dokter veel informatie te verwerken krijgen. Hieronder een paar voorbeelden van vragen:
– Welke soorten biopten zullen bij mij uitgevoerd worden?
– Zal ik veel last van pijn hebben na het nemen van een biopt?
– Zal ik last krijgen van bijwerkingen na een biopt onder plaatselijke verdoving?
– Hoelang duren de onderzoeken?
biopt, biospie, borsten, borstkanker, borstweefsel Hersentumoren zijn een van de meest voorkomende tumoren. Bij kinderen is het zelfs de meest voorkomende soort kanker.
Tumoren in de hersenen zijn erfelijk, voor de rest weet de medische wetenschap nog niet zo heel goed hoe de tumoren ontstaan. Er zijn redenen om aan te nemen dat de kans op hersentumoren al vanaf de geboorte aanwezig is, dat er een soort van aanleg voor het aanmaken van hersentumoren bestaat.
Er zijn geen verbanden aangetoond met roken, drinken, een algemeen ongezond leefpatroon of het gebruik van mobiele telefoons (en straling in het algemeen).
Over het algemeen kunnen we 3 soorten hersentumoren onderscheiden:
– Glioblastoom
– Astrocytoom graad II
– Oligodendroglioom
Er zijn ook nog gradaties in deze 3 soorten.
Soms drukt een tumor te veel op een plaats in de hersenen. Dan kan je last krijgen van de volgende symptomen: erge hoofdpijn, misselijkheid, duizeligheid en braken. Soms oefent de tumor geen druk uit op een gebied in de hersenen maar kan je last krijgen van deze symptomen: spraakstoornissen, ernstige psychische veranderingen, epileptische aanvallen en zelfs verlammingsverschijnselen.
Niet iedere hoofdpijn wijst dus gelijk op een hersentumor. Wanneer je ook moet braken of vaak misselijk bent, ga dan eens naar de huisarts. Speel nooit zelf dokter: als je twijfelt, is het beter een afspraak te maken met een arts.
Meestal zullen de doktoren je onderzoeken door middel van een CT-scan: deze scan geeft een algemeen beeld van de tumor. Verder kan er ook een MRI-scan uitgevoerd worden: zo krijgen de artsen een erg gedetailleerd beeld van de hersentumor.
Om nog meer zekerheid te krijgen zullen de artsen een biopsie nemen van het hersenweefsel. Ze verwijderen dan een klein stukje hersenweefsel om het soort tumor te kunnen bepalen, dit doen ze via een stereotaxie of neuronavigatie.
Een hersentumor kan operatief verwijderd worden als de toestand van de patiënt het toelaat. Wanneer de patiënt al te veel schade heeft in de hersenen, kan dat het herstel bemoeilijken.
Een hersentumor komt vaak terug, al hangt dat af van de leeftijd, gezondheid en nog andere factoren. Een hersentumor is een ernstige ziekte, die, als ze in een hoge graad aanwezig is, de dood als gevolg kan hebben. Gelukkig evolueert de medische wetenschap meer en meer, waardoor er nieuwe kansen komen voor patiënten met een hersentumor.
hersenen, hersentumor, kanker Een hart dat gezond is, klopt ongeveer 60 tot 80 keer per minuut. Wanneer je hart minder dan 60 keer per minuut klopt (50- 60), spreekt men in de medische wereld van bradycardie. Let wel op, niet iedereen met een trage hartslag heeft direct een hartritmestoornis: vaak hebben goed getrainde sporters een trage hartslag (het zogenaamde ‘sportershart’).
Zoals gezegd, is bradycardie een hartritmestoornis die ervoor zorgt dat het hart trager klopt dan normaal (minder dan 60 keer per minuut). Niet alle gevallen van bradycardie zijn daarom gevaarlijk: denk maar aan natuurlijke gevallen van bradycardie zoals een sportershart of een hart dat minder snel klopt tijdens het slapen.
Kinderen en baby’s hebben een snellere hartslag dan volwassenen en daarom ligt bij hen de grens van bradycardie bij 100 hartslagen per minuut.
De symptomen van bradycardie zijn: je heel flauw voelen, flauwvallen, kortademig zijn en vermoeidheid. Ga voor een echte symptoomcheck altijd langs bij de dokter.
Kijk ook altijd de bijsluiter na als je medicijnen neemt. Mocht je het idee hebben dat je last hebt van bradycardie door een bepaald medicijn, laat dat dan ook aan de dokter weten.
Wanneer je dokter vermoedt dat je aan bradycardie lijdt, zal hij ervoor zorgen dat je hart grondig onderzocht wordt: je zal een hartfilmpje moeten laten maken en misschien met een hartmonitor moeten rondlopen. Zo krijg je een duidelijk en gedetailleerd beeld van je hartritme. Ook wordt er soms bloed geprikt om na te gaan of je aan bradycardie lijdt.
Als uit onderzoeken is gebleken dat je daadwerkelijk aan bradycardie lijdt, zal de dokter samen met jou medicatie uitzoeken. Soms is het niet nodig om iets aan de bradycardie of trage hartslag te doen, als je geen klachten hebt bijvoorbeeld. Dan wordt de bradycardie wel geconstateerd (door te luisteren door een stethoscoop) maar hoeft er verder niets aan gedaan te worden.
Als je wel last hebt van de symptomen is er zeker een remedie: je kan medicatie nemen die je hartslag verhoogt. Soms krijgt de patiënt een pacemaker.
Extreme bradycardie kan levensgevaarlijk zijn (minder dan 30 slagen per minuut): de patient kan in shock geraken en door een gebrek aan zuurstof in de hersenen kan hij sterven.
bradycardie, hart, hartslag Genitale wratten zijn een Seksueel Overdraagbare Aandoening (SOA). De wratten kunnen vanbuiten op de genitale en anale gebieden kunnen voorkomen, maar ook intern in het bovenste deel van de vagina en de baarmoeder en in de mannelijke plasbuis. Je kan ze opmerken door een gezwollen en rozig gebied. Soms zijn er helemaal geen symptomen, maar ze kunnen wel jeuken, branden of pijnlijk zijn tijdens seks of het urineren.
Genitale wratten, of condyloma acuminata, zijn kleine gezwelletjes die op of bij de genitaliën voorkomen. Net als alle andere wratten, worden ze veroorzaakt door het humane pappilomavirus. Wereldwijd is dit één van de meest voorkomende oorzaken van SOA’s. De wrat is eigenlijk het topje van de ijsberg, want het virus zit vooral in de normaal lijkende huiddeeltjes.
Door de plaats van de wratten, kunnen er vaak emotionele en sociale problemen volgen. Mensen die ze hebben voelen zich vaak beschaamd, boos en soms zelfs schuldig. Iedereen die ooit seks heeft gehad, kan het virus krijgen. Veel mensen die het virus hebben, weten hier niets van. Vaak toont het zich, als het immuunsysteem beproefd wordt door ziekte of door het nemen van medicijnen. Een gebrek aan foliumzuur en vitamine A kunnen ook een aanleiding zijn. Rokers hebben ook dubbel zoveel kans op het krijgen van de wratten.
Genitale wratten worden verspreid via seksueel contact met een geïnfecteerde partner. Ze zijn zeer besmettelijk en kunnen zich drie maanden na contact ontwikkelen. Condooms kunnen helpen, maar verzekeren geen preventie. Het virus kan ook via het geboortekanaal aan een ongeboren kind worden doorgegeven. Het virus word geassocieerd met 90% van alle baarmoederlijke kwaaltjes en kan ook een grote rol spelen bij kanker in het genitale en anale gebied.
Als je een bloemkoolachtig gezwelletje vindt op je genitaliën, is dit zeker een reden om de dokter een bezoekje te brengen. Die kan zeggen of het om genitale wratten gaat of niet. Hij kan een colposcoop gebruiken om de baarmoederhals te onderzoeken of er aangetaste delen zijn.
Een abnormaal uitstrijkje kan ook op genitale wratten wijzen. Sommige types van het virus kunnen kankers veroorzaken. Bij een abnormaal uitstrijkje zou je altijd moeten onderzocht worden door je dokter.
Er zijn verschillende behandelingen voor genitale wratten, maar er is geen perfect middel. Je hebt drie categorieën: middeltjes die het wratweefsel vernietigen, chirurgische verwijdering van het wratweefsel en biologische middeltjes om de onderliggende oorzaak te bestrijden. Elke behandeling moet individueel aangebracht worden.
Zichtbare wratten kunnen verwijderd worden door te bevriezen, verbranden of door ze weg te snijden. Dit zijn ongemakkelijke procedures en de wratten komen vaak terug. Een koolstofdioxide laserbehandeling en een chirurgische verwijdering worden het best gebruikt bij extensieve wratten. Vloeibaar stikstof wordt gebruikt om kleinere wratgebieden te bevriezen. Het weefsel bevriest en brokkelt af. Het is goedkoop en er is geen verdoving nodig.
Een antivirus therapie wordt vaak gebruikt in combinatie met andere methodes om zo het virus tegen te houden.
– Hoe kan je ze het beste verwijderen?
– Hoe kan ik vermijden dat ik ze doorgeef aan mijn partner?
genitale wratten, SOA De twee meest voorkomende nierinfecties zijn glomerulonefritis en bacteriële pyelonefritis. Een streptokokkeninfectie is de meest voorkomende oorzaak van glomerulonefritis. Pyelonefritis kan daarentegen veroorzaakt worden door alle soorten organismes die een ontsteking op de lagere urinewegen kunnen veroorzaken. (E. coli, klebsiella)
De symptomen en tekenen van acute glomerulonefritis zijn vaak vaag. Symptomen geassocieerd met pyelonefritis zijn meer acuut met koorts, rillingen, rugpijn en misselijkheid.
Glomerulonefritis word ontdekt met testen die de nierwerking controleren en door een test waarmee gekeken wordt of er eiwitten in de urine zitten. Pyelonefritis wordt ontdekt door het bekijken van de medische geschiedenis (koorts, rillingen, rugpijn) en een klinische test (zachtheid van de betrokken nier). Definitief uitsluitsel kan pas worden gegeven na verder onderzoek in een labo.
Voor glomerulonefritis bestaat de behandeling uit een gewone antibioticakuur. De behandeling kan één à twee weken duren als de testen van het bloed, de bloeddruk en de urine een normale nierwerking aanduiden.
Voor pyelonefritis is het erg belangrijk dat de bacteriën worden bestreden met behulp van antibiotica en dat eventuele verstoppingen verholpen worden. Lukt dit niet, dan zal men kiezen voor een kuur op lange termijn.
– Welke testen moeten worden gedaan?
– Welke soort infectie is het?
– Wat is de oorzaak?
– Welke behandeling raad je aan?
– Worden er medicijnen voorgeschreven?
nieren, nierontsteking Het Chronische Pijnsyndroom bestaat uit chronische angst en depressie, woede en een veranderde levenswijze, allemaal met een variabele dosis aan neurologisch gebaseerde pijn.
Er zijn maar weinig mensen die nog nooit de pijn van een niersteen, een bevalling of eender wat hebben doorstaan. Deze pijnen gingen allemaal voorbij en men wist meteen waar de oorzaak lag. De pijn ging voorbij door een behandeling of door de lichamelijke genezing.
Chronische pijn is anders, want die blijft. Pijnsignalen worden weken-, maanden- of zelfs jarenlang het zenuwstelsel ingestuurd. Er kan wel altijd iets misgelopen zijn zoals een verstuikte rug of een serieuze infectie, waar de patiënt lang van moest herstellen. Er kan ook een blijvende pijn zijn door artritis of kanker. Maar sommige mensen lijden aan chronische pijn zonder een opgelopen kwetsuur of ziekte.
Zulke grote pijnen overheersen alle symptomen en worden het uiteindelijke probleem. Mensen kunnen misschien niet meer werken, hun eetlust verdwijnt en lichamelijke activiteit is uitputtend en kan de pijn misschien verergeren.
Je wordt snel een slachtoffer van een vicieuze cirkel waardoor je je constant bezig houdt met de pijn, waardoor geïrriteerdheid en depressie kunnen volgen. Slapeloosheid komt vaak voor, waardoor de volgende dag nog moeilijker wordt op alle vlakken. Specialisten noemen die status het “verschrikkelijke trio” van lijden, slapeloosheid en depressie. Dit is zowel moeilijk voor de persoon zelf als voor de familie.
De drang om iets tegen te pijn te doen, kan ervoor zorgen dat patiënten die afhankelijk zijn van medicijnen, oneindig veel operaties ondergaan of, nog erger, hun toevlucht zoeken bij verdachte artsen die een snelle en permanente ‘remedie’ beloven.
Chronische pijn kan voorkomen als hoofdpijn, rugpijn, kankerpijn of zelfs artritispijn. Andere pijnen stammen af van neuralgie en neuropathie, die de zenuwen aantasten over het hele lichaam.
De diagnose leidt men vaak af uit de volgende zaken:
– De patiënt klaagt voortdurend over pijn.
– Symptomen overtreffen vaak de aanwijzingen bij een lichamelijk onderzoek.
– Een standaardbehandeling heeft weinig effect.
– Frequent gebruik van medicatie.
chronische pijn, pijn